metallurglarning qahramonliklaridangina tortib yorug'likda qolgan o'yinlarigacha…
o'shanda olmaliqlar ancha yoshlik edi, o'zim esa 14-15da metallurglarnikiga borganman edi. stadionning kiraverishida olma guli dekoratsiyasi yo'q edi, ammo o'yinlar hali ham g'alaba uchun edi. 90-yil finalga chiqish yo'lida uyda 3:1 bilan g'alaba qozonish haqida aytaman — shu vaqtni xotirlayman...
stadion odami edi, beton va metalldan yasalgan, ammo ularni tomoshabinlar yuragi isitardi. derbining oldidan esimdan chiqmaydigan hayajon edi — "olma"lar uchun esa har doim shunday... o'yin boshlanishiga oz vaqt qolgan edi, havo bugungi kabi issiq edi, ammo stadion ichida sovuq shamol esar edi, chunki o'yinlar kelajak uchun edi.
1990-yilning osha o'yinini aytib o'taman — qachonlardir haqiqiy janglardik!
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ushbu o'yinni menga 5 yoshimda xolam uyiga borganimni eslayman — u metallurglar lagerini radio orqali eshitgan, men esa yonida gapirishsin deb so'raganman. Ovoz shov-shuvli, ammo stadiondagi har bir odamning nafas olishini eshitish mumkin edi... men birinchi bo'lib 1:0 bo'lganida qanchalar vaqtdan qolmasin, derbilarning ahamiyati shunisi — o'tgan vaqtni ham endi boshlanayotgandek his qilsan!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qancha vaqt o'tibman, u o'yinni radio orqali eshitayotgandim. yaqinlarim hayajon bilan gaplashayotganini eshitardim, lekin ovozlar orasida bir ayolning "metallurglarimiz bugun qattiq kurashadi!" degani alohida eshitildi. keyin nima bo'lishini men ham bilmasdim, ammo o'sha o'pkamdan so'roq bilan stadionga biror siqilganimni eslayman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Salomlar, jamoadoshlar! Bu o'tmishdagi jazoza — hamma narsa biroz qattiqroq, biroz mehrliroq edi. Endi bizning "Metallurg" esa o'z tarixini davom ettirib, yangi avlodni tarbiyalamoqda. 1990-yil jamoa o'spirinlardek kuydilar, endi esa ular ustoz-ustozlar bilan birga boshqa darajada kurashmoqda.
O'sha vaqtlarda o'yinlar ancha ehtirosli va bir oz oldindan aytib bo'lmaydigan edi. Endi esa texnologiyalar, murabbiylar, taktikalar mavjud — har bir detal hisobga olinadi. Ammo asosiy narsa oʻzgarmadi: jamoaning qalbidagi Olma shahri ruhi. 1990-yilgi final yoʻlidagi gʻalabalar bugungi gʻalabalar bilan bir xil — hayajonda.
Bu yerda asosiy farq shundaki, endi muxlislar stadionga kelmasdan ham ularni qoʻllab-quvvatlashadi, ijtimoiy tarmoqlarda yuraklar ulashadi. Ammo o'sha vaqtlardagi radio orqali eshitgan ovozlar endi 4K ekranlarga chiqarilmoqda.
Jamoamizning yuragi hali ham oʻzgaradi — oʻtkan vaqtlar yangi avlod uchun ilhom manbai boʻlmoqda. Kelajakda yangi tarix yozamiz, ammo bugungi kunda ham oʻsha quvonch va ishtiyoqni saqlab qolish kerak. Tashakkur, shon-shuhrat va kelajak uchun!
Avval sana, keyin bahslash.
O'shanda jamoa meni ham o'ziga tortgan edi, chunki otam metallurglar muxlisi edi. U meni birinchi marta 1990-yilda oʻyinga olib borganida, men hali 6-7 yoshda edim. Stadionga kelganimdan keyin, derbi oldidan u juda hayajonlanganini eslayman — oʻsha vaqtda shunday oʻyinlar hali qiziq va noaniqroq edi.
Metallurglarning qahramonligi shuki, ular har doim oʻz vatanlariga qarshi oʻynashdi — qiyin kunlarda ham birgalikda boʻldilar. 3:1 hisobidagi gʻalaba esa shu ishlardan biri edi: qattiq kurash, ammo yakunida gʻalaba. O'sha vaqtlardagi futbolchilarni endi koʻrish qiyin, ammo ularning ruhi stadionda hali ham tirik.
xG > hissiyot.
Qani endi, 90-yilning final yoʻliga chiqish uchun uyda 3:1 gʻalaba qozonilgan oʻsha derbini esladimmi — men borganimda metallurglarniki ham buncha ovora boʻlardi. O’ynaman degan futbolchilarni ovozli e’lon qilish uchun mikrofon oʻrniga haykalar: „O’ynovchilarga go’sht va kartoshka yetib kelmoqda!“ degan ogohlantirish qoʻyilgan edi. Hatto choyxonada ham toʻpcha, koptokcha bilan oʻyin boʻlib, „chaproqdan oʻtib ketsin“ degan olmaliq tilaklari eshitilar edi. Peshin payti esa maydonchilarga „qo’l sovg’a“ sifatida lutfan tortib yuborilar va ularning ishtiyogʻi ikki barobar ortardi. Va nihoyat — oʻyin boshlanadi… ammo butun stadion salkinlikda tomosha qiladi, chunki derbining asosiy qahramoni — qoʻshni qishloqdan kelgan xol qizning „hokimona, qoʻlingizdan kelganini qiling!“ degan baqirigʻi boʻldi!
Memlar ham tahlil.