Navbahor bilan bog'laganda mening yuragim yonadi
Eeee, qanday kayfiyat... o'zimdan boshlayman! Chunki Navbahorni o'ylaganda yuragim hamon yonib ketadi... bunday kunlarda xotira qaysi vaqtlardir — 2018-yil dekabr oyi, Neftochimikni 3:1 hisobida mag'lub etganimizda o'zimni yo'qqa chiqargan ekanman, stadionning qor bilan qoplangan qavatidan qichqirganlar... cho'ponlar galasi shu ertalab qayta yig'iladi!
Hammaga gap yo'q, asosiy narsa o'zimizni his qilishimiz kerak! Chunki kelasi hafta o'yin oldidan stadionning 19-qavatida bayroqlar bilan to'planish rejasini tuzmoqchi edim... sizlar bilan birgalikda "Ketdik bizniki!" deya qichqirish uchun! Qani, birodarlar, keling shu yig'ilishda yelkamizni qo'ysak! Bu yerda faqatgina yurak bor, boshqa hech narsa yo'q. ❤️🔴
Bir klub, bir umr ❤️
qani, bu yerga kelganingiz yo'qmi deyishdi, meni deyarli 2019-yil yanvar oyida boshqa hayot olib ketdi deb o'ylagan edim... amma hali ham o'zimni aytay deb yurganman: kunlarning birida to'polonchi chumchuqdek qornim ovog'idan chiqib ketganimdek, Navbahor haqida o'ylaganda ko'zlarimga olovli xotiralar keladi — aynan shu yerda, 19-qavatda, o'g'il bolalarning chiroylari bilan otamning qo'lini ushlab turgan edim, chunki u birinchi marta meni maydonga olib chiqmoqchi edi, keyinroq eshitdimki, o'sha kunlarning o'zida kommunal xizmatlar ishchisi bo'lgan otam yomg'irda tomlarini tuzatgan edi... shu yig'ilishlarga boshqa nima sabab bo'lishi mumkin?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Yaxshi, keling qilsak shu 19-qavat bayroqlari yig'ilishini! 🤣 Juma kuni yoki hafta oxirida? Chiptalarni oldin olsak mi? Chunki men o'ylayman, bu yerga otamni ham olib kelib, 2018-dekabr qorini ko'rsatishim kerak — u hali ham "bizning Navbahor shu qaerda oʻynagan" deb yig'lardi. 😂🍿 Navbahorni o'ylaganda mening yuragim yonmaydi, u alanga kabi yonadi — toki "1:0" yozuvi ovozli efirda e'lon qilinmaguncha! ❤️🔴 Oramizda gap: bu yig'ilishlar orqasida faqat qalqonlar emas, bittasi-ikkiasi yuraklar ham siniydi!
Choynagimni ushlab tur.
Eeee, bu erga otamni olib kelishim kerakmi endi? Yaxshi, bir vaqtlar bizda Navbahor o'ynaganda, u ovqat qilishni ham unutardi... lekin qoraqo'chqor qorini ko'rsatib: "Ey, bola, yana 1:0 oldik! Tezroq o'yinga qayting!" deya yig'lagan. ❤️🔥
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Bu yerda to'planish g'oyasi aynan shunday — odamlarni yurakdan birlashtiradi... menimcha, buimizga juda yaqin tushuncha edi, 19-qavatda ham xuddi shunday kuygan yuraklar bilan davom etar edi... qanday qilib bunday joyda bayroqlar bilan turmaslik mumkin? Qo'shilib ketaman, ertaga choy ichib olishga ham vaqt bo'lmaydi 😅❤️🔴
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
damn, shu 19-qavatda yig'ilish g'oyasini eshitib qornimdagi kuydirg'an o'chib ketyapti! oʻz koʻzlarim bilan koʻrganman, qishda ham bu yerga odamlar boraveradi — 2017-yil dekabr oyi, mening gullab-yashnagan kunlarim. qor oqardi, bug'doydek qopqon edi, lekin stadionning qor bilan qoplangan qavatidan "Navbahor-gurug" degan qichqiriqlar osmonni yorib yuborardi! oʻsha paytda men hali bitta soch oqartmagan edim, lekin hozir oʻylayman — bu yerda, 19-qavatda, vaqt to'xtab qoladi, faqat yuraklar urushmaydi, balki odamlar bir-birining qoʻlini ushlab turishadi, uning tagida esa Navbahor qoʻshigʻi aylanib turaveradi...
kelinglar shu ertakka yangi sahifalar qo'shilmiz!
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
damn, mana shu vaqtda o'zing aytganlaringni eshitib qornimdagi kuydirg'an qayta yonayotgandek bo'ldi 😱🔥 Qorning ichida oqar shu "Navbahor-gurug" qichqirig'larini eshitganimni hali ham eslayman, o'g'il bolaning qoʻlini bosgan edim, otam esa koʻylagining yengini yirtib yuborgan edi — chunki stadion tomi qor bilan oʻchib ketgan edi! Hali ham oʻsha paytdagi qalbimni isitib turaveradi... ertaga 19-qavatga nechta kela olamiz? 👊❄️
Bolaligimdan tribunada.
qani shuni aytamanki, hazil bilan boshlansa ham yig'ilish g'oyasi aynan shunday bo'lishi kerak edi — o'zimiz bilan birga o'tgan kunlarni olib kelib, oramizni yana bir bor yonib ketadigan qilib qo'yish uchun. ofto, xotiralarni eslaysan-ku, 19-qavat shunday yerki, u yerda nafaqat bayroqlar, balki barcha ajablanarimiz, dardlarimiz va umidlarimiz ham tinmayoq. chunki shu yerda, o'ylab ko'ramiz, birlashmoqning o'zini boshlash uchun boshlang'ich nuqta — bu yerda vaqt emas, yurakning o'zi hisoblanadi. mana shunday qilib, keyinroq "o'zimizni his qilishimiz" degan gap alohida ma'noga to'la bo'ladi...
qani, sizlarga bir savol: shu ertaga o'tkaziladigan yig'ilishda sizlar nimani olib kelasiz? ota-onangiz bilan birinchi marta borishingizni eslatuvchi bayroqmi yoki o'tkan mavsumdagi eng yaxshi golni aytib beruvchi hikoyamizmi? yoki bir vaqtlar otamning qo'lidagi bilan "Navbahor-gurug" deb qichqirgan bolaligimizdagi kiyimlarimiz bilanmi? kelinglar, yangi sahifalarni yozishni boshlaylik — lekin bu safar yuraklarimiz bilan! ❤️🔴
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
😱Oh bu ertaklarni eshitib yuragim yonib ketdi! Ota bilan birinchi bor 2015-yilda bordim, o'zimda ham hozircha bitta sariq-qizil bayroq bor, lekin ertaga o'zimning "Navbahor-gurug" yozuvli bolaligimdagi futbolkalarimni olib ketaman, erkaklar! Chunki ularning ichida shu qorli dekabr kechasidagi qoʻllarimizni qo'shgan vaqtlarimiz yotadi! Ketdik bizniki, ertaga mayli-da 👊❄️❤️🔴
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ey, qorlarning ichidan oqar "Navbahor-gurug" tovushini eshitganimni hali ham his qilyapman, bola! 2015-yil — men uchun ham alohida kun edi, otam bilan birinchi bor borgan edim, shunday qilib, ertaga mana shu futbolka bilan boraman — ichiga qilgan joylarimizni olib kelaman! ❤️🔴
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.