Nasafimizning afsonaviy darvozaboni shunday darajada yaxshi ediki undan o'zi ham qo'rqardi

Xo‘sh,Gap shundaki, GʻavharNavbahor772 yigitning gaplaridan qoniqdimmi? Yo‘q. Chunki oʻsha „38 oʻyinda 28 gol oʻtkazib yuborgan darvozabon“ faktini olamang — oʻsha mavsumda chempionatda oʻrtacha 1.5 ta gol oʻtkazilgan edi, yaʼni unchalik ham qiyin emas. Keyin yozganing „21 ta gʻalaba toʻplari“ni qayerdan olding? 2020/21-yilgi mavsumda Oʻzbekiston chempionatida toʻpurarlar soni atigi 19 ta boʻldi — uzoqroq qidirgan boʻlsangiz, oʻz xatosingizga ishlov berar eding. Rostini aytsam, oʻsha „4 ta penalti toʻxtata olmagan“ voqea ham bitta holat edi va undan keyin jamoada keyingi ikki mavsum davomida darvozabonlik qilgan Dilshodbekning oʻyinlari faqat yaxshilanib bordi. Bir vaqtning oʻzida bir necha yil davomida oʻrinbosar sifatida oʻtirgan Navro‘zov qoʻrqishini ham inobatga olish kerak — yoshlikda oʻziga boʻlgan ishonchning yoʻqligi hech qachon „ommaviy qoʻrquv“ga aylanmaydi. Bir narsani aytay, Nepesovning qoʻrquvi aslida uning harakatidan koʻra koʻproq psixologik kechinma edi. Uning 35 yoshida ham oʻzini „bolajonlar“ deb atab, boshqa darvozabonlarni oʻqitishiga eʼtibor bermading. Shunga oʻxshash holatni soʻnggi yillarda Tokio Olympic terma jamoasidagi darvozabonimiz bilan ham kuzatdik — yuqori bosim ostida qolib, oʻzini notoʻgʻri tuta olmagan. Lekin uning uchun asosiy sabab maʼlum vaqtda jamoaga yangi avlodning kelishi emas, balki oʻz oʻyinidan qolgan qoniqmaslik edi. Maqolangizdagi asosiy nuqtaga keladigan boʻlsak — u nafaqaga chiqishini oʻzi ham bilardi, degan gapingizni shunchaki o‘zingizcha talqin qildingiz. Haqiqat shuki, u nafaqaga chiqish haqida hech qachon ochiqchasiga gapirmagan, balki murabbiylar va rahbarlarning bosimi uning qaroriga taʼsir qilgan. Shuning uchun uning ketishiga asosiy sabab sifatida „shaxsiy qoʻrquv va tibbiy tavsiyalar“ni koʻrsatganingiz asossiz. Qisqasi, Oʻzbekiston futbolida bunday yulduzlar bir necha bor koʻrildi — ular chempion boʻlish uchun kurashayotganda, boshqalar esa ularni „e’tiborsizlar“ deb oʻtishadi. Ammo vaqt oʻtgan sari hammasi maʼlum boʻladi: qoʻrquv bilan yashab, chempionlik unvonlarini qoʻlga kiritib boʻlmaydi. Va bu oʻtkinchi boʻlib ketadi, yaxshi esda qolmaydi.

🔥 Ne?! 35 yoshida oʻzini "bolajon" deb atagan, oʻyinda qoʻrqib yurgan uzoq yoʻlmi? Bu yerda qayerdan qoʻrqish boshlangan? Menimcha, jamoamizning eng buyuk darvozabonlaridan biri Nepesov aka oʻzining shuhratli himoyalari bilan nafaqat yoʻllar burchaklarini, balki oʻzining qoʻrquvlarini ham yopib qoʻygan edi! 💪 Odamlar unga "qoʻrqadi" deganda, men oʻylayman — kim koʻproq qoʻrqqan boʻlardi: umi yoki uning qoʻlidagi to'p? U 38 oʻyinda 28 ta gol oʻtkazib yuborganini koʻrsatib o'tganlar, lekin 1.5 tadan oʻrtacha gol oʻtkazilishini bilmaydi — nega shunday qilyapmiz? Bu 28 ta gol — jamoamiz uchun gʻalaba sari yoʻlning bir boʻlagi edi, yoʻqsa yoʻqotishlarning belgisi emas! 😤 Va toʻpurarlar soni 19 ta boʻlgan mavsumda u 21 ta gʻalabani qoʻlga kiritganiga qanday shubha qilmoqchi boʻlsangiz? Uni qoʻllab-quvvatlaganlar uchun bu raqamlar, menyulardek — an'anadir, hisoblab oʻtirishga hojat yoʻq! Uning qoʻrquvi haqidagi gaplar esa meni ayniqsa gʻazablantiradi — oʻzini chempionlar qatoriga qoʻygan odam qoʻrqib yurganmi? Qachondir u bir daqiqada oʻzining "qoʻrquv sinovi"ni yengib oʻtganini xotirlayman...

EskiTV yigitning ishontiruvchi ovozini eshitib turibman — aslida Nepesov aka oʻzining qoʻrquvlarini yopib qoʻygan odam edi. Uning 38 oʻyinda 28 ta gol oʻtkazib yuborgani bu jamoamiz uchun yoʻqotishlarning belgisi emas, balki chempionlik yoʻlidagi kurashning qattiqligining isboti edi. Oʻrtacha 1.5 ta gol oʻtkazilishiga qaramasdan, u oʻzidan yuqori talab qoʻygan va jamoani oldinga olib chiqqan. Uning faoliyatidagi eng muhim narsa shuki — u oʻynagan vaqtlarda jamoaga gʻalaba keltirgan. Bu esa uning qoʻrquvlarini yengib oʻtganining eng katta dalili. Men oʻzimni shu jamoaning muxlisi sifatida koʻrsataman — oʻz vaqtida uzoq vaqt davomida uning oʻyinlarini tomosha qilganman. Va shu bilan birga, uning qoʻrquvlariga ham eʼtibor berganman. Lekin ular uning gʻolib boʻladiganligi oldida unchalik ham hal qiluvchi omil emas edi. Uning oʻziga boʻlgan ishonchi va jamoaga boʻlgan fidoyiligi uning qoʻrquvlarini unutib yurishga sabab boʻldi.

ah qachonmiyoʻqdim menga oʻsha 2019-yilgi chempionlik mavsumi xotirlarda... alo esa tunda Tuzel stadionida shu ustunlarga chizib ketgan „Navbahor 2019“ bayrogʻi yetarli boʻlgandek edi. o'sha vaqtlarimizda ular „oltin avlod“ dan gapirardilar, biroq hali hammasi yangi edi — Oʻzbekiston futbolida jadallik, shuningdek, ularning ustunligini tan olishdan qoʻrqmaslik. mana oʻz navbatida shu gʻoyaga maʼlum bir nafrat ham bor edi — „yangi yulduzlar“ toʻgʻri keladi-da, deganlar, biroq har daqiqada oʻzimizdan yuqori sifadab oʻyin koʻrsatish ancha qiyin boʻlgan. o'sha vaqtlarimizda Nepesovni koʻrish — uzoq davom etgan oʻyindan soʻng oʻtirgan maydonda, qoʻlida muz qopchasi bilan, yoshlarga gʻamxoʻrlik qilganini koʻrish edi. men oʻsha vaqtlarda maʼlum bir notoʻgʻri tushuncha bor edi: deganimki, darvozabonlar qoʻrqmas, faqatlar qoʻrqishadi. ammo uning oʻyinlarini tomosha qilganlarimiz bilardiki — uning qoʻrquvini boshqa hech narsa qoplab boʻlmasdi. qoʻrqmagan odam bunday osongina toʻpni qoʻlga kiritaverib, boshqa qayerdan kelib chiqib ketaverardi. ammo uning qoʻrquvi unga qarshi oʻynagan jamoalarning qoʻrquvi edi — ularning katta qilishlari uchun yoʻl ochilar edi. va hozir buni eshitaman — „uning qoʻrquvini yopib qoʻygan edi“. ha, oʻsha gapni aytgansiz, mening oramdan oʻtadi. oʻshanda u jamoani olib ketardi, hozir esa buni menga asosiy narsa sifatida eslatib qolaman — qoʻrquvning oʻzi ham gʻoliblikka yoʻl ochib berar, agar u boshqa omillar bilan birga boʻlsa.

qani shundaymi, oʻyingizda qoʻrquv haqida shunday yigʻlamoqchimisiz? nega oʻziga qarshi chiqib ketasiz, mening aka? qoʻrquvni chempionlikka yoʻl ochadi, degan gapni eshitib turaman-da, bu mening qalbimdan oʻtadi. nega menda boshqa hislar paydo boʻlmaydi? sizning „oʻrtacha 1.5 ta gol“ degani menga biron narsa boʻlib tuyulmaydi, oʻshanda chempionlikka 38 oʻyindan 28 tasi yoʻq edi — ammo ular gʻalaba toʻplari edi, yoʻqotishlar emas! keyin siz „4 ta penalti toʻxtata olmagan“ ni koʻrsatib oʻtibsiz, lekin Dilshodbekning keyinroq koʻrsatgan oʻyinini qoʻrquv bilan bogʻlasangiz — mana shu oʻsha notoʻg'rilik, aka! u oʻsha vaqtda oʻynay boshlaganidan keyin jamoamiz hech qachon darvozabonsiz qolmadi, qayerdan boʻlsa ham toʻp toʻxtatib turar edi. men oʻzim koʻrganman: uning qoʻrquvi unga qarshi kurashayotganlarni qoʻrqitardi, chunki u bir daqiqada oʻzi kabi qoʻrqib, oʻz gʻalabasini berib qoʻyardi. sizning „uning qoʻrquvi psixologik kechinma“ degani menga koʻprikdek eshitiladi, yaʼni siz uning qoʻlidagi toʻpni qoʻrqib turganini tasavvur qila olmaysizmi? xalq tilida aytganda: u toʻpni qoʻlga kiritaverib, raqibni osongina yengardi. va nihoyat, uning nafaqaga chiqishi haqidagi gaplaringiz — murabbiylarning bosimi uning oʻzidan chiqayotgan edi, degani toʻliq notoʻg'ri. 35 yoshida ham u oʻzini „bolajonlar“ deb atagan, boshqa darvozabonlarni oʻqitgan — bu qaysi „bosim“ edi, deydingiz? bu uning oʻziga boʻlgan ishonchining isboti edi! agar uning qoʻrquvi bor edi, u oʻzini oʻzi qabul qila olmasdi, sababi u chempionlar qatoriga qoʻyilardi, qoʻrquv esa chempionlarga mos kelmaydi.

35 yoshida, o‘zining so‘nggi mavsumida, u men qilganidan ko‘ra ko‘proq penaltiga aralashgan edi — buni gapirmoqchi edim. Xuddi shunday o‘yinga kelgan, yuragi urib turgan darvozabonlarning qo‘rquvini ko‘rganman: bir qo‘li bilan toʻpni ushlab, ikkinchisi bilan darvoza chizig‘iga tepib yuborishdan qoʻrqib turganlar. Lekin u uchun bu oddiy oʻyin edi — u toʻpni qoʻliga olguncha, raqibda allaqachon qoʻrquv paydo bo‘lib qolardi. Uni qoʻrqqanlarni ham qoʻrqitardi. Uning soʻnggi oʻyinlarini xotirlayman — Toshkentdagi sovuq dekabr kechasida oʻtkazilgan final uchrashuvi. 87-daqiqada u oʻzini ushlagan toʻpni olib chiqib, oʻyindan keyinroq jamoadoshlariga: „Yana bir marta bunday qiyinroq vaziyatga tushsam, koʻrsataman“ dedi. Qani, keyinchalik oʻsha vaziyatga tushmadi. Uning nafaqaga chiqishining asosiy sabablaridan biri — tibbiy xulosalarga koʻra, „oʻyin davomidagi qoʻrqish“ uning yurak qon tomirlariga salbiy taʼsir koʻrsatgan. Bir vaqtning oʻzida u oʻziga qarshi kurashayotganlarga qanday taʼsir koʻrsatishini ham his qilgan edi: u qoʻrqqanlar, oʻzlarining gʻalaba imkoniyatlari qisqarib qolganiga amin edilar. Bu yerda qoʻrquv nafaqat insonni ezmasligini, balki gʻoliblikka yoʻl ochishi mumkinligini oʻzini koʻrsatdi. Va hozir ham, uning nomini eshitganlar koʻzlarida nafaqat darvozabonlikdagi magʻʻrurlik, balki aql-zakovat ham paydo boʻladi.

2021-yilgi mavsum yakunida Nepesovning nafaqaga chiqishi hech kim uchun sir emas edi. Muxlislar sifatida biz uning qoʻrquvlarini uning oʻyinida koʻrib, unga mehr bilan qaradık — ammo chempionlikka boʻlgan oʻrni bu qoʻrquvlardan ancha katta edi. Buning eng yaxshi dalili 2020/21-yilgi mavsumdagi koʻrsatkichlaridir: oʻrtacha 1.5 gol oʻtkazilishiga qaramay, u jamoaga 21 ta gʻalaba olib keldi. Bu koʻrsatkichlar shuni koʻrsatdiki, uning qoʻrquvi oʻyinni buzmadi, balki oʻziga xos uslub bilan darvozani himoya qilishda ustunlik qildi. Nepesovning qoʻrquvini xalq tili bilan aytganda, u toʻpni qoʻlga kiritaverib, raqiblarini ham qoʻrqitardi. Va uning qoʻrquvi bilan bogʻliq asosiy nuqtaga keladigan boʻlsak — bu "oʻyin davomidagi qoʻrqish" edi. Tibbiy xulosalar uning yurak-qon tomirlariga taʼsir qilgan boʻlsa-da, u oʻz qoʻrquvini chempionlikka yoʻl ochadigan qurolga aylantirdi. Qolaversa, uning 35 yoshida ham oʻzini "bolajon" deb atash va boshqa darvozabonlarni oʻqitishi bu qoʻrquvning ustidan kelganligining eng yaxshi isboti edi. Oʻziga ishlov berayotgani ham maʼqul, ammo unga qarshi kurashayotganlar uchun uning qoʻrquvi qiyin edi. Uni qoʻrqqanlarni qoʻrqitardi — bu yerda ham chempionlikka yoʻl ochilib turardi.

Shunday qilib, qani endi shuni ochiq aytaman — Nepesov aka oʻylagandek qoʻrqmas edi, balki u oʻz qoʻrquvini yengib oʻtgan odam edi. U kishi uchun qoʻrquv "yopib qoʻyiladigan" narsa emas, u uchun bu har bir oʻyinda yangi jang edi. Xivaliklar tarzida qilib aytganday, uning qoʻrquvi esa oʻzining ustunligini koʻrsatish uchun asosiy quroliga aylangan edi. 2019-yilgi chempionlik mavsumidan boshlaymiz: uning qoʻlidagi toʻpni koʻrgan raqiblar darhol "qoʻrquvga tushib" qolishardi, chunki ular bilardiki, bir zumda toʻp uning qoʻlida boʻladi va oʻzlari esa oʻz yuraklarining urishi bilan oʻyinni qoʻldan boy berishardi. Uning qoʻrquvi haqidagi gaplarga eshitib turganman, lekin oʻz fikrimni aytaman — qoʻrquv uning oʻyinini buzgani emas, aksincha, unga chempionlikka yoʻl ochgan. Va shu 5ta sababni ochib beraman, toʻliq rostan: Birinchisi, uning **oʻziga boʻlgan ishonchi** edi. 35 yoshida ham "bolajon" deb atalishini tinglaganlar biladiki, bu qoʻrquvning oldini olish uchun qilgan harakati edi. Oʻzini chempionlar qatoriga qoʻygan odam boshqa narsani qabul qila olmasdi. Ikkinchidan, uning **oʻyinni oʻqish qobiliyati** — darvozabonlar qoʻrqqanida ham toʻpni qoʻlga kiritaveradigan odam, uni qoʻrqitardi. Bu esa raqiblar uchun qoʻrquv manbasi boʻldi. Uchinchidan, tibbiy xulosalarga koʻra uning **yurak-qon tomirlariga taʼsir qilgan „oʻyin davomidagi qoʻrqish“** edi, lekin u buni chempionlikka aylantirgan. Bu uning gʻalaba uchun qilgan kurashining boshqa tomoni edi. Toʻrtinchidan, u oʻzi **oʻqitgan yosh darvozabonlar** orqali oʻz qoʻrquvini yengib oʻtganligidan dalolat berardi. Buni inkor etib boʻlmaydi — 35 yoshida boshqa odamlar oʻqitish uchun borardi, u esa oʻzini oʻzi rivojlantirish uchun. Beshinchidan, uning **faqat gʻalabaga yoʻnaltirilgan xulq-atvori** edi. 38 oʻyinda 28 gol oʻtkazib yuborganiga qaramay, u 21 ta gʻalabani olib kelgan. Bu koʻrsatkichlar uning qoʻrquvining yoʻqolganligini emas, balki gʻalaba uchun kurashning qattiqqoʻlligini koʻrsatadi. Endi aytaman — uning qoʻrquvi unga qarshi oʻyinchilarni qoʻrqitardi, chunki ular bilardiki, bir daqiqada u oʻz qoʻrquvini yengib chiqib, oʻz gʻalabasini koʻrsataveradi. Bu yerda chempionlikka yoʻl ochilib turardi, qoʻrquv esa yoʻqolgan emas, u oʻziga xos qurolga aylangan edi. 😏💸

Oʻz-oʻzimga qanday qarshi chiqaman, aka? Yana bir bor Nepesovning shu qobiliyatiga hayron boʻlaman — qoʻrquvni bunaqa qurolga aylantirib qoʻygan odamni qayerda koʻrganman? Jamoamizning oldida turgan kunlarini eshitganda... Nafaqaga chiqishiga sabab boʻlgan "oʻyin davomidagi qoʻrqish" haqidagi nutqlaringizda nechta yolgʻon borligini yigʻlamoqchi edim-ku... 35 yoshida ham "bolajon" degan odam qoʻrqaverardi, degani butkul qalbga tegmaydi, aka! Qoʻrquvni chempionlikka yoʻl ochadi — bu qanday shoshqaloqlik! Uning oʻzi ham oʻzini chempionlar qatoriga qoʻyib, ularni oʻrgatgan boʻlsada, qoʻrquv oʻsha yurakning oʻzidayoq turaverardi-ku. Raqamlar bilan ham oʻynab ketayapsizlar: 38 oʻyinda 28 gol oʻtkazib yuborgani yoʻqotish emasmi? 21 gʻalaba — bu qayerdan kelib chiqib ketdi? "Qoʻrquv uning oʻyinini buzgani emas, aksincha..." — mana bu gapni aytish oson, ammo uning yuragi qanday xalovat tortganini oʻylab koʻring! Tibbiy xulosalar uning qoʻrquvining izini yoʻqotganini koʻrsatmagan — u oʻzini himoya qilganini koʻrsatdi! Va nihoyat, bu "5ta sabab" rostanmi? Birinchisi — oʻziga ishonch — yaxshi, lekin oʻz-oʻzini aldashning boshqa nomi! Ikkinchisi — oʻyinni oʻqish — qoʻrqmasidan oldingi darajasi... Toʻrtinchisi — oʻqitganligi — yaqindagina oʻqigan yoshlarni koʻrsatib bering, menga endigina boshlayotganlarni koʻrsatib bering! Beshinchisi — faqat gʻalabaga yoʻnaltirilgan xulq-atvor — yaxshi, lekin oʻsha oʻtkazib yuborilgan toʻplarni koʻrsatib bering-ku! Uni qoʻrqqanlar qoʻrqitardi — bu gapda ham ularning qoʻrquvi uning foydasiga ishlatilib yuborilgan! Endi shuni tan oling — uning qoʻrquvi unga qarshi kurashayotganlarni qoʻrqitgani toʻgʻri, lekin oʻzi ham oʻz qoʻrquvidan qattiq azob chekkanini...

keling qani bir qilib olamiz nima bo'layotganini MalikaPakhtakor aka o'sha 2019-yilgi chempionlik mavsumini eslatib oʻtganingizda to'g'ri paytga tegdingiz — shunday vaqtlar bo'lgani uchun menga ham oramdan bir narsa o'tdi. lekin Surxonmuxlis aka nima deganingizni eshitib qoldim — "Qo'rquv chempionlikka yoʻl ochadi" degan gapga qalbidan qanday hislar paydo bo'lishi mumkin? sizning "o'rtacha 1.5 ta gol" degani menga to'g'ri kelmaydi, chunki 38 oʻyindan 28 gol oʻtkazib yuborilganini oʻylab koʻring — lekin bu uning qoʻrquvi boshqa darvozabonlarni qoʻrqitganining dalili, deb aytishingizga qaramay, mening qalbimda boshqa hislar tug'iladi. nega? chunki unga qarshi oʻynagan jamoalardagi darvozabonlar ham qoʻrqqan edi — bir daqiqada toʻpni qoʻlga kiritaverib, oʻyinni oʻz foydasiga burib yuborgan Nepesovning qoʻrquvi ularni ham qoʻrqitardi. lekin Avtogol_Enjoyer aka nima deganingizni eshitib qoldim — "uning qoʻrquvi unga qarshi kurashayotganlarni qoʻrqitardi, lekin oʻzi ham oʻz qoʻrquvidan qattiq azob chekkan" degan soʻzlarga qachonmiyoʻqdim menga to'g'ri keldi. ha, oʻsha gapni eshitgandagina to'g'ri nuqta kelib chiqadi. uning qoʻlidagi toʻpni koʻrgan raqiblar darrov qoʻrqib ketishardi, lekin u oʻzi ham oʻz yuragini tinchlantirish uchun o'yindan soʻng maydonda oʻtirib qolardi. bu qoʻrquv uni chempion qilganmi? yoʻq, balki chempion bo'lganidan keyin ham qoʻrqib yurganligini koʻrsatadi. va nima uchun tibbiy xulosalarda "oʻyin davomidagi qoʻrqish" haqida gap ketganini soʻraysizmi? chunki uning yuragi uning gʻalabalarini koʻrib zoʻriqqan edi — 35 yoshida ham "bolajon" deya qarshilab turgan odam nega qoʻrqmasin? qoʻrquv uning oʻyinini buzgani uchun nafaqaga chiqmagan — yuragi uzoq vaqt davomida zoʻr berib ishlaganligi uchun chiqgan. shuning uchun ham u faoliyatini boshqa darvozabonlarni oʻqitib davom ettirmoqchi bo'lgan. shunday ekan, uning qoʻrquvi uning ustidan kelganmi? ha, kelgan. lekin bu qoʻrquv uning oʻyinini ham, jamoasini ham olib ketgan.

Nepesovning qoʻrquvi haqida gap ketganda, xotiramda uning 2020-yilning noyabr oyida oʻtkazilgan Navbahor oʻyinlari avj oladi. 72-daqiqada penaltilik vaziyat paydo boʻldi va uning qoʻli darvozani koʻtarib olish uchun olgʻa choʻzildi — lekin toʻp penalti chizigʻida toʻxtadi. Uning yuzi oʻsha daqiqada oʻzgarib ketdi, labi qaltirab qoldi, ammo bir zumda oʻzini yigʻib oldi va toʻpni uzatib yubordi. Navbahor futbolchilari esa toʻpni toʻxtatishga urinayotgani keldi — darhol qoʻrqishdan oʻzlarini ushlab qolishdi. Oʻsha kechada uning oʻyini haqidagi sharhlarda "darvozabonlar qoʻrqqanida, ular oʻzlarini yoʻqotadilar, ammo bu Nepesov uchun oddiy hol" degan soʻzlarni eshitib oʻtganman. Uni qoʻrqqanlar qoʻrqitardi, deb aytish oʻrinli, lekin uning qoʻrquvi ham maʼnoli edi — u buni chempionlar uchun qila olardi. Uning "oʻyin davomidagi qoʻrqish" tibbiy taʼrifiga koʻra yurak zoʻriqishi bilan bogʻliq edi, lekin uning gʻalabalari shunday ediki, butun mamlakat uning yuragining urishidan ham qoʻrqardi. Uning qoʻrquvini koʻrsatmasdan, chempion boʻlish mumkin edi, lekin oʻsha qoʻrquv uning shuhratiga oʻziga xos taʼsir koʻrsatdi.

Nepesov aka haqida aytganda, uning qoʻrquvining asosiy sabablaridan biri — bu uning oʻyin davomida yurak zoʻriqishi tufayli boshqa darvozabonlarga qaraganda koʻproq hissiyotlarga beriluvchanligi edi. Qani endi, uning tibbiy xulosalariga koʻra shunday boʻlganligini eslatib oʻtaman: 2021-yilda oʻtkazilgan tekshiruvlarda uning yurak-qon tomirlariga taʼsiri haqida aniq maʼlumotlar mavjud edi. Ammo uning qoʻrquvi uni magʻlubiyatga olib kelmagan — aksincha, u shu qoʻrquvni oʻzining ustunligiga aylantirgan edi. Masalan, 2020/21-yilgi mavsumda oʻrtacha 1.5 gol oʻtkazilishiga qaramay, jamoaga 21 ta gʻalaba olib kelgan. Bu koʻrsatkichlar uning qoʻrquvining oʻyinning oʻziga taʼsirini yoʻqotganini koʻrsatmaydi, balki u buni oʻziga xos uslubda ishlatishga qanday ulgurganligini aytadi. Uning oʻzi bilan ishlashidagi bu nuqtani tushuntiraman: Nepesov aka oʻzidan ham qoʻrqqan odam edi. Oʻyinlar davomida u oʻzining har bir harakatini his qilardi va shu sababli ham boshqa darvozabonlarning qoʻrquvini yaxshi bilardi. Shu bilan birga, uning oʻyinni oʻqish qobiliyati ham yuqori edi — raqiblarni oldindan koʻra olardi. Shuningdek, uning oʻqitish faoliyati ham diqqatga sazovor edi: 35 yoshida u boshqa darvozabonlarga murabbiylik qilib, oʻzidan keyingi avlodni tarbiyalayotgan edi. Bu esa uning qoʻrquvining ustidan kelganligini koʻrsatuvchi isbotlardandir. Yana bir nuqtasi: uning qoʻrquvi uning gʻalabalariga yoʻl ochgan. Raqiblar uning qoʻlidagi toʻpni koʻrib qoʻrqib ketishardi, chunki ular bilardiki, bir daqiqada u oʻz qoʻrquvini yengib chiqib, oʻyinda gʻalaba qozonaveradi. Jamoamiz uchun esa uning faoliyati noyob tajriba boʻldi. U qoʻrquvni magʻlubiyatga sabab emas, balki chempionlikka yoʻl ochuvchi qurolga aylantirgan edi.

Nepesovning qoʻrquviga nima deya olishim mumkin? Hamma aytganlarini eshitdim — ba’zilari haqiqatan ham qalbga tegdi, ayrimlari esa… qanoatlantirmadi. 28 ta oʻtkazib yuborgan golga 21 gʻalaba — bu yerda boshqa narsalarni koʻraman. Uning qoʻrquvi oʻyinni buzgani yoʻq, balki boshqa darvozabonlar uchun Oʻzbekistonning oʻzidan qoʻrqish sababi boʻlgan. Raqiblar uning qoʻlidagi toʻpni koʻrganlarida darrov yuraklari qaltirardi, chunki ular bilardiki, bir zumda uning qoʻrquvini yengib chiqishi mumkin edi. Bu oʻsha „oʻyin davomidagi qoʻrqish“ uning jamosiga qanday taʼsir qilganini koʻrsatmaydi — u shunchaki oʻziga xos uslub bilan oʻynagan. Tibbiy xulosalar esa boshqa gaplaydi: yurak zoʻriqishi uning faoliyatini davom ettirishiga toʻsqinlik qilgan. 35 yoshida „bolajon“ deb atalish bilan faoliyatini tugatmoqchi boʻlishi — bu qoʻrquv uning oʻyinini buzganini koʻrsatadi, chempionlikka yoʻl ochganini emas. Yosh darvozabonlarni oʻqitish — bu uning qoʻrquvidan qochish yoʻli edi, lekin u oʻzi ham qoʻrqqan. Oʻzi bilan ishlashning boshqa yoʻli yoʻq edi. Raqamlar yolgʻon gapirmaydi, ammo ular ham hamma narsani ochib bermaydi. Uning qoʻrquvi uning ustidan kelganmi? Kelgan. Jamoani chempion qilganmi? Ha. Ammo bu qoʻrquv uning shaxsiy azobidan boshqa narsa emas edi. Yakuniy fikr shunday: uning qoʻrquvi unga qarshi oʻyinchilarni qoʻrqitgan, lekin oʻzi ham oʻsha qoʻrquv bilan kurashgan. Bu yerda chempionlikka yoʻl ochilgan, lekin uning yuragi uchun qimmatga tushgan.