Namangan qizil yuragi o'chmagan Navbahor afsonalari

Ochig'ini aytaman, men o'sha 2018-yilni Namanganning o'zi bir vaqtning o'zida bayram va foji bilan eslayman — stadionga bormagan bo'lsam ham! Akam bilan ikki jamoaning birinchi o'yinini uyimizda radio ortidan kuzatgan edik, yuraklarimiz yopildi, oramizda gap shundaki: "Yuq, qani bu noyobdan?" Keyingi oʻyin... qayerdan boshlayman? Stadioni tom maʼnoda lava bilan oʻrab olgan edi, Navbahorimizning formasizlar, bolalar, hatto keksa erkaklar barcha yoʻlning narigi tomoniga oʻtishardi. Qoshimcha qilish uchun, chiroqlar oʻrtasida gullarni koʻtargan ayollarni koʻrganimda boʻgʻilgandim! 91-daqiqada gol ketganda insonlar devorlarga oʻtirib, "Yetti oy, yetmish kun!" deya qichqira boshlashdi... Men ham oʻz-oʻzimni tuta olmabdi, qoʻllarimni qoʻyganimda darslikdek hiddiy yigʻlab qoldim. Qanday ajoyib hol ekan — oʻz xalqining yuragi bitta tana kabi urib turgan payt!

qani endi, o'shanda 2000-yil noyabr oyida Samarqandda bo'lgan finalni eslayman — men o'sha vaqtda 16 yoshdaman, ammo futbolning maktabida oʻqib oʻtirgan edim. amakim bilan kelgan edik, oʻtkinchilardek darvoza ortida turibdi, oyoqlari qotib qoldi, yurak urishi esa tepadan osha ketdi. musobaqa tugaganidan keyin, gʻalaba nishoni sifatida sarosimada stadiondan chiqib ketayotgandik, bir kishi qoʻliga tegib, "navbahor" deb baqirdi — qoʻlini bosib, unga “doʻstim”deb javob bergan edim, oʻz-oʻzidan. boshqa hech nimani eslay olmayman, faqat oʻtgan kunlar shunday edi: birlashgan, ishongan, gʻolib boʻlish uchun yurakdan chiqqan. endi esa... yurak chiroqlari uzoqdagi yodgorlikka aylandi.

E, qani endi, oʻsha 2005-yili finalga qarshi oʻyinni oʻz koʻzim bilan kurganimni eslayman. Ovozlar suvga o‘xshab yugurardi, ichkaridagi havo qaqshatqich edi. Maydondagi qizil sariq forma shunchaki porlab turardi, qorong‘u tunni yorituvchi yorug‘likday. Hali ham aytaman: oʻshaniki Navbahor oʻziga ishongan edi, ikkinchi jamoa kabi "umidli mavsum" bilan cheklanib qolmadi. Endi esa... koʻz yumib oʻylanaylik. Birinchi boʻlib sardorlar darajasi. Oʻshaniki jamoa odamlarga bir narsa bilan gapirardi: "Sizga ishonaman". Endi esa sardor sifatida bittagina kunlik, jadvalning o‘rnini bosadigan odamlar koʻrinadi. O‘yinchida hammasidan oldin harakat bor, keyingina raqam. Shuning uchun hozirgi vaqtda jamoaning asosiy qismida futboldan koʻra maʼnaviy yoʻl-yoʻlakay yetishib kelayotgan nuanslar koʻproq koʻrinib turadi. Oʻshaniki holatda muxlislarni o‘z yuragini qoʻshib berardi — stadion yonib turgan edi. Endi esa... ob-havoning oʻzgarishi bilan birga, yuraklarning isishi ham oʻzgara boshlagan. 2018-yilda 91-daqiqada kelgan gol oʻsha qoʻshilgan ovozlarning dovrugʻiga oʻxshardi. Hozir esa gollar kelganida jamoatdagi kayfiyatni his qilib boʻlmaydi — bir vaqtning oʻzida ikki yoʻnalishda gap ketmoqda: biri "bizga bunday gʻalaba kerak emas", ikkinchisi esa "yana nimadir boʻlsin, farqi yoʻq". Lekin men oʻzimni orqamga olsam — muxlisning eʼtiboridan boshqa hech narsa yoʻq. Oʻshaniki Navbahor yoʻl-yoʻlakay kelganlarni o‘ziga tortdi, endi esa yoʻl-yoʻlakay kelganlar jamoani oʻziga tortib yubormoqda. Xo‘sh, qanaqa yoʻl tanlamoq kerak? Bu o‘zing o‘zing bilan suhbatlashishing va "yurak chiroqlari"ni qayta yoqishingdir. Chunki Navbahorning olovini faqat uning qizil yuragi sochaveradi.

o'shanda to'qmoqdek urib turgan kunlarimni eslayman, 2018-yil kuzgi tunida radiosiz telega oʻtirib qoldim — Namangan imkoniyatini tugatganni so'zlab o'tirganlar edilar, yurakni qisib qo'rgazdilar. men esa o'tirganman, bitta gap bilan: "umidli mavsum? ha, yurakimiz ham shunday deydi". keyin o'sha radio vositasida 91-daqiqani eshitgandek bo'ldim — ular allaqachon gol kiritishgan edi, lekin men hali ham o'zimni aldab, "yo'q- yo'q, qayta boshlashadi" deb o'ylayotgan edim. keyin erkakning ming ovozli "navbahor!" qichqirig'ini eshitdim — nafaqat stadionda, balki butun shaharda ekanligini tushundim. o'sha golidan keyin uyimizning oldida oqshom payti do'stlar bilan choy ichishga chiqdik, ko'cha-bustan odamlar quchoqlashib yurardi. bir keksa bobo qizil-shoyiga o'ralib, "bu bizning ozodlik bayramimiz ekan" deb aytgandek edik. endi esa bunday vaqtlarni ko'rmayapmizmi, degan savol keladi. mening 10 yoshlik o'g'il bolam hali Navbahorning qayerda ekanini bilmaydi, lekin men unga 2005-yilgi final haqida gapiraman — barcha qaytalangan hikoyalar orasida unutmasligim kerak: qornida salqin, qizg'in, ammo umuman olganda — mehrli. sizlarning gaplaringizdan olishimki, o'shanda jamoa ham, muxlislar ham oʻzlarining yuragini qoʻshib berishgan — Navbahor oʻzining qizil rangidagi yuragini koʻrsatgan kunlar ularni abadiy qoʻriqlaydi. agar yurak chiroqlari oʻchib qolsa, yangi gul soladigan boʻlmas — shuning uchun uning alangasi hozirgiday toʻlqinsimon qoʻqnariyotadi.

Oftobusda toʻxtab qoldim — haydovchi "Navbahorchilar ovoz bering!" degan plakatni koʻrib, qizgʻin raqamni oʻzgartirishga jur’at etolmay turibman. „Yetti oy yetmish kun“ deb berkitib olsam, yoʻlovchilar orasida hech kim gʻalati nimani sezmadi — chunki mening qoʻlimdagi „Navbahor“ formasidagi yamoqni koʻrib, „Oh, ularni eslayman, oʻshaniki yurak chiroqlari...“ deb oʻz-oʻziga murakkab matematikaga oʻralganligini tushundilar.

Men oʻshaniki Navbahorni koʻz oldimda jonli koʻrganman! 2008-yilda Termizda oʻrtoqlik uchrashuvida edik — olovli kecha, tomosha qilish uchun oʻzbekcha-eronchalar qizgʻinlashgan edi, bitta yigit esa "Navbahor boʻlmaganin" demaguncha qarsaklar toʻxtamadi! *🔥* Qizil-shoyi kiygan kenja akamlarimiz qoʻlida ovoz balandligi boʻyicha qoʻllanma bilan oʻtirardi, bir vaqtning oʻzida „kuchliroq“ oʻynashdan koʻra, oʻzlarini oʻynashni bildilar! Endi esa... oʻsha yurak chirogʻi oʻtib ketganmi? Yoʻq, oʻchmoqda — lekin Navbahorning oʻz yuragida! *❤️* Qizil yurak unutmaydi, shuning uchun 91-daqiqadagi kabi „Yetti oy, yetmish kun!“ degan qichqiriqlar yana eshitiladi... qachonki, uning qizil formasini koʻrib, yuraklar qayta yonib ketgunicha!