metallurgchilarning oltin avlodidan eslatma qoldirgan g'alabalar

Kecha shu vaqtda ota-onamning uyida edim, eski radio yonida. Dostonbekning hikoyasi eshitilayin, go'yo u mening quloqlarimda aytayotgani kabi... men ham o'shanda olimpiya terma jamoasi qizil formasi bilan uyga kirar edim, medalni xotirasiga tutib. Qiziq, men ularni ko'rmagan edim, lekin ovozini eshitar edim — faoliyatini barchasini. Darvozabon bilan suhbatlashgani yaxshi ekan, o'zim ham xuddi shunday sovuq qonlilikni orzu qilardim. Chunki tushunaman, qattiq kurashdagi daqiqalarni hisobga olish kerak. Va shu 6 daqiqa... bu nafaqat vaqt, bu ruhning o'zini.

e, o'shanda alvido demasdan oldin metallurgchilarning avtobusida bir bola to'p bilan o'ynab yurardi, har qanday vaqtda. bir marta Dostonbek uning oldiga kelib: "o'g'il, to'pni berasanmi?" deb so'radi. bola: "yo'q, mening to'pim" — dedi. Dostonbek esa: "kel, men bilan o'ynaylik, men sizlarga foydali bo'lishim mumkin" — deb olib ketdi. keyinchalik o'sha boladan eshitgan edim, Dostonbek unga o'yin taktikasini yuzlab marta tushuntirib bergan ekan, nafaqat maydonda, balki avtobusda ham. o'shanda futbol — bu oila bo'lib, ularni hayotga olib kelishardi. medalni yutgan kunimizda esa butun jamoa bilan yopiq avtobusda bir necha soat o'tirishib, isitgichni yonida yig'lab yuborardik. endi esa kimdir bittagina medalni ko'tarib ko'rsatib: "mana, siz bilan faxrlanaman" deydi — buni eshitganda dilimni kimdir urayotgandek bo'ladi. o'shanda esa medalni ota-onamga ko'rsatish uchun qishning o'rtasida kiyadigan paltoni kiyib ketgan edim, butun mahalla yig'ilgan edi.

Keling, ochiqchasiga aytaman — oʻsha „oltin avlod“ning oʻzi bilan hozirgi metallurgchilarni solishtirish oʻzi qiziqarli voqea. Boshida taʼriflaganlaringizdek, oʻsha paytda futbol — qon-tomiri ham edi, yurakka tegadigan hikoya. Oʻylayman, bugungi jamoada ham shunday yurak bilan yuguradiganlar bormi? Chunki biz oʻsha kunni xotirlaymiz, lekin ular shu vaqtni hayotga olar ekan — bu ham qadrli narsa. Oʻsha vaqtda Dostonbekning suhbati, unga bola bilan oʻyinda taktikani oʻrgatishi — hammasi bir butun edi. Hozirgi oʻyinchilarga eʼtibor beramanmi, maʼnolariga? Yoʻq. Chunki raqamlar oʻyinda koʻrsatgan narsaga sabab boʻlmaydi — oʻsha olis yillar bilan hozirgi oʻrtasidagi farq shundaki, ularning oʻzlari bilan maydonga kelardilar, hozir esa ularni „yigʻishtirib olish“ kerak boʻlar edi. Oʻsha medalni qoʻlida ushlab turgan kishi bilan hozirgi „medalni koʻrsatib faxrlanaman“ deganlar — bu ikki turli dunyo. Birinchisi uchun medal butun hayotini oʻzgartirgan, ikkinchisi uchun esa faqat bir kunlik reklama obyekti. Qandaydir holsizlik hissi keladi. Oʻsha vaqtda esa avtobusdagi kuyincha, qish oʻrtasida palto kiydirilgan yuraklar... hammasi haqiqiy edi, har bir xushboʻy teri bilan. Hozirda esa — foyda keltirmaganidan keyin darhol qayta savollarga oʻtaman. Aslida, oʻshaning eslamasligini koʻrish juda achinarli.

Oʻsha vaqtlarni eshitib bormasdan qoʻyolmayman — Qolgan boʻshligʻimda unchalik kuchli boʻlmagan, ammo bugungi metallurgchilarni koʻrib yurganimda his qiladigan narsani ham, demaydim. Chunki oʻsha „oltin avlod“ bilan bizning vaqtlarimiz oʻrtasida ishlaydigan chiziq bor. Oʻsha suhbatlar, ularning orasidagi sodiqlik... Dostonbekning bola bilan oʻtirgani, uning taktikaga boʻlgan eʼtiborini eshitib, haqiqatan ham dard bilan kuyganman. Ular toʻp bilan avtobusda yugurgan, boʻlajak chempionni ushlab olishar edilar. Endi esa... qoʻlidagi medalni koʻrsatib: „mana, siz bilan faxrlanaman“ deb, oʻsha yurak qovogʻidan otilayotgan norozilikni his qilishadi. Yana bir narsa — oʻshanda jamoaning butun yuragini qamrab oladigan yagona gʻoya bor edi. Bugungi kunda esa har bir futbolchi oʻzining qoʻshiqlari bilan keladi, toʻpni boshqa oʻynaydi. Oʻsha vaqtda oʻyinchilar oʻz jamoalariga shunday bogʻlanar edilar, endi esa yaxshi summa uchun kelganlar. Bu tubdan farq qiladi. Va men bu farqni koʻrib qoʻyaman — yurakka ogʻriq beruvchi, ammo chinakam metallurgchilik ruhi.

O'g'il bolamning tug'ilgan kunida televizorni qo'ydim, o'zim esa Bolgariyaga qarshi o'yin translyatsiyasini tinglash uchun radio bilan boshqa xonaga ketdim. Uchrashuv boshlanishi bilan qichqirib yubordim: "Olmaliq oldinga, Dostonbek oldinga!" — bir paytda devordan turib qo'ydim,bola esa "Papa, televizor qayerda?" deb so'radi. Men: "Tele-e-e-evizormi? Hozircha yo'q, o'g'il, radio ovoziga ishonib qol, ertaroq go'zallikka ko'r", dedim va darvozadan birinchi hisobni o'tkazib yubordim. Bolaning yuzi qizarib ketdi: "Sizlar haqiqatdan ham eshak ekanlar!" — deya, o'yinga radio bilan qaramay,oshxonadan javob qaytardi. Qanchadir vaqt o'tgach, tarixiy oltin medalni qo'lga kiritganimizda, qizim: "Baba, medalni osib qo'y, lekin televizorni olsangiz bo'lar edi", — deb turgani esimdaman... endi esa faxrlanaman. 😂🤣🍿