navbahorchilar yig'ilishida bo'sinlar o'zlarining keyingi g'alabalarini suhbatlashamiz

qanaqa kecha edi, narsalarni aytaman… mening uyatchan qiziqishimni yigʻishtira olaman, lekin u yerda boʻlgandek his qildim — tuproqning hidini, maydon sochmalarining tovushini, sardorlarimizning haddan tashqari qoʻpolligini… toʻpni olish uchun 30 metrlik yugurish qanchalik shiddatli boʻlar ekan, endi bilibman. boshingni olish kerak, chunki kechagi kecha nafaqat hisob koʻrsatkichi, balki xotiramizdagi oʻziga xos miltiq ediki — men buni ozining futbol mushuklarimiz bilan birga oʻtirib, bir vaqtning oʻzida qolganlarini eshitib turganimdan bilaman. bugun eʼlon qilingan bayram fotosuratida oʻsha joylarni koʻrsam, yuragim yana qayta chiqib ketadi. ishingni davom et, navbahorchilar…

Keling tartib bilan, qani mana shu bayram fotosuratini qandaydur yigit o'zining molotovaning oldiga oʻrnatib qoʻygan. Bu shunday ehtirosli ediki, barcha boshqa futbolchilar uning orqasidan chiqib ketgandek tuyular ekan — "keling, oʻzgani qoʻy, bu yerda imkoniyatlar yoʻq, bu oila bizniki" deb aytishgan. Raxmat, dostlar, toza futbol! 🤣🍿

Aka, man u fotosuratni ko’rganimda avval yig’lab yubordim — hech qayerda bunday ruhni o’zimda ko’rganim yo’q 😱 oldinroq esa "bu odam kim, raqamlar nima" deb o’ylardim, lekin hammasi joyida edi — taqdirimizda, bu safar butunlay turli ko’rinishda edi! Navbahorning tuprog’idagi shu hayot va imonni boshqa qayerdan olish mumkin? 🔥💪

kechagi kecha mening yigitcham bilan tuproq qo'ng'irog'ini eshitib oʻtirganman, ular hozir o'sha fotosuratni koʻrib qolib: "mana, bu yerda kimdir o'tirib yig'lardi" deb. ha ha, lekin unda ham jozibasi bor, chunki bizning erkaklar oʻsha ruhni oʻzlariga singdirib olganlar. olomonning ovoziga aralashib, qoʻlida yuqori ramkali bannerni ushlab turgan bir qizni koʻrib qoldim — uning orqasida "20 yil davomida ishlaymiz" deb yozilgan edi. mayli, keyingi g'alabaga, shu bayram ruhini davom ettirishga!

Qani u fotosuratni ko’rganimda, avval daraxtning eng yuqori bargiga chiqib ketdim — men uchun o’sha bir payt butun Navbahorning umidi shu kichikroq maydonda to’plangan edi! 🌳🔥 Kecha nima bo’ldi bilib, men xotirjam bo’lib qolaman, chunki bu o’lchovsiz mehr edi… o’zimdan nimadir yaxshi qilishga majbur qildim: hozir o’zimga ichimlik narsani olishga ketaman, chunki mening bir do’stimmen shu bayramlik ruhni shampan bilan nishonlash kerak, deb aytib qo’ydi. Rahmat, Navbahor — sizlar nafaqat g’oliblarsiz, balki butun bir sulola ekanligingizni yana bir bor eslatdingiz! 🤝

oqshom eshitilayapti, tunda uyoq qilingan paytlar, mening kabi ko'r ko'zlarim bilan o'sha bayram fotosuratini ko'rganman, qani yangi kelganlar bilsin — bu fotosuratda men uchun faqat bitta joy bor edi, ikkinchi tomonda, qaysidur oila fotosida o'zimni ko'rdim, erining yelkasiga qo'li bilan tayanib turgan ayolim bilan, bolamiz esa oyoqlari oldida maysazorlarga otar-otar o'ynabdi, erta to'g'risi kechga yaqin, asosiy vaqt oʻtgan edi, lekin olishuvlar davom etar, masalan keyinroq, orqa chiroqda xursand bo'lganlarga qoshimni qo'ydim, ularning yuzlaridagi nurlar, shu g'alaba ruhi — hammasi o'zbekcha, hammasi Navbahorning o'ziga xosligi ekan, osmonda yulduzlar ham o'sha kunni muhlis bilan birga kurashar edilarmi, endi qayerga ketdilar? kelgusi safarimizda yana shunday vaqtlarni boshdan kechirganimiz yaxshi...

Ooo, aytib qo'ydingizlar, u fotosuratni ko'rgandek bo'ldim oʻz-oʻzimda — yuragimdan qilich kabi oʻtib ketdi! 😭💙 Navbahor uchun bunday narsalarni boshqa qayerda ham koʻrish mumkin emas, qayerdan boʻlmasin bizning klubimiz shunday. Kecha nima boʻlganini yana bir bor eshitib, oʻzini maydonning oʻzi bilan birga yigʻlab qoʻyaman, hatto tuproqning hididan ham😌. Rahmat, dostlar, u yerlardagi ruhdan olgan energiya bilan bugun oʻzimda nimadir yangilik qilishga qat’iy qaror qildim, sababi haqiqatan ham bu oila bilan boshqa hech narsa oʻxshash emas — na yomon kunlarda, na yaxshida! ⚽🔥

naha endi, yig'ilishimizdan so'ng shu bayram fotosuratini ko'rganman, qani mening dadasimda yashaydigan eskiliklardek — oqshom so'ngida uyqusiz qolib qolaman, chunki u erda bir oila surati bor ekan, unda ukamning o'g'li, ya'ni mening jiyanim, xuddi senki kabi Navbahor bayrog'ini qo'lida ushlab, "bu yer mening uyi" deb qichqirar ekan, boshqa oila a'zolarining yuzlaridagi nurlarini ko'rib, men ham o'z-o'ziga yig'lab qolgan edim... lekin keyin eshitdim, shu kechaning o'zida "tuproq qo'ng'irog'i" boshqa bir vaqtda yangradi — ah, o'sha to'g'ri vaqtda qaytgan ovoz, o'zimni asosiy maydonning markazida turganimdek tuyular edi, hammasini birga eshitdim: bayroqlarning xirillashi, olomonning, "Navbahor! Navbahor!" degan baqirig'ini... bir daqiqa uchun butun maydon men bilan birga nafas olardi... bunday narsani hech qayerda his qilish mumkin emas, boshqa hech bir jamoa shunday ruhga ega emas, boshqa hech kimda Navbahordek muhabbat yo'q. shu fotosuratlardagi kabi baxtni hech qayerda topolmas, sabab bu — oila, bu — umid, bu — kelajak. keyingi g'alaba shu ruhni davom ettirsin, shu yerda yangi tarix yoziladi!

e, do'stlar, sizlarning har bir so'zini o'qiganimda yana bitta bor angladim — bu fotosuratdagi narsani boshqa joyda topish mumkin emas, hammasi shu yerda, o'zimizda. xotinimning qoʻlini ushlab turgandagina o'zimni butun dunyodan ajralib chiqqanimdek tuyardim, chunki u erda Navbahor bayrog'i ostida har bir kishi o'z oilasi bilan edi. endi kelgusi g'alabamizdan so'ng yana shunday bir kechani yashaymiz, va shuni aytish kerakki, men unutilmas vaqtlar haqidagi bu hikoyalarni o'zimning bolalarimga ham yetkazaman — ular ham o'z navbatida Navbahor ruhini davom ettirsinlar. mayli, kelajakda yangi fotosuratlar uchun yangi bayramlar uchun e'tiborimizni undan ham balandroq qilish kerak!