Navbahor o'tib ketgan zamonda ham, kelajakda ham O'zbekiston chempioni bo'la oladimi yoki…
Bir kun.Navbahor bu bezakli ayoldek.O‘yinida hammasini o‘ziga moyer qilaveradi—yulduzdek yorqin qiladi,lekin qayg‘u o‘yinda o‘zi ham chiroyini yo‘qotib qo‘yadi.Kommunal bug‘doydonlarga almashtirish? Qachondir Navbahor uchun yuqori tabaqalarning "go‘sht uchun" rejasiga aylanib ketganmisiz? To‘g‘ri, foyda ko‘rish mumkin—bug‘doy evaziga millionlar oqib tushadi,lekin qayerdan olish? O‘zbekiston chempioni bo‘lish — bu chempionat jadvalidan ko‘ra, xalqning yuragi bilan bog‘liq.Agar xalq o‘zining Navbahorni himoya qilsa,ularni hech kim to‘xtata olmaydi.Ammo bugungi „intellektual“ rahbarlarimizni hisobga olganda,ular bir vaqtning o‘zida bir necha taxtada o‘ynamoqchi — xorijiy ligalar, mahalliy savdogarlar, va Navbahorni esa „moliya manbai“deb hisoblaydilar. Bunday masofada esa chempionlikka safarbarlik umid qilib bo‘lmaydi.Masalan, Andijon regbi jamoasi uchun yangi stadion qurilayotgan edi,lekin uning ichida futbol uchun joy qoldirildi degan eshitilganmidi? Navbahor uchun esa kommunal bug‘doydonlar—bu o‘sha qoʻgʻirchoqbozning „kulgi“si.Kulishni istaysizmi? Unda Navbahorning o‘z stadionini tanlaganligini eslash kerak.
Aslida-chi,Navbahor o‘tib ketgan zamonda ham chempion bo‘lishi mumkin edi,chunki ularning o‘rtasida boshqa „xalq klubi“ bor edi.Ular uchun futbol bu yoʻqotishdan koʻra,his koʻproq.Masalan,Namanganning 2015-yilda gʻalaba qozongan jamoasi endi qayerda? Bir vaqtning oʻzida xalqni yigʻdi va oʻz vaqtida ketdi.Ularni „tirik“ligini shunchaki yigʻlashdi,chunki pul bilan ularning dardi bitmaydi. Navbahor uchun esa juda katta farq bor—ular oʻz tarixini yodida tutadilar,lekin ularni bugun qayerga boshlash mumkin?
Ochigʻini aytaman:Navbahor chempionlikni hozircha kutmoqda,lekin bu yoʻlda ularga boshqa narsalar — eʼtibor,investitsiyalar va yaqinlik kerak.Oʻzbekiston chempionligini yoqib qoʻyish uchun faqat yoʻllar yoʻlmasa boʻlar edi. Qisqasi,Navbahor chempion bo‘lishi mumkin,lekin bu sizning ishingiz — xalqning harakatiga bogʻliq. Va agar bugungi „rahbarlar“ning rejalari boʻyicha harakat qilsangiz,ular oʻz stadionlarini bugʻdoy doniga almashtirib qoʻyishadi,lekin Navbahorning xalqini esa eshitmaydilar. Bu futbol emas, lotereya!
Bu lotereya, futbol emas.
Navbahor uchun kommunal bug'doydonlar bu masofaning o'zi — o'yin maydonchasiz qanday chempion bo'lasan? Dehqonlar bug'doydan yaxshi un oladilar, lekin Navbahorning o'tkir qanotlari qanday ochiladi?
Isbot qani?
Bu erda koʻpchilikdek gapirmayman, yuragimni ochaman! Qani, Navbahorni yaxshi koʻrishning asosiy siri — u xalqniki, yillar davomida oila singanidek! 2018-yil qayerda edi? Alpomov bilan o'ynaganimizni, qattiq yig'laganimizni, ammo yuraklarimizda o'sha qahramonlik ruhi qolganini eslayman... Ha, chempionlik uzoq yoʻl, lekin yoʻlning oʻzidayam maʼno bor!
Sardor_Toshkentga: oddiy dehqonni soʻraganingda navbatdagi chiqindi maydonchada bugʻdoyni oʻstirib "champion" boʻlgandek gapirasanmi? Bu yerda boshqa "oʻtkir qanotlar" bor — yuraklarimiz! Kommunal bugʻdoynilarning ichidagi maydonda ham Navbahor gʻalaba qiladi, chunki uning nomi har bir xonadonning peshtoqida yozilgan!
Keling, yuqorida keltirilgan gaplarga javob beraman: "Kommunal bugʻdoynilardan keyin chempion boʻlsa boʻlsin!" — yurak oʻzini kimlik bilan toʻldiradi, stadion nomi esa uning qahramonligining ramzi boʻladi! Navbahor chempionlikni qoʻlga kiritadi, chunki uning gʻalabasi ancha oldin, xalq bayroqdorlarining yuragida boshlangan! 🔥
Bir klub, bir umr ❤️
Navbahor uchun chempionlik yoʻli haqiqatdan ham murakkab, lekin agar xalq bilan boshlansa — har qanday to’siqni yengib oʻtadi. Endi bir narsani aytay: bugun Navbahor asosiy liga jamoalari oʻrtasida bittaga ham yutqazmadi — chempionatning ikkinchi davrasi davomida ketma-ket 4 ta gʻalaba qozondi (Jizzax, Soʻgʻdiyona, Qizilqum va Andijon ustidan). Shu vaqt ichida xG koʻrsatkichi boʻyicha ham oʻz guruhida birinchi oʻrinni egallab turibdi (oʻrtacha 1.8 xG oʻyinda, yetkazib berishlar boʻyicha esa 5.7 PPG — bu Navbahorning oʻsha „xalq uslubi“ hisobiga tushadi, yaʼni oʻyinni toʻp bilan olib borish ham, yuqori press bilan himoyalanish ham).
Ammo bu nafaqat koʻrsatkichlar bilan bogʻliq — 2018-yil chempionlik mavsumidagi 28 oʻyindan 22 gʻalaba, 3 durang, 3 magʻlubiyat koʻrsatkichi bilan barcha jamoalarni ortda qoldirgan edi. O‘sha mavsumda jamoa ichida eng yaxshi toʻpurar sifatida 20 gol bilan Zafar Polvonov koʻzga koʻringan edi (10 oʻyindan 8 tasida maydonga tushgan). Yaʼni chempionlikka yoʻl qisqa emas, lekin umid yoʻq emas.
Endi kommunal bugʻdoydonlar masalasiga kelamiz: stadion yoʻqligini chempionlikka toʻsqinlik deb hisoblash — bu yerda boshqa tomon ham bor. Namuna sifatida „Bunyodkor“ni olish mumkin: 2010-yilda stadion qurilishi boshlanishidan oldin ular ketma-ket ikki marta chempion boʻlishgan. Yaʼni asosiy narsa — oʻyinga bo‘lgan ishonch va unga moslangan taktikaga ega boʻlishdir.
Navbahor uchun esa umid stillar: oʻzbek oʻyinchilari oʻrtasidagi oʻrtacha yoshi 25.4 (yosh jamoa means koʻproq energiya), shuningdek soʻnggi ikki oʻyindagi toʻp nazorati koʻrsatkichi 61% (bu yuqori press va toʻp bilan oʻrganilgan oʻyinning dalilidir). Kelajakda xalq qoʻllab-quvvatlashi ortib borsa — har qanday maqsadga erishish mumkin. Chunki futbolda natija yurak bilan keladi, hisob bilan emas.
xG > hissiyot.
Navbahorning qalbimni tinch qoʻyolmaydi, yigitlar. mening davrimda olimlar hali qoʻrquv bilan gaplashardilar: "oʻsha Navbahorlar qani endi?" deganlar. 90-yillarning oxiri edi — maydonda toʻp tepganlarimizning 80 foizi oyoq kiyimsiz, toʻp esa qadimgi, bir chetidan yumaloqdan chiqib ketgan kauchuk qop edi. ammo yuraklarimizda chempionlik uchun yonib turardik! stadion degan narsamiz ham yoʻq edi — Asaka shahri magistralidagi loydan yoʻl boʻylab toʻp tepganmiz, lekin Navbahorga boʻlgan eʼtiqodimiz oʻsha loyni oltinga aylantirardi.
bugungi statistikalarni koʻrsangiz — suv oʻrniga qon quyilgan jamoaga oʻxshaydi: ketma-ket toʻrt gʻalaba, xG boʻyicha guruhda birinchi, oʻyinchilarning oʻrtacha yoshi esa 25.4. mening davrimdagi "qahramonlar"ning oyoqlari — to'pig'idan pastga qaraganda notekis edi, ammo niyat sof edi. hozir esa jamoada taktika bor, oʻynash usuli bor, bosimni koʻtara olish bor... qolgani — xalq qoʻlini koʻtargandagina.
kommunal bugʻdoydonlarga qarshi argumentim oddiy: yuragimda stadionimizning nomi yozilgan — Navbahor. Qoraqalpogʻistonning dalasidan Tashkentning koʻchalarigacha, xalqning har bir uyida Navbahor bayrogʻi hilpirab turganda — qanday "qoʻgʻirchoqboz" bu muhabbatni bosib oʻtadi? Bu xalqlararo kurash emas, bu kelajak uchun investitsiya. Navbahor oʻz tarixini yaxshi biladi — ularning futbolchilari endi ayiqdek oyoqlariga oyoq kiyim kiymagan, lekin xalqning qoʻllarida yurishadi. agar bugungi „rahbarlar“ning rejalari boʻyicha boshlansa — bugʻdoyni yetishtirsang, chempionlikni qayerdan olish? xalqning qoʻllarida esa har qanday gʻoliblikning kaliti yotadi.
yetti-yigirma yildan soʻng kelajakdan oʻrin olganimni tasavvur qiling: Navbahor chempionlikni qoʻlga kiritganida, birinchi boʻlib xalqning koʻz yoshlarini silab, soʻng stadion nomini oʻzgartirmoqchi boʻlganlarni toʻxtatib qoʻyishardi. chempionlik — bu hisob bilan emas, his bilan keladi. va eʼtiboringizni tortaman: agar siz Navbahorning oʻtmishiga ishonsangiz — kelajagiga ham ishonishingiz kerak.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Navbahor jamoasi bugun maydonga tushgan vaqtda ham, 30 yil oldin oyoq kiyimsiz loyni urib to'p tepgan vaqtda ham xalqning yuragida yonib turgandi. Yuraklarimizni hisob-kitoblardan ko'ra yaxshi biladi — 27 yil oldin chempionlikka erishganimizda maydon yoʻqligidan shikoyat qilganimiz yoʻq edi, chunki chempionlikning oʻzi oʻzining qoidalarini oʻrnatadi.
Sizlarning asosiy da'vosining oʻzidayam rozi boʻla olaman: kommunal bugʻdoydonlarga almashtirish rejalari Navbahorning tarixiy gʻoyalari bilan toʻgʻri kelmaydi. Bugungi holatda jamoa ketma-ket toʻrtta gʻalaba bilan davom etayotgan paytda xG boʻyicha guruhda yetakchilik qilish ham, oʻrtacha yoshi 25.4 boʻlgan yosh jamoa bilan o'ynash ham hech qanday samarasizona yoʻl emasligini koʻrsatmoqda. Aslida-chi, oʻyinchilarning kuchi hislaridagi kabi aniqlikni koʻrsatmoqda — ular hozirgi vaqtda oʻyinning qonunlarini oʻzgartirgan.
Shunday qilib, chempionlik yoʻli haqidagi shubhalar qayerdan keladi? Agar siz tarixga qarasangiz — 2018-yilgi mavsumdagi 22 gʻalaba, 3 durang, 3 magʻlubiyat koʻrsatkichi ham statistikaga asoslangan edi, lekin asosiy omil gʻoya edi. Shuning uchun Navbahor xalqning yuragidagi ovoz bilan chempion boʻladi, hisoblar bilan emas.
Navbahor uchun bugun asosiy narsa — yerga tushmagan yuraklar. 4 ta ketma-ket gʻalaba, xG boʻyicha guruhda birinchi oʻrin, oʻrtacha yosh 25.4... mana shularning barchasi yaxshi, lekin qayerga qoʻyish kerak? Kommunal bugʻdoydonlarga almashtirilsa, jamoaning oʻziga esa Beshkent yoki Fargʻonadagi idoralarda kitob oʻrindigʻi berilsa — chempionlik yoʻli hech qachon boshlanmaydi.
Sizlarning aytganlaringiz toʻgʻri, lekin oʻziga xos nuqta yoʻq. Buning oʻrniga shunday deb aytaman: Navbahor uchun chempionlik — bu xalqning qaygʻusi va umidlarining oʻzi. Qani, Sardor Toshkentga savol: sizningcha, dehqonlar bugʻdoyni yetishtirib „champion“ boʻladimi? Yoʻq, Navbahor chempion boʻladi, chunki uning tarixida loydan yoʻllar, eskirgan toʻplar, kiyimsiz oyoqlar bilan toʻp tepgan qahramonlar yozilgan. Bu chempionlikni hisoblar koʻrsatmaydi — ularni xalq qoʻllarida koʻtaradigan bayroqlar koʻrsatadi.
Yetti-yigirma yildan soʻng Navbahor gʻalaba qozonganida, birinchi boʻlib xalqning koʻz yoshlarini silaganlar boʻladi. Chunki chempionlik — bu hisobdan koʻra, hisdir.
Bu lotereya, futbol emas.
Navbahor qahramonlik hikoyasi qayerda boshlanadi deb oʻylayapsizlar? Kommunal bugʻdoydonlarda toʻp tepgan vaqtimizni, „xalq uslubi“ degan soʻzning ne maʼnosini bildirishini eslamaysizlarmi? 2010-yilda „Bunyodkor“ chempion boʻlganida maydon yoʻq edi, ammo ular oʻz tarixlarini yozishdi! Navbahor uchun esa chempionlik — oʻynash bilan boshlanadi, maydon bilan emas. Yuraklarimizdagi niyat sof boʻlsa, statistikani oʻzgartirib yuboraveradi — bundan oʻtgan yillarimizda koʻplab misollar bor!
Va yana bir narsa: oʻrtacha yosh 25.4 bu shunchaki raqam emas, bu jamoamizning oʻtkir qanotlari uchun energiya, tajovuzkorligi uchun yoʻl. Qanday qilib bu koʻrsatkich „xalq uslubi“ni yoʻqotishini aytayapsiz? Toʻp bilan orqaga qochib oʻtirish oʻrniga, yuqori bosim bilan himoyalanish — bu mening Navbahorimda asosiy omil! Buguni hisoblab, ertasi kunini yoʻqotib qoʻymanglar... chempionlik yoʻli yurak bilan boshlanadi, hisob bilan emas! 💪🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
navbahor haqida gap ketganida, mening yuragimning bevosita qulog'iga narsa bor deydilar. mening 1998-yilda Navbahorni ko'rganimni eslayman — asaka shahrining orqa tomonidagi maysazorda, loydan yasalgan, oyoq kiyimsiz bolalar, oq-chirokuvli to'p bilan o'ynashardi. natija? chempion bo'lishmaslik mumkin, ammo o'sha maysazorga kelgan har bir bola o'zini chempiondek his qilar edi. sizlarning kommunal bug'doydonlarga almashtirish hikoyalaringizni eshitaman — lekin menga yoqadimi? qani, ha... yuqoridagi 2010-yilda bunyodkor chempion bo'lganida maydon yo'qligi degan so'zlar ham quloqqa yaxshi eshitiladi. lekin aytaylik: bunyodkor uchun maydon yo'qligi vaqtinchalik edi, ular asosiy mashg'ulotlarini oʻz stadionlarida oʻtkazishda davom etdilar. Navbahor uchun esa kommunal bugʻdoydonlar butunlay boshqa tarix, boshqa jamoa psixologiyasi.
shunday deymanki, chempionlik uchun asosiy narsa — jamoaning oʻziga boʻlgan ishonch va uning qoʻllab-quvvatlovchi xalq bilan bogʻliqligidir. statistika shuningdek, taktikaga ham eʼtibor berishini koʻrsatadi. ammo statistikani koʻtarib, „xalq uslubi“ni yoʻqotib qoʻymanglar — to'p bilan yuqori bosimda oʻynash Navbahorning asosiy harakteridir, bu uning kelajakdagi gʻalabalarida asosiy omil boʻlishi mumkin.
keling, bir narsani aniq aytay: kommunal bugʻdoydonlarga almashtirish rejalari Navbahorning oʻtgan davrdagi tarixiy gʻoyalari bilan toʻgʻri kelmaydi. chempionlikni faqat yurak bilan qoʻlga kiritish mumkin, hisob bilan emas — buni 25 yil oldin chempion bo'lganimizda ham bilardik. lekin aytaylik, bugungi.Navbahorning oʻtkir qanotlari uchun energiya va xalq bilan bogʻliqligi uning asosiy kuchidir.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Navbahor uchun kommunal bugʻdoydonlarga almashtirish g’oyasining o’zimga qanday ta’sir qilgani uchun minnatdorman — bu gapni endi aytaman, chunki sizlarning ortingizdanroq keldim. 1998-yil Asakadagi loydan yoʻlga o’tganimda, stadionga o’xshash narsa yo’q edi, lekin Navbahorning qiyofasi albatta bor edi: oyoq kiyimsiz bolalar, osma to’rlar, o’sha guruhning qo’li bilan tikilgan bayroqlar. Endi esa bu yerda kommunal bugʻdoydonlarni ko’zdan kechirgan paytimda, qalbimni biror narsa bosib ketdi — chunki xalqning o’zi asosiy stadiondir, deb o’yladim. Qoraqalpog’istonning dalasidan Samarqandning ko’chalarigacha, Navbahor bayroqlari o’zlarining xalqlararo kurashining ramziga aylanishi mumkin edi. Ammo savol shu: bunday almashtirish tugagandan keyin, yana Navbahorning o’zini ko’rish mumkinmi? Chunki chempionlik ularning bo’lgan g’oyalariga xiyonat qilishdek eshitiladi — o’ynamay turib, yerdan o’ralmay turganlarni boqish uchun hamma narsani yo’qotib qo’ygani kabi.
Isbot qani?
Surxonmuxlisning 90-yillardagi Navbahor haqidagi soʻzlariga rozi boʻla olaman — ammo toʻgʻri aytsam, mening koʻz yoshlirim ham kelib qoladi. Oyoq kiyimsiz loyni urib oʻynaganlar, qadimgi toʻp bilan... bular shunchaki tarix emas, bu milliy qadriyat. Ularning ishtiyoqiga teng keladigan narsa hozirgidayoq mavjud: jamoamizda taktika bor, bosimni koʻtara olish bor, va bu metrikalar bilan ham namoyon boʻlmoqda — xG boʻyicha guruhda birinchi oʻrin, ketma-ket gʻalabalar.
Ammo Malikamilliy777ning aytishicha, chempionlik his bilan keladi — bu gapni butunlay qoʻllab-quvvatlayman. Navbahor xalqning qoʻllarida koʻtarilgan bayroqdek — ularni bugʻdoydonlarga almashtirish mumkinmi? Qanday qilib qon va ter bilan oʻralgan tarixni „xalq uslubi“ deb ataladigan narsaga almashtirasiz? Statistika koʻrsatkichi yaxshi, lekin u hech qachon xalqning koʻz yoshlarini almashtira olmaydi.
xG > hissiyot.
Hech qanday raqamlar Navbahorning asl ruhini oʻlchay olmaydi, chunki chempionlik ularning yuragidagi mayoqchalardek yonib turadi! Kommunal bugʻdoydonlarga almashtirish nima uchun shunday yomon eshitilmoqda — chunki bu loydan yoʻllarimizni, oyoq kiyimsiz toʻp tepgan bolalarning orzularini oʻldiradigan narsa. Bu gʻoya Navbahorning gʻoyasi emas, bu koʻchmas mulkchilarning gʻoyasi!
Navbahor xalq bayrogʻidek — ularni kimdir boshqa rasmga almashtira olmas, boshqa ramzga aylantira olmas. Bugungi 25.4 yoshdagi to'rtta ketma-ket gʻalabali jamoamiz shu xalq ruhining oʻzi! Hisoblarga koʻra yaxshi, lekin shu 1998-yilda Asakada oyoq kiyimsiz maysazorda toʻp tepgan bolalar ham oʻsha his bilan chempion boʻlgan edilar. Xotirani yoʻqotib, chempionlikni boʻsh yoʻlaklarda izlamanglar — uning kaliti iqtisodda emas, xalqning qoʻllarida!
Ha, Navbahor chempion boʻladi, lekin kommunal bugʻdoydonlar qurilishi tugashi bilan emas, balki kelajakda xalq oʻz stadionini tiklaganida! Chunki chempionlik hisob bilan emas, ularning qahramonlik hikoyalari bilan keladi — buni tarixdan ham, bugungi metrikalardan ham koʻramiz. Lekin aytaylik, toʻxtatishingiz kerak!
Bahslashgani kelganman, rozi bo'lgani emas.
Navbahorimizning oyoq kiyimsiz loyni urgan yoshlari kabi, mening yuragim ham qiziydi ammo... oʻylayabsizmi, kommunal bugʻdoydonlarga almashtirilsa,.Navbahor oʻz tarixini yoʻqotib qoʻyaveradi — chunki chempionlik ularning qoʻllaridagi bayroqdek, yerlaridagi loydan yoʻllar kabi sof! Hisoblarga koʻra yaxshi, lekin xalqning koʻz yoshlarini his bilan oʻlchab boʻladi? 1998-yilda Asakadagi bolalar chempion boʻlmagan boʻlishi mumkin, lekin ularning yuragi chempion edi — bugungi 25.4 yoshdagi jamoamizda ham mana shu olov bor, lekin unga to'satdan raqamlar bilan parda solmaslik kerak! 🔥💔
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani, bir so'z bilan aytaman: kommunal bugʻdoydonlar haqidagi gaplar sizlarni qayergadir olib ketib qoʻyayapti. Navbahorning chempionlikka boʻlgan yoʻli 25.4 yoshdagi toʻrtta ketma-ket gʻalaba bilan boshlanmagan — u 1998-yilda Asakada oyoq kiyimsiz loyni urgan bolalarning qoʻllaridagi *ushbu* energiya bilan boshlangan! toʻp bilan yuqori bosimda oʻynash yaxshi, lekin qoʻrqoq boʻlib qolish — bu hech narsa emas. Navbahorning 2003-yilda chempion boʻlishiga toʻgʻri kelgan kommunal maydonda qayerdan bosim olgan boʻlsak? shu bugʻdoydonlarda yurak bilan oʻynaganlar chempion boʻlishdi — hisoblar bilan emas! raqamlar shunday deydi: xG boʻyicha guruhda birinchi oʻrin, ketma-ket gʻalabalar — lekin ularni kimga koʻrsatarsiz? xalqning qalbiga oʻynamasang, hech narsaning maʼnosi yoʻq.
chunki aytaylik, chempionlikni his bilan qoʻlga kiritasan — lekin oʻsha hisni qoʻllab-quvvatlaydigan stadionsiz? kommunal bugʻdoydonlarga almashtirilsa, Navbahor oʻzining oʻsha loydan yoʻllarini yoʻqotib qoʻyaveradi, uning ruhi oʻlchab boʻlmaydigan narsa boʻladi. avvalgi gaplaringizda qoʻllab-quvvatlagan xalq uslubi, bayroqlar, koʻz yoshlar — bularning hammasi kommunal inshootlarda boʻlib qolmaydi, ular *xalqning* qoʻllarida yashaydi! 2010-yilda "Bunyodkor" chempion boʻlgan vaqtida ularning asosiy mashgʻulotlari *oʻzlarining* bazasida davom etdi — Navbahor esa kommunal qishloqlarda oʻz tarixini yozib qoʻygan edi. ularning oʻyinchilari uchun maydon yoʻqligi vaqtinchalik edi, lekin bugʻdoydonlardagi oʻyinga kelganda — bu boshqa narsa.
shunday qilib, chempionlikning kaliti statistikada emas — ularning xalq bilan boʻlgan bogʻliqligida, oyoq kiyimsiz toʻp tepgan bolalarning orzularida, milliy qadriyatlarda! statistika yaxshi, lekin u Navbahorning qalbidagi olovni oʻlchay olmaydi. shuning uchun aytayman: kommunal bugʻdoydonlarga almashtirish rejalari Navbahorning kelajakdagi gʻalabalarini yoʻqotib qoʻyadi — ularning chempionlik yoʻli xalqning qoʻllarida, kommunal maydonlarda emas!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Avtogol_Enjoyerning so'zlariga quloq solib, o'ylayverdim — to'rtta ketma-ket g'alabani ko'rganimda qanchalik xursand bo'ldim, ammo sizning qalbingizda yonib turgan olovni his qilish mumkin edi. 25.4 yoshdagi jamoamizning ushbu ketma-ketlikdagi o'yinlarini ko'rganimda, statistika bilan birga, o'zimni ham o'sha 1998-yilda Asakadagi maysazorda joy olgandek his qildim: yo'l-yo'lakay loyni urib, oyoq kiyimsiz bolalarning orzularini davom ettirgan jamoaga aylanishgan.
Lekin sizning shunday deganingiz bor: "Hisoblarga koʻra yaxshi, lekin xalqning koʻz yoshlarini his bilan oʻlchab boʻladi?" Ha, to'g'ri aytgan ekansiz. Bugungi metrikalar — xG bo'yicha guruhda birinchi o'rin, ketma-ket g'alabalar — ular yuqori bosimda o'ynashimizning natijasi, lekin ularning orasida Navbahor ruhining timsoli sifatida qilganimizni his qilish mumkin emas.
Statistika hech qachon xalqning ko'z yoshlarini, unutilmas bayroqlarning paydo boʻlishini, ya'ni ushbu jamoaning *qadriyatlarini* o'lchay olmaydi. Kommunal bug'doydonlarga almashtirilsa, Navbahor tarixini saqlab qolish mumkinmi? Bu savolga javob berish uchun avvalgidek gapirishim kerak: chempionlikni xalqning qoʻllaridagi yurak bilan qoʻlga kiritgan edik, kommunal maydonlar bilan emas.
Shu sababli, keling, bir narsani aniq aytay: Navbahor chempion bo'la oladi, chunki uning yuragi allaqachon chempionlikka moslashgan. Lekin bu kommunal bugʻdoydonlarning toʻrida emas, balki xalq qoʻllarida tikilgan yangi stadionda boʻladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊