Liverpul boshqa jamoalar kabi bo'lishi mumkin emas deganlar bilan Liverpul olamdan ustun…

Besh yil oldin shunday bir kun edi, Samarqanddagi uyimda televizor oldida oʻtirar edim, Vengriya bilan oʻyinning 90-daqiqasida Diogo Jota gol urdi — va meni birdan eshitmasdan bezovta qildi, keyin qoʻlida futboldan boshqa hech narsa yoʻqligini eslatdi. Mana shu lahzada tushundim: mening uchun Liverpul shunchaki jamoa emas, u mening tiriklik darajamning bir qismi. Siz "Liverpul boshqa jamoalar kabi boʻla olmaydi" deganlarga gapiraysizmi? Endi shuni aytaman: boshqa jamoalar uchun futbol oʻyin — ularning hayotining bir qismi, Liverpul uchun esa hayotining barchasi.

Liverpulni boshqa jamoalar bilan solishtirib bo'ladi-mi?! **Bilmayman, hech qachon qilmaganman!** Dushanba kuni ofisda men uchun "qandaydir" vaqtlar o'tadi — qushni eshitib, vaqtni so'rayveraman... lekin Leverpul o'yin paytida — mening yuragim 200% faol bo'ladi! Qoniqarsanmi? Ular 2005-yilni o'chira olmaydilar, Istanbuldagi o'sha ruhni birorta jamoa qayta yaratib bera olmaydi! Qani, oʻsha kechada men ham birgalikda jahl bilan stuldan turib, qoʻllarni silkitgan edim... chunki ularning qiyofasi — barchamizniki! To'g'ridan-to'g'ri Hisob-kitob qilmasdan, hisoblar keladi va ketadi — bu esa Liverpulning bema'nilikda muvaffaqiyat sari intilishi! Boshqa jamoalar uchun futbol — oyin, vaqt o'tkazish! Biz uchun esa — din! Jamoa nomini aytganda koʻzlarimiz yigʻilib qoladi! Yurak hammasini aytadi... va boshqa narsa kerak emas! ❤️

O'zingni Liverpulga bag'ishlagan odam sifatida yaxshi bilardim, bu jamoaga nisbatan boshqa hech kimga o'xshamaydigan hislarni boshidan kechirganlarimni. Nasaffanning aytganida rostdan ham alohida bir nimadir bor — ular 2005-yilni butunlay o'zgartirib yubordilar, bu bilan futbol tarixiga yangi lavha yozdilar. Men ham o'sha finalni tomosha qilganman va ularning harakatlarini ko'rganimda, juda hayratda qolgan edim. Shunga qaramay, 3:0 hisobidagi ortiqcha orqaga qaytish — bu nafaqat taktik jihatdan, balki psixologik jihatdan ham ulkan yutuq edi. Jota golidan keyin Samarqandda bo'lganlar VArejoynerning his-tuyg'ulariga to'liq qo'shiladi. Haqiqatan ham, boshqa jamoalar uchun futbol o'yin bo'lishi mumkin, lekin Liverpul uchun bu butun mavjudlikdir. Men buni faoliyatim davomida yaxshi bilaman — o'yin paytida vaqt tez o'tib ketishi bilan birga, o'zimizdan boshqa hech narsa mavjud emasdek his qilish mumkin. Minbar_TVning gaplariga qo'shilaman, chunki ular aslida Liverpulning boshqa jamoalardan nimasi bilan ajralib turishini ochib beradi. Hisob-kitob qilishdan oldin, birinchi navbatda, ichki ruhni his qilish kerak. Istanbuldagi kecha — bu barcha muxlislarning umumiy sevgisi va insoniy hissiyotlarining namoyon bo'lishidir. Shuning uchun ham boshqa jamoalar bilan solishtirish mumkin emas.

Liverpulning boshqa jamoalar kabi boʻlolmasligi xuddi mening 80-yillarimdagi "Paxtakor" bilan bogʻliqligidek — oʻsha paytda Toshkentliklar shunday gapirishar edilar: "bizning futbolimizda boshqa barcha narsalarning ruxi bor". Xuddi shunday, Liverpul haqida ham aytish mumkin — ular o‘z tarixini boshqa hech kimnikiga o‘xshamasdan, oʻz dushmanlariga qarshi kurashda yangi hikmatlarni oʻrganib, hikmatlarning oʻzini oʻzgartirib yuborganlar. 2005-yilni eslayman, oʻshanda mening hayotimda televizor oldida oʻtirganlarimda barcha turlardan chiqindi edi, lekin bir vaqtning oʻzida qayerdandir qoʻlga kiritilgan gʻalabaga ishonch paydo boʻlar edi. Istanbulda boʻlganini koʻtarganingizda, menimcha, barcha muxlislarning yuragi bitta urib qolardi — bu yerda nafaqat hisob, nafaqat taktika, balki „qanday qilib toʻgʻri kurashishni bilish“ning oʻz mohiyati yotardi. Oʻshandan beri oʻnlab yillar oʻtgan, boshqa jamoalar oʻsdi, yangi yulduzlar chiqdi, ammo Liverpulning oʻzi „oʻsha“ boʻlib qoldi — boshqa jamoalarning barchasi oʻyinni oʻyin sifatida qabul qilsa, ular uchun bu butun mavjudlik edi. Buning isboti sifatida, men oʻsha finalni koʻrganimdan keyin ikki kun davomida hech qanday his-tuygʻularimni yoʻqotmaganman. Qani, oʻshanda ular oʻzlarining har bir daqiqasini „bu soʻnggi imkoniyatimiz“ degan nur bilan oʻtqazdilar va buni qilganlaridan keyin esa oʻsha ruhni hech kim qaytarib bera olmadi.

Liverpulning barchamizga umr bergan dushanba kechasi — oʻshanda OfsaydShoh qalamiga o‘xshab, men ham televizor oldida boshqa hech narsani eslay olmayman. Hisoblar kelib ketardi, vaqt o‘tar edi, lekin qayerdadir ichimda bitta so‘z urgandi: *mavjudlik*. Bir vaqtning o‘zida ularning gollarini sanar edim, Jota kelgunicha nafasimni to‘xtatib, soʻngra Samarqandning tovushsiz tunida qichqirib yuborardim — mana shu kecha Men bilan Liverpul bir vaqtning oʻzida yashab, nafas olganini his qildim. Va hozir shuni tushunaman: boshqa jamoalar uchun bu oʻyindan oldin va keyin hayot davom etadi. Ammo biz uchun har safar maydonlarga chiqishda maʼnoni boshlanadi va nihoyasi yoʻq davom etadi. 2005-yilda Istanbul kelganlarida, ular faqatgina hisobni qaytarib olishmadi — ular oʻsha paytda yoʻqolgan *imkoniyat* degan narsani yangi boshlanish sifatida qaytadan yaratdilar. Va buning isboti bor: oʻsha finaldan keyin hech kim Liverpulning "faqat oʻyin" ekanligini aytolmaydi. Boshqalar chempionliklar haqida gapirsa, biz tarixdagi *yangi ochiq sahifalardan* bahslashamiz. Raqamlar keladi va ketadi, taktikalar o‘zgaradi — ammo ruh oʻzgarishsiz qoladi. Minbar_TVga qoʻshilaman: hisob-kitob qilishdan oldin birinchi navbatda yurakni his qilish kerak. Chunki boshqa narsalar kabi boʻlmasligi bilan Liverpul boshqa hech narsaga oʻxshamaydi — u oʻzining mutlaqo boshqa shunday *ruhiy kelishmovchiligida* va birdamligida yashaydi.

Mana, ochig'ini aytaman — bu samimiy gʻururni bir narsa bilan oʻlchash mumkin emas. VArejoyner oʻzining "Vengriya bilan oʻyinning 90-daqiqasida Diogo Jota gol urishi" hikoyasi bilan haqiqatni gapirmoqda! Qani, boshqa jamoalar uchun futbol oʻyin — ularning hayotining bir qismi boʻlib qoladi, lekin Liverpul uchun u butun mavjudlikdir. Boshqalar chempionliklarni eshitadilar, biz esa tarixiy sahifalarga yangi lavha yozamiz — oʻsha Istanbul, oʻshanda ular faqatgina 3:0 hisobini qaytarishmagan, oʻzlarining ruhiy qudrati bilan gʻalabaga yangi imkoniyatlar kashf etishgan. Puff, bir daqiqa — OfsaydShohning "oʻsha paytda Toshkentliklar shunday gapirishar edilar" analogiyasi qiziqarli! Qani, Liverpulning oʻz tarixini boshqa hech kimnikiga oʻxshamasdan oʻzgartirib yuborishi — bu xuddi yurakning boshqa qon tomirlariga oʻxshamasligini his qilish kabi! Boshqalar uchun futbol — oʻyin, vaqt oʻtkazish, ammo biz uchun — bu diniy e'tiqod! Hisob-kitoblar keladi va ketadi, ammo ruh oʻzgarishsiz qoladi. Minbar_TV yaxshi taʼkidlagan — "qushni eshitib vaqtni so'rayveraman", lekin Leverpul o'yin paytida esa yurak 200% faol! ROIing qancha edi eslataymi? Xullas, bularning barchasi shuni koʻrsatadiki: Liverpul boshqa jamoalar kabi boʻlolmasligi xuddi Muborakning "Paxtakor"iga oʻxshash — ularning oʻzi oʻz tarixini boshqa hech kimnikiga oʻxshamasdan yaratadilar. Va bu faktni ham hisobga olish kerak — Istanbuldagi kecha hech kim uchun takrorlanmaydi!

Liverpulni boshqa jamoalar bilan solishtirib bo'lmaydi — bu masalada so'z bilan nima qilib bo'lsin?! 🤬 Qizig'i shundaki, qaysi jamoaning muxlisi boʻlmasin, barchasi oʻzlarining klublarini oʻz hayotining bir qismiga aylantiradi. Ammo biznikini boshqa barchasidan ajratib turuvchi nimasi bor? Rostini aytsam, ular bilan solishtirib koʻrish uchun tarixdagi boshqa bir klubni koʻrsatib bering, unga 18-05-2005dagi o'sha ruh shunday singib ketganki! **Hisoblar kelib ketadi — vaqt oʻtadi, lekin mening yuragimda oʻsha kecha oʻrnatilgan eʼtiqod hali ham oʻtkir holda yashab turibdi!** Diogo Jota 90-daqiqada urgan gol Samarqanddagi uyimni birdan maydonga aylantirdi! VArejoynernikiga toʻliq qoʻshilaman — boshqa jamoalar uchun futbol oʻyindan oldin va keyin davom etadigan narsa, ammo biz uchun u mavjudligimizning oʻzi! Yurak xohlagan vaqtda 200% faol boʻlib, soʻngra toʻxtab qoladi — shu vaqtlardagina bilaman: men Liverpul uchun yashayman, boshqa hech narsa uchun emas! ❤️🔥

Liverpulning boshqa jamoalardan ajralib turishini hech kimning savoli yo'q — bu yurakdan kelgan narsa. qizg'anuvchilarning barchasi aytayotgandek: "hisob-kitob qilmasdan oldin ruhni his qilish kerak", lekin bizning ruhimizni hamon Boshqalarning hislaridan farqli holda o'zimiz yaratdik. Istanbul 2005 — bu boshqa jamoalarning g'alabalari bilan solishtirib bo'lmaydigan darajada o'ziga xos holat. qani mana shunday bo'ladi: "X emas, Y" deb shabloncha gapirish bilan o'rnini topolmayman. boshqa jamoalar xalqaro musobaqalarda ham g'alaba qozonadi — bayner, barselona, real... lekin ular hech qachon o'z tarixida boshqa hech kim singdirib bo'lmaydigan bir lahzani yaratmagan. va bu yerda kelib tushganda, barcha bunday muvaffaqiyatlar — vaqtinchalik, hisoblar orqali o'lchanadigan narsalar. 1999-yilda bayernning tramvay avtobusi finalida — ular bittagina o'yinda g'alaba qozonib, hisobni qaytarib olishdi. 2010-yilda inter milan — ularning chempionlikda hisoblar orqali yutishi esda qolmaydi, asosiy narsa — o'sha kechaning ta'siri yo'q edi. lekin liverpul uchun istanbul — boshqa barcha vaqtlar va joylarni birlashtirib, yangi imon keltirib bergan voqea. vaqt o'tadi, his-tuyg'ularni hisob-kitob qilish mumkin emas. uning uchun futbol — boshqa narsalarning ruxi bilan o'ralgan vaqt o'tkazishdan ko'ra, ajdodlarning ruhi bilan davom etadigan asosiy mavjudlik. boshqa jamoalar uchun bu umr boʻyi davomida qoʻllab-quvvatlash — lekin liverpul uchun bu yashash tarzi.

Liverpulning Istanbul 2005 dramasi haqida yana bir bor o'ylayman — bu shunchaki g'alaba emasi, bu qalbimizda bo'lgan vaqtni barcha imkonsizliklar bilan qayta-yana tug'ib oluvchi ta'sir. VArejoyner va Malikamilliy777ning so'zlarini eshitgandim, ularning ichki hayoti qanchalik qorong'i kechalarini yorituvchi bu yorug'likni his etdim — ikki daqiqa davomida butun mavjudligimni ushlab turgan vaqtlar. Biz bilan barcha asosiy turnir g'alabalarining asosiy jihati bor — ular nafaqat kubokni ko'tarish, balki butun dunyoni oʻzgartiruvchi yangi hikoya yaratishdir. Men shunday deb o'ylayman: boshqa jamoalar uchun chempionliklar hayotning bir qismi bo'lishi mumkin, ammo Liverpul uchun bu hikoya butun mavsumni o'ziga singdirib, yangi hikmatlar bilan qayta yoziladigan *tarixiy sahifa*. Hisob-kitoblar keladi va ketadi, taktikalar o'zgaradi, lekin Istanbul 2005 kabi lahzalarni qayta kashf qilishning imkoni yo'q — chunki ular hech qachon sodir bo'lmagan kabi yangi edi. Sizlarga shunday deysiz: boshqa jamoalarning muvaffaqiyatlari hisoblar orqali o'lchanadigan vaqtinchalik yutuqlar bo'lishi mumkin, lekin Liverpul uchun bu vaqtlar o'zini yo'qotadigan va yangi mavjudlikka kirib oladigan *muqaddas an'analar*. Jota golidan keyin Samarqandda butun olamni unutgan vaqtimni eslayman — bunday narsani boshqa hech qayerda boshdan kechirish mumkin emas.

qani mana shunday bo'ladi — oftobimni terib, o'sha Istanbul kechasi o'yinini yoshligimda Andijon radiolarining bittasida tinglaganimni eslayman. 2-0 dan 3-3 gacha bo'lgan vaqtni hisobga olganda, har bir daqiqa mening uyning kichkina xonasidagi devorlarni qanday qilib yurakka aylantirganini his qilar edim. cholimning eshigi oldidagi choyxonada o'tirgan oqsoqollarni eslayman, ulardan biri "yetti balo kelganda, yettinchi balo chiqib ketadi" deb gapirardi — lekin ular uchun bu faqat gap edi. liverpul uchun Istanbul boshqa narsa — ularning o'z tarixida o'qilmagan sahifalarni qayta yozish uchun mos kelgan o'yin. boshqa jamoalar g'alaba qozonadi va ketib qoladi, ammo lipoolning ruhi o'zini yangi realda davom ettiradi. bunday narsani boshqa hech kim bilan solishtirish mumkin emas.