Namanganning qahramonlari: Navbahorning sariq koʻylagi orzusi

O'zi shunday… oʻsha 96-yilgi mavsumni sen eslaysanmi, aka? Men shu vaqtda sport zalida yotoqxona yonidagi o'tish yo'lida toʻxtab, kech qorongʻilikda Navbahor oʻyinidan chiqgan xabarning shovqinini eshitib qolganimni eslayman. "Havoni" olgach, qoʻlimdagi ichimlik stakanini qoʻyib, darhol uyga ketdim — lekin maydondagi ruhni koʻylagimda oʻzgartirib, kechasi tushimda ham sariq-oq koʻylak bilan yugurib yurdim. Menga oʻsha paytda 15 bo'lardi, futbolga hech qanday aloqasi boʻlmagan ishlar bilan shugʻullanardim… lekin Navbahorni eshitganimda, uyingizga borib, eshikni taqillatib, onamga: "Ona, men boʻlajak chempionman!" deb qichqirganimni eslayman. Keyin esa hamma narsani tashlab, jamoaga borish umidida Namanganga joʻnaganim… ammo vaqt yetmagandek boʻldi. Endi esa oʻsha yillar haqida gap ketganda, oyoq-qoʻllarimning titrayotganini his qilaman — maydon bilan shunday birlashib ketgankim, oʻsha sariq koʻylakni kiygandagina haqiqatan ham erkin ekanligini his qilgan edim.

qani, o'zi nima deyish kerak — men 96-yil Navbahor bilan olti oy davomida o'ynagan edim, kichkina jamoada, lekin shu yillar shunday bir lahza edi... bir marta, bir vaqtda, amakivachcham bilan stadionga olib borishga kelgan edi, chiqishdan oldin u: "qancha vaqt o'tkazasan" deb so'radi, men esa yo'lda eshitib qolgan "navbahor-navaaahor!" hayqiriqlari ketib, guruhdagi odamlarning qolganiga qarshimda, uyquda yurganimdek, boshiylarimni asrangandim... keyinroq, javob berish uchun sahnaga chiqmoqchi bo'lganda, oyoqlarimning titrayotganini his qildim — maydonning yonidan o'tayotib, nafas olgandek bo'ldim... shunday bir xotira: juma kuni, peshin namozi vaqti, butun shaharlang kichik bozorli yo'li tozalanib, Navbahorchi o'rtoqlarimni olib kelish uchun sport zalidagi avtobusga mingan edik. yo'llar tiniq, hammamiz bir-birimizga "bizbiz!" deb baqirardik, ichimizda — boshqa hech qayerda bo'lmagandek bir o'rin, bir ruh... yana shunday — o'sha mavsumning oxirgi turida, birinchi bo'lib zona olishini bilmay, shunchaki "birgalikda o'ynaylik" degan umid bilan maydonga kirgan edik... keyinchalik eshitganimki, "o'ttiz yettinchi turda ham ushlab tursak bo'lar edi" degan gaplar bor... lekin men uchun — o'sha sariq ko'ylak bilan o'ynashning o'zi durangdan ham katta edi, chunki undan keyin hech narsa shunday o'zgarmasdi. yangi avlodga aytishim: vaqtda qolib ketish kerak, ammo orqaga qarab ham yurmaslik. o'sha chempionlikda bo'lganimni eslab, ichimni yaxshi qilishini bilaman — chunki Navbahorning sariq ko'ylagidagi ruh, o'yinchi yoki muxlis bo'lganingdan qat'i nazar, har qanday yoshda orzu qilishga arziydi.

O'shanday chiroyli vaqtlar edi, albatta. O'sha yillarni eslaysanmi — jamoamizda hamma narsa o'ziga xos edi, maydon oyoq ostida qaqshab turgan tuproqqa qaramay, balandlikka intilardi. Endi esa qaraylik, hozirgi jamoa boshqa shunday — boshqa, ammo qiziq, boshqa aqidada. O'sha paytda har bir o'yin orqasidagi ruh bor edi, o'zim ham uning bir qismiga aylangan edim. Hozirgi avlod uchun buni qanday his qilish mumkin? Qani, ularga aytaman: "sariq ko'ylakni kiyganingdan keyin qoladigan tuyulish bilan yugurib kel", deb. Chunki uyingizdagi ruhni kiyib olgandan keyin o'rtoqlarga qo'shilib, maydon atrofida qichqirib yurganimizdek, ular ham his qilishadi. Eslatib qo'yamanki, o'sha paytda futbolning o'zi ham boshqa edi — raqiblar bilan kurashganda ichingizdagi alanga bor edi, endi esa ko'proq taktikani o'ylab yuguradilar. Lekin yaxshi narsa shundaki, hozirgi avlodda ham o'sha sariq ko'ylak orzu sifatida yashaydi, faqat ifodalash usuli boshqa. Qani, vaqt o'tdi, lekin Navbahorning nomi hali ham qalblarda yuqoriga intilayotgandek tuyuladi.

O'shanday edi, men 96-yil Navbahorga qarshi Norinchi o'rtoqlarim bilan stadionga borgan edim — kino ko'rgazmasi uchun chipta olganmiz. Maydonga chiqishdan oldin bir qarindoshim: "Qancha vaqt oʻtadi?" deb so'radi. Men esa hayajon bilan: "Ular maydonni oʻpishar ekan, shuning uchun kelaman!" deb javob berdim. Keyin hamma narsani unutib, toʻrtburchakda oʻtirib qolgan edim — chunki oʻsha vaqtda sariq koʻylakli yigitlar meni boshqa dunyoga olib ketgan edi. Va to'satdan, bu Navbahorning gʻalabasi koʻlamli tasvirdek tuyuldi — baxtdan oyoq-qo'llarim titray boshladi, lekin go'yoki chempionlik kubogini qoʻlga kiritganmizdek qichqirishni xohlaganman! Hozir oʻylaganimda esa — maydondagi tuproqqa qaraganda, mening oyoqlarimdagi futbolkadagi tuproq ancha katta edi, lekin bu ham Navbahor ruhini his qilish uchun yetarli edi! 🤣🍿