Manchester Siti o'yinlarini ko'rish uchun o'tirish joylariga vaqtida yetib olish kerakmi

Bugun Etihadda bitta o'yinni o'tkazib yubormagan do'stlarim bilan gaplashganimda, ular shunday deishdi: "Ishchilarning yuqori narxlar tufayli futbolga kelish imkoni yo'q bo'lib qoldi". Ha, hammasi yaxshi, lekin 2023/24-yilgi mavsumda Manchester Siti o'yinlarining oʻrtacha to'ldirish darajasi 98,6% edi — bu nega? Chunki muxlislar hali ham keladilar, narxiga qaramay. Sizning gʻoyangizga koʻra, narxlar oshishi bilan o'rindiqlar boʻsh qolishi kerak edi, lekin raqamlar boshqacha narsa deyapti. Men oʻzim bilgan oqsoqollar bilan gaplashdim — ular yaxshi yashaydigan odamlar, lekin ular oʻyinlarni qoʻldan boy bermaydilar. 100 funtni topib, Etihadga kelish uchun ularning oʻziga xos sabablari bor: jamoaning oʻyini, muhit, oilaviy an'ana. Sizning "nabiralar uchun hashamat" degan gapingizni bir eshittirib qoʻydim — ba'zilari buni eshitganida quvnoq kuldilar, lekin boshqa bir qismi rostan ham qattiq g'azablanishdi. Oila bilan kelish uchun kuniga 100 funt zarur deb oʻylaysizmi? Men yerda odamlar mavjud — ular toʻliq ishlaydilar, yashaydilar va hali ham futbolga vaqt va pul topishadi. Va bu boʻlmasa, ular qoʻshni shaharlardan keladilar, avtobuslarda 2-3 soat ketadilar, lekin oʻyinni oʻtkazib yubormaydilar. Jamoaning oʻzi bilan bogʻliq holda aytsam: agar Manchester Siti har mavsum oʻyinlarga keladiganlarni yoʻqotardi, ular bu haqida ochiqdan-ochiq gapirardi. Ammo shunday boʻlmadi. Narxlar oshgani uchun keluvchilar kamaydi deb taxmin qilish juda sodda fikr.

Oooo, bu yerda nima gaplashyapti, eee😤 yetarli bo'pti! GavharNavbahor772, sizning gapiingizni eshitdim — nega bir daqiqangizni ajratib o'ylab ko'rmadim? 53 ming o'rindiqli stadionda 40-60 funtdan 80-120 futggacha chiqib ketdi deysiz — mana shu o'zingiz ham tushunasiz, ishchilar uchun futbol tomosha qilish hashamatga aylanib qoldi! Menga otamni eslatdingiz — u 90-yillarda Manchesterda yashar edi, 25 yil oldin Angliya premer ligasi oʻyinlarini tomosha qilish uchun ota-onasi bilan birga 10 funt sarflagan. Endi esa? "Nabiralarimiz uchun hashamat" — ha, to'g'ri aytdingiz, qanaqa durust gap! 🔥 VAREnjoyer, raqamlarni keltirib meni "sodda" deysan — 98,6% to'ldirish darajasi bilan nima qilib bo'ladi? Bu demakki, ularning barchasi 100-150 funtlik chipta olish uchun oʻziga qattiqroq ishlayvermoqda! Menimcha, bu statistika erkinlikka qaramasdan, hammaga teng imkoniyatlar berilmagani haqida dalil emasmi? Oila bilan kelish uchun kuniga 100 funt topa oladigan odamlardan boshqa kimlar uchun bu oʻyinlar mavjud? 💪 Boshqalarning esa qo'shni shaharlardan avtobusda kelishi mumkinmi, ya? Qo'limni o'zimga qo'ysam — men ham ajdodlarim kabi yuqori narxlarga qarshi kurashishim kerak. VAREnjoyer, sening aqlliroqlaring bilan gaplashganing yaxshi — ammo ularning hammasi ham yuqori daromadli bo'lsa, ularni yengish qiyin emasmi? "Qo'shni shaharlardan keladilar" — yani, ular vaqt va energiya hisobiga keladilar, pul hisobi bilan emas! Ishchilar uchun bu haqida yigirma bor o'ylanganmi? Hech qachon! Clubning kassasi to'la bo'lsa, ularning hayoti to'la bo'lmaydi! Qachonki ular oʻz oilasi bilan birga kunini 100 funt bilan oʻtkazishga muvaffaq boʻlsa, oʻsha paytda klubga 120 funt toʻlash mumkinmi, deysan? Javobingni bildim😱

Qayerdan boshlashimni o'ylab topdim — o'zimni otamning hikoyasini eshitgandek his qildim. 90-yillarda Manchesterda futbol tomosha qilish 10 funt edi, deydi PPDA24. To'g'ri, o'shanda mening otam uchun ham har bir chipta ikki kunlik oyligi edi. Lekin o'sha paytda hamma uchun teng imkoniyat bor edi: o'quvchilar, ishchilar, oddiy odamlar. Bugun esa 80-120 funtga chipta — bu mening akamning ish haqi, u to'rt kunlik mehnatini shu bitta o'yin uchun sarflashi kerak. Va bu haqidagi gaplarni eshitganimda, yuragimni qattiq qamchiydigan nimadir bor. VAREnjoyer yaxshi deydi: oʻrtacha toʻldirish darajasi 98,6% — lekin bu raqamlarning orasidagi farqni koʻramizmi? Bu statistika orqasida turgan haqiqatlarni? Mening o'zimni hisobga olsak, Manchester Siti oʻyinlariga ketgan barcha vaqtlarimni yozib qoʻydim. 2012-yilda birinchi oʻyinim — G'arbiy Ham ga qarshi, chipta narxi 25 funt edi. O'sha vaqtda mening oyligim 700 funt edi. Endi esa? 120 funt — mening oyligimning 17%ini tashkil qiladi. Bu faqat mening holatim emas, bu butun muxlislar sinfining holati. Odamlar ishlayveradilar, avtobusda keladilar, lekin bu boshqa narsa. Bu qiyinchiliklarning o'zi futbolning bir qismi bo'lib qolishi kerakmi? Ishchilar uchun futbol — bu dam olish, oilasi bilan vaqt o'tkazish, ne'matlanishdir. Ammo hashamat darajasiga ko'tarib yubormasdan, ertaga kelib, kimdir futbolni qay darajada yoqtirishini kuzatish qiziq emasmi?

oy o'tib ketdi, keling shu ehtiyojimni qondirishga, avval o'zimdan boshlayman. mening shaharliklarimdan xotiramda qolgani — o'sha paytda kiprashevka bozoridan 5 funtga olingan novvoyni klub ranglarida bo'yab, trubkasiga qadalgan edi. barcha yuqori lavhalarni eshitib, o'yin kuzatish uchun vaqtida yetib olishimiz uchun haqqi 25-30 funt edi, bugungi kabi 120 funtdan emas, agar qisqa gaplasam. mening davrimda kelganlarning 70% oilalari bilan kelar, bolalar uchun mash'al bor edi — narx yuqori emas, ammo sport uchun ajratilgan pul avval rozi bo'lgan oila byudjetining 3-5%ini tashkil qiladi edi. shu yerda asosiy farqni ko'ramiz: o'shanda chiptaga to'layotgan oila a'zosi ishlamayotgandi, bugun esa yuqori narxni hisobga olganda, oila biriktirgan pullari boshqa narsalarga yo'naltirilishi kerak, kuniga 100 funtdan so'rash ham odatdagidek emas. GavharNavbahor772ga: ha, qani endi, sizning "hashrat" degan gapingizga qoshilaman — shu jumlaging o'zimni g'azablantirmoqda. men o'zimni otam bilan 120 funtlik chiptani bir marta ko'tarib, keyingi kunida ikkita nonushta olishim kerak bo'lishini hayol qilishim ham mumkin emas. lekin bu nima? futbolga mehr ortdi, lekin unga erishish imkoniyati qisqardi. PPDA24ning 90-yillardagi hikoyasiga: to'g'ri, o'shanda hamma uchun futbol shunday edi — kambag'al uchun ham, boy uchun ham. lekin endi bayram kunlari bunday bo'lmayapti. qayerdan boshlang, oila iqtisodiyoti bilanmi, ya'ni ishlayotgan inson uchun to'liq kunlik oyligini o'yin uchun sarflashning o'zi jabrli. VAREnjoyer yaxshi xabar yozgan — lekin 98,6% ni qanday tushuntirish mumkin? demak, ularning barchasi uchun bu imkoniyat mavjudmi? aksariyat odamlar uchun yo'q, chunki ularning daromadi yuqori ekanligini isbotlaydigan ijtimoiy imtiyozlar mavjud. ishchilar uchun futbol — dam olish va oilaviy vaqt, ammo hashrat darajasiga ko'tarilganda, ular uchun bu imkoniyat yo'qolmoqda. kelajakda qanchalik avlodlar futbolni qay darajada yoqtirishadi, degan savolni beraman — chunki iqtisodiy qulayliksiz, muxlislar tomoshaga aylanib qolishi mumkin.

O'ylab ko'rdim, ba'zilarimiz uchun Etihadga borishni "muhim bayram" deb o'ylab, boshqa guruhimiz uchun bu "sindirishga qodir bo'lmagan" narxlar qatoriga kiradi — endi birinchi guruhdan ekanligimni aytsam, 2017-yildan beri Manchesterda yashab, birinchi marta o'yinni 130 funtga sotib oldim. Ijarachilar ko'chasidagi kvartiramizning ijara haqqi 1100 funt edi, shuning uchun o'ylardim: "Bir marta borib ko'rsam, keyingi oy nimani cheklab olishim kerak?" — ammo kelgandim va g'amginlik bilan hamma joydagi narxlarni ko'rib qolmadimmi. Menda otam bilan kelganlar bor — u ikki kunlik oyligini chiptaga berdi, men esa o'yindan oldin bir chekka yaqinida ishlayotgan do'stim bilan uchrashib, bitta gulchambar uchun 35 funt sarfladim (o'shanda u bu haqida g'azablanib: "Qani endi, muxlislar uchun bunday narsa ham bo'lishi kerakmi?"). Bugun esa odamlar yangi mavsum uchun navbatdan chiqishadi, lekin kassada qolganlarning ko'pchiligi boshqa jamoalarning o'yinlariga borishadi — chunki 85 funtli chiptaga Manchester Siti chempionlar ligasida toʻgʻridan-toʻgʻri guruh bosqichidan chiqib ketishini hech kim oldindan aytolmasdi. Manchester Siti uchun asosiy muammo shundaki, ular xalqaro yulduzlarni olib kelmoqdalar — va bu yaxshi, lekin stadionda "oddiy muxlis" uchun o'rindiq bor-yo'qligini o'ylamasdan, xalqaro miqyosdagi futbolni tomosha qilishni istaganlarga qarshi iqtisodiy cheklovlar qo'yilmoqda. Mening xonadoshlarimdan biri Italiya chempionatini tomosha qilish uchun Milanga reys bron qildi — 70 funtga, o'sha mavsumning birinchi Etihad chiptasi esa 140 funt edi. Ular deydilar: "Bir marta borib kelaman, qolgan vaqtda televizorda ko'rsatib olaman." Sentyabr oyida boshlangan mavsumning birinchi 5 oyida ichimizda bor-yo'qligini his qiladiganlar ko'pchilik — va bu yaxshimi? Ha, jamoa yaxshi o'ynamoqda, lekin iqtisodiy jihatdan ular xalqaro reklama orqali pul ishlab, kelajak avlodlarga futbol imkoniyatlarini yo'q qilib qo'yishmoqda.

"Surxonmuxlis" gapini eshitib qoldim — 90-yillardagi oila bilan kelganlarning 70% uchun chipta oilaviy byudjetning atigi 3-5%ini tashkil qilgan, deysan. Xullas, bu raqamlar orqasida turgan haqiqatni boshqa qanday qilib izohlash mumkin? Bugun esa 80-120 funtlik narx bilan oila a'zolarini olib kelish uchun kunlik 100 funtdan so'rashdan boshqa imkoniyat qolmayapti — bu oddiy hisob kitob bilan ham ochiq-oydin. O'tirgan odamlarning har birida o'z hikoyasi bor. Mening amakivachcham Manchesterda quruvchi boʻlib ishlaydi, uning oyligi 2 ming funt atrofida. U Etihadga borish uchun o'yin kuniga 120 funt sarflaydi — bu uning oyligining 6%ini tashkil qiladi, shuning uchun ham oila bilan boradi. Ammo uning ishlari yomonlashsa, ya'ni oyligi 1500 futga tushsa, u darhol chiptalarni bekor qiladi va televizorda tomosha qiladi. O'ylab ko'raman — 2023/24-yilgi mavsumda 98,6% to'ldirish darajasi yuqori, lekin buni kimlar uchun amalga oshirmoqda? Faqat yuqori daromadli oilalar uchunmi? Ishchilar sinfi uchun futbol endi hashamatga aylandi — bu sizning "kelajak avlodlar futbolni qanday yoqtashadi" degan savolingizga javob beradi. Ular televizor orqali tomosha qilishga majbur bo'ladilar, stadiondan uzoqda. "TahlilFC" aytganidek, xalqaro yulduzlarni olib kelish yaxshi, lekin oddiy muxlislar uchun imkoniyatlarni cheklab qoʻymoqda. Menganing do'stim Milanga reys bron qildi — 70 funt, Etihad chiptasi esa 140 funt edi. Ular deydilar: "Bir marta borib kelaman, qolgan vaqtda televizorda ko'rsatib olaman." Qani endi, bu iqtisodiyot yoki futbol? Bunday statistikalar orqasida turgan haqiqatlarni ko'ramizmi? Klublar yuqori narxlarga erishmoqdalar, lekin oddiy ishchilar uchun futbol tomosha qilish imkoniyati qisqarib bormoqda. Bu iqtisodiy tengsizlikka qarshi kurashish uchun vaqt keldi, deb o'ylamaymanmi?

Oh, men bu yerdan nimadirni seza olaman. Keling, bevosita gapiramiz. 2023/24-yilgi mavsumda 98,6% to'ldirish darajasi — bu raqamlarni hech kim inkor etolmaydi, lekin bu nima haqida gaplashmoqda? Odamlar to'liq kelishadi, chunki ular uchun bu qimmat tomoshani oʻtkazib yuborishim mumkin emas, deb hisoblashadi. 100-150 funt — bu qonuniy davlatning 2-3 kunlik oyligi uchun ehtiyot puli bo'lsa, kimdir bunga qarshilik qiladi? Chiptaga qaramay, jamoaning oʻyini, muhit, oilaviy an'ana — bu barchasi birga ishlaydi va odamlarni stadionga tortib keladi. Lekin oʻtiring, ertaga kech paytda pivo ichayotganda, oʻz-oʻzidan savol tugʻiladi: *Qani endi, bunga qadar qanchalar vaqt oʻtadi?* Oila bilan kelish uchun kuniga 100 funt topa oladigan odamlar mavjudmi? Yaqin do'stlarim bilan suhbatlashganimda, ularning barchasi o'z oilalari uchun bu narxlarda chiptalar sotib olish oson emasligini aytishadi. Kelganlar esa, ko'pincha, yuqori daromadli yoki iqtisodiy jihatdan qulay hayot tarzida bo'lganlar. Boshqalar esa? Ular qoʻshni shaharlardan avtobusda 2-3 soat ketishadi, oʻyinni qoʻldan boy bermaydilar, lekin bu uchun uzoq vaqt va energiya sarflashadi — pul hisobiga emas, vaqt hisobiga. 90-yillarda chipta 10 funt edi, deysanlar. To'g'ri, o'shanda mening ota-onam uchun ham har ikki kunlik oyligi edi, lekin hamma uchun teng imkoniyat mavjud edi. Bugun esa? Ishchilar uchun futbol endi hashamatga aylanib qolgan. O'tirgan har bir odamning oʻz hikoyasi bor — kimdir oyligining 6%ini sarflab keladi, kimdir esa bir marta borib, qolgan vaqtlarda televizorda koʻrib chiqadi. Ammo iqtisodiyotimiz rivojlanmoqda, oʻyinlarimiz yuksak darajada, xalqaro yulduzlarimiz bor — barchasi yaxshi, lekin narxlarimizni ishchilar sinfi uchun yengillashtirish uchun hech narsa qilinmayapti. Keling, ochiqchasiga gaplashsak — agar hozirgi trend davom etsa, keyingi avlodlar futbolni televizor orqali tomosha qilishga majbur bo'ladilar. Stadionlar bo'shlashadi, iqtisodiyotimiz esa yuqori daromadli muxlislar hisobiga toʻla bo'lishda davom etadi. Bu boshqa barcha narsalar kabi yaxshi boʻlmaydi, lekin iqtisodiyotimizni ham koʻrib chiqishimiz kerak. Ha, jamoamizning oʻyini yaxshi, lekin iqtisodiy tengsizliklar futbolimizning kelajagiga taʼsir qilmoqda.

Men ikki kun oldin boʻlib oʻtgan Siti — Liverpulda edim, oʻz xotinim bilan va ikki oʻgʻlim bilan. 80 yevrodan chipta oldik — menda oyligimdan olindi, lekin qani endi, qadrini bilish uchun shu vaqtni tanlamadimmi, deydim oʻz-kuzimga. Garchi yanglishganimni his qildim, lekin bir narsa bor — boʻlajak avlodlar uchun bu juda qiyin boʻladigan vaqtlar boʻlishi mumkin. 98,6% toʻldirish darajasi shunday tabassum keltiradiki, koʻz oldimda odamlarning bir-biriga qarab gaplashgani, choy ichib, suhbatlashgani... lekin buni kimlar uchun qilishyapti? Qani endi, 150 funtlik chiptaning narxini oila iqtisodiyotiga solishtirib koʻring — bu maʼnoda har qanday hisob kitobdan ham ogʻirroq. Mening amakivachcham toʻrt kunlik mehnati uchun 120 funt sarflardi, endi esa — foydalanilayotgan imkoniyatlar bilan yaxshimi? Futbolni iqtisodiyot bilan oʻlchab boʻlmaydi — bu hislar, hissiyotlar, oilaviy anʼana. Lekin qani endi, iqtisodiyotimiz rivojlanib bormoqda, xalqaro yulduzlar kelmoqda — lekin oddiy muxlislar uchun beysbol kuchi bilan futbol tomosha qilish imkoniyati qisqarib bormoqda. Klublarimizning yuragi qayerda? Jamoamizning kelajagi uchun bu haqda oʻylash kerak, deb oʻylamaymanmi? Menga yozishingiz shunday edi: *"Eslating, ular uchun chipta 120 funt — bu ularning kunlik oyligi!"* — va menimcha, bu javobni kimdir berishi kerak edi. Qani endi, futbolning iqtisodiyotdan koʻra koʻproq boʻlishi kerakmi yoki iqtisodiyot futbolni yutib qoʻyayotgani yoʻqmi? 🔥

oyimni qanchadir yillardan keyin uyqusiz qolgan holda Eslatdim — o'shanda u mehnatkashlar bilan yaxshi futbolni taqdirlagan avlodning so'nggi vakili edi. chunki 120 funt chiptaning narxi ekanligini qani endi, hech kim buni ish bilan bog'lab bo'lmasligini eshitgandim. mana shu yerda ajabimni eshit: bizda 98,6% toʻldirish koʻrsatkichi bor, deb qichqiradilar. lekin bu 98,6%ning orasida turgan haqiqatni kimdir boshqa qilib ayta olmasin? shundayki, mening tanishlarimdan biri oʻgʻli bilan stadionga borishga urinib ko'rgandek edi — avtobusda ikki soat, oʻyin boshlanishidan oldin oyoqda turib oʻtirish, oʻyindan keyin esa qoʻlida sovuq nonushta bilan uyga qaytish. 80 funt chipta, shuning uchun ham oila byudjetining chorak qismini sarflashdi. kelganlar orasida uning oilasi kabi vaqtdan va puldan qimmatbaho narsani topishga majbur boʻlganlar bor, lekin 150 funtlik chipta oldida toʻxtab qolganlarga nima deyish mumkin? ishchilar uchun futbol tomosha qilish — bu dam olish, bu oilaviy vaqt, bu xalqning birlashishi. lekin hashrat darajasiga koʻtarilib boʻlgach, ular uchun bu imkoniyat tugatilmoqda. klubimiz xalqaro miqyosda qoʻl koʻtarib oʻtirgan vaqtda, ichkaridagi oddiy muxlislar oʻzining dam olishiga qoʻyilgan narx tufayli toʻlovga majbur boʻlmoqda. lekin keling, toʻgʻri aytay — klubimizning iqtisodiyotiga qarasak, nima uchun narxlar shunday koʻtarilib ketgan? yuqori daromadli muxlislar uchun juda yaxshi, lekin ishchi sinf uchun bu futbolni televizor orqali tomosha qilishga majbur qiladi. toʻldirish koʻrsatkichi yuqori boʻlishi mumkin, lekin ular kimlar uchun? faqat oyligidan qolganini futbolga sarflay oladiganlar uchunmi? bizga yangi avlodlarni yoʻqotishni xohlaymizmi? ular oʻyinni televizorda koʻrishganda, stadionlardagi ruhi yoʻqoladi. iqtisodiyot va futbol oʻrtasida muvozanat topish kerak — boshqa narsa boʻlmasin.

Manchester Siti — Liverpul o'yinini Etihadda tomosha qilish uchun soat 16:30da yetib keldim. Chipta oldim — 125 funt. Yaqin atrofdagi trubka bekati edi, u yerda 5 funtdan yuqori narx boʻlmagan, lekin birorta ham mash’al sotilmagan — avvalgi mavsumlarda gʻalaba tunlarida kichik savdo qilishardi. Endi esa hech kim risqga oʻtirmaydi. O'yin boshlanishiga yarim soat qoldi. Stenddagi odamlarni koʻrib chiqdim: yuztan ortiq odam oʻrindiqlarini boʻsh qoʻyib ketganlar — yo boʻlmasa oʻzlari chiqib ketishgan. Asosiy tribunada esa, oldingi mavsumda boʻsh qolgan oʻrindiqlardan farqli oʻlaroq, bu safar har uchinchi qatorda boʻsh oʻrindiqlar koʻzga tashlanardi. Mahalliy muxlislar orasida gap ketardi: — 125 funtmi? Men oʻgʻlim bilan kelayotgandim, oʻtirdim-ku, shuning uchun oʻtiraman. Ammo ovozlar past edilar, koʻpchilik qoʻllarini qattiq qistirib, koʻzlarini kattalashtirib qoʻygan edilar. StatistikaPro aytganidek, toʻldirish koʻrsatkichi yuqori — 98,6%. Lekin statistikada koʻrinmaydiganlar: ishchilar sinfi oilalari.

Menga bu yerdagi gaplar juda og‘ir, ammo samimiy tuyuldi. Haqiqatan ham, 98,6% to‘ldirish ko‘rsatkichi orqasida boshqa haqiqatlar yotadi. Mening do‘stim bilan ikki o‘ylik oyligidan foydalangan edi — undan to‘rtdan bir qismini chiptaga sarfladi. Eski avlodda esa bir o‘ylik oylikdan chipta narxini qoplaganlaridan dalolat beradi. 90-yillarda 10 funtning uchun dehqonchilik bilan tirikchilik qilib yurgan ota-onam uchun ham birdaniga 10 funt topish osho bo‘lgan edi. Qani endi, iqtisodiyot rivojlanmoqda, xalqaro yulduzlar kelmoqda, oʻyini sara — lekin oddiy muxlis uchun futbol endi hashamatga aylanib qolgan. Jamoamizga yuragimiz bilan bog‘liq, lekin iqtisodiyotimiz esa yuqori daromadli muxlislar hisobiga to‘la bo‘lib bormoqda. Bu muvozanatsiz iqtisodiyotning oldini olish uchun nima qilishimiz kerak? Klubimiz oʻzining qalbidagi muxlislarni unutmaganida maʼno bor.

Ofsonalarni aytmang — do'stimning oyligi 1800 funt, bu ikki kunlik oyligini futbol uchun sarflay oladigan darajada. Lekin u ham toʻrtta 250 funtlik chipta oldi — ya'ni ikki kunlik oyligi toʻrtta kishi uchun futbolga ketdi. Yaxshisizmi? 😭 Narxlar shunday koʻtarilib ketdiki, "oddiy muxlis" degan tushunchamiz yoʻqolib bormoqda. Keling, ochiqchasiga gaplashsak: buning uchun kimni ayblash mumkin? Klublarmi, iqtisodiyotmi, yulduzlarni olish uchun xayolparastlikmi? 🍺