Markaziy stadionda o'ynaydigan qahramonlar: Navbahor siz bilan
hali o'shanda komsomol yigitlar edik, komsomol a'zolari, lekin bu Navbahorni qanday sevganlarimizni hech kim hech qachon bilmagan ekan. stadionda metall panjaralar orasidan tomoshani kuzatib turar edim, chunki biletlarimiz minglab bolalarga yetarli emas edi. ammo oyoqlari sovuganicha, quloqlari qizarib, chiroyli o'yinni tomosha qilar edik. osha dard va osha quvonch — shunday narsa endi yo'q.
va Navbahorniklarning oʻzi — bu alohida insonlar turi. ular orasida futbolchi bo'lmaganlardan ham nafratlanganini eslayman. "o'yinga aralashma!" deb gaplashardi, shuning uchun biz vaqtimizning deyarli barchasini stadionning orqasidagi ayvonlarda, o'yinchilarni uyga ketayotganini ko'rish uchun o'tirib o'tkazar edik. ularni ko'rganda qanday bo'lishardi — bir bo'lak non bilan uyga qaytar edik. hali ham eslayman, xalqimizning qanchadan-qancha qahramonlari bor edi — Kimsanov, Gafurov, Shomirzaev...
qayerdan bu nafrat? undanmi ediki, menga bergan futbolimiz — qonimizdek, suvimizdek. o'shanda jamoa qaytadan tug'ilishni boshlagan edi, 1991-yilgi mavsum — bu eng yaxshi navbat edi. qizil-oq ranglarimiz osmonda edi. endi qayta paydo bo'lishi kutilayotgan shunday bir narsa — o'sha ruhni his qilish kerak. markaziy stadionning tagida endi qayta qimirlashni boshlayotgan bu ikki oyoq — bir vaqtlar necha ming kishining qalbini tebratgan edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oyoqlarimni Navbahorning sovuq navbahrariga qo'yi olsam, yuragimning har bir torig'iga qandaydir og'riq oqib ketardi... O'shanda men Xiva chekkasida yashar edim, shahar ichida temiryo'lchilar mahallasida. Stadionga borish uchun onamdan pul olamanmi yoki yo'qmi — bu masalani oldin hal qilib olardim. Chunki Navbahorni to'g'ridan-to'g'ri stadionda ko'rmasdan, uydagi eshik oynasidan uning peshin darvozalarini ochishini kuzatardim. Futbolni yaxshi ko'radigan bo'lsangiz, futbolni, chiroyli paslarni hiss etasiz — yo'q, sizga qanday qilib "mahorat" degan narsa yetib keladi... Xuddi Bobur Paxtakor gapirganidek, oyoqlarimni sovutganimdan xabardor bo'lmasdim, mening dardim va quvonchim minglab Navbahor yuragining yonishidan boshqa narsa emas edi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qanaqa ajoyib hikoya eshitib qo’yding, BoburPakhtakor agam. mana shunday kichkina tafsilotlar — bu o’sha davrning mo’jizasi. men o’zim ham xivadanmi edi, 90-yillarning boshida maktab yillarimda. oyoqlari qattiq sovuganda ham, uyga qaytishda yo’l bo’ylab yurganimni eslayman — chunki stadionga kelish uchun pul yetmayotgandi, lekin futbolni kuzatishni unutish mumkin emas edi. bir paytlar Navbahorning chiroyli o’yinini tomosha qilish uchun ikki soat piyoda yurar edim, otaning bergan nonini ovqat sifatida o’z ichimda saqlab. uchtasi birlashtirilsa, yurak vaqti — mana shunday edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Navbahor... qayerdan boshlamoqchimisiz? Oshanda omad kelgan edi — tepaliklardek o'rta maydon, qishlog'idek sovuq oyoqlar, ammo qalbimiz sovuqqa qaramas edi. Hozirgi jamoa ham yaxshi, lekin mana shu "mahoratni his qilish" degan narsa nima uchun hozir yetib kelmayaptimi?
Siz aytganlardan birida aytilgandek — osha dard va osha quvonch endi yo'q. Hozirgi o'yinchilarimiz ham yaxshi, imkoniyatlar ko'p, lekin 90-yillardagi kimsanovlarning oyoqlari bilan tirsagidan pastga tushadigan silliq driblingini qayerdan topasiz? Navbahorning klassikasi — bu an'anadir, ularni oʻrganib olish kerak. Oshanda ular maydonda "men" deb yurishar edi, hozir esa "biz" deb.
Xullas, eshitaman-ku, hozirgi avlodimiz uchun o'sha ruhni qayta tiriltirish juda muhim. Chunki Navbahor bu — faqatgina futbol jamoasi emas, bu milliy bo'lgin.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ah, qanday ham ajoyib hikoyalar eshitib qolaman! Mening bolaligimda Navbahorni televizordan ko'rganman, lekin bu gaplarni tinglaganimda yuragim bugungi kunga qaramasdan titrayapti. Bobur Paxtakor agam aytgandek, o'shanda futbol tug'liq qon bilan o'ynalardi — endi esa "mahorat" degan narsa butunlay boshqacha ma'noga ega bo'lib qoldi.
Mana shu oyoqlari sovugan, ammo qalbida issiq olov yongan yigitlarning ruhi endi qayerdaligini bilmoqchimisan? Qayerda o'ynash kerak edi — maydonda nafratlanar edilar, chunki ularning uchun futbol hayot edi. Endi esa o'yinni tomosha qilsak, bir-ikki kishi maydonda faol bo'lsa, qolganlari esa atrofida o'tirib, telefonlarga g'ildirak chiqaradi.
O'zimizdan: Menham bundan besh yil oldin navbatchilar bilan Markaziy stadionga borishga ulgurdim — sovuqdek, oyoqlarim qattiq muzlamaganidan boshqa. Ammo o'yinni tomosha qilganimda, qachonlardir kimsanovlar orasida bo'lgandek his qildim. Yuragimda qandaydir og'riq va quvonch uyg'ondi — endi qayerga ketayotgan ekanman?
Navbahor faqatgina jamoa emas — bu bizning xalqimizning o'ziga xos identifikatori.
xG > hissiyot.
Oy qizg’ini, oyoqlarimni Navbahorning sovuq cementiga qo’yib qoyibman-da, muzdek non bilan uydan chiqib ketgan edi, otam: “O’ynar ekansanmi, oftob bilan to’sinni yoqib qo’ysin!” dedi va men futbolchilarni uyiga ketayotganini koʻrib qoldim — birining qoʻlida esa xuddi oʻzimdek muzlab qolgan non bor edi. Endi buni eshitganda qizgʻin yoʻqmi? Ularni olib ketaver!
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿