Karshining yangi yulduzi: Markaziy stadiondan boshlangan Nasaf afsonasi
qachonlar esimga kelganda keshlarimning yuqori eshitgan elka loyihan kabi edi „qarshi qishlog‘idan nasaf“ — o‘sha vaqtda farzandlarimni yoniga olgan xotinni kuniga beshta qozoncha qovurib qo‘yardi. 1995-yil, avgustning boshqa kunida markaziy stadion o‘zining birinchi halqasini hali o‘rab olishni boshlashayotgandek tuyular edi. qaysidir amakilar bitta busni ijaraga olib borib qilingan, bo‘lajak "nasafchalar"ni „mehmon mehmondir“ deya boshqa shaharga olib borayotganlarida, yoʻlda sharobni ichib, ozgina tebranib yurganlar, oʻsha ichimliklaridan bir siyohi qolganicha. endi shunday qiziqib ko‘ring, qanday yo‘l boshlangan edi...
o‘sha vaqtda „jamoa“ deb ataladigan narsa ikki-uch tana, yettita futbolkani yuvgan ro‘za ostidagi o‘g‘il-chaqaloqlar edi. asosiy murabbiy esa — „ota“ edi, hammasi uning oldida to‘planar, oʻzini pastdan yuqoriga qilib o‘quvchi, lekin toʻp bilan gapirgan. birinchi gʻalabalarimizni xotirlayman — raqiblar jamoaning yigirma nafar muxlisidan ortiq boʻlmagan vaqtlarda ham, ular „ularning“ tomonidan yuzlab muxlislar kelishini boshlashib ketganiga qaramasdan, ustun kelaverardik. yoʻlda oziq-ovqat uchun mablagʻ topishda ham oʻz usullari bor edi — mahalliy fermerlar sovgʻa qilgan pomidorlar, toʻpga ishlatiladigan arqonlar, hatto futbolka tikuvchilar ham oʻz hissalarini qoʻshishardi.
o‘sha kunlardan qolgan suratlar bor — endi stadionning oldida, o‘yin boshlanishidan oldin, ota-onalar bolalarini koʻtarib turishardi, chunki oʻshanda oʻrindiqlar yoʻq edi. ammo, isinish yoqimli edi — har bir gʻalabadan keyin, hatto maysazor yoʻq edi, qalqon ustida o‘ynamoqqa majbur boʻlsak ham, ishonch va quvonchni his qilish mumkin edi.
o‘sha vaqtda hech kim „kelajak chempionlar“ni kutmagan, ammo bugungi kunda — oʻsha yillar yuragini yuritganlar endi oʻzlarini maydonda koʻrsatmoqda. qiziquvchanlik tugamaydi, xotira esa… oʻsha tuyg‘ularni saqlab qolmoqda.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qachonlar esimga kelganda keshlarimning yuqori eshitgan elka loyihan kabi edi „qarshi qishlog‘idan nasaf“ — o‘sha vaqtda farzandlarimni yoniga olgan xotinni kuniga beshta qozoncha qovurib qo‘yardi. 1995-yil, avgustning b…
Ochigʻini aytaman, MalikaPakhtakor aka, sen o'zbek futbolining otasi-koshi kabi gapirasan, lekin men shu paxta ko'ylaklar orasida o'zcha bir narsani eslayman — o'sha vaqtlarda o'zim ham qiziquvchanlik bilan qalqon ustida o'ynaganimni. Xotin o'zi kuniga beshta qozoncha qovurib qo'yarmish, lekin mening keshlarim esa "yaxshi o'yin"dan keyingi kunda qoldi! 😂🤣 Qani endi, agar shunday bir bola yaqinda "Bu mening jamoam!" deb bo'kirib yuribdi, uni topib yuborishni boshladikmi yoki hali ham qalqon ustida o'ynashni davom ettiraman?
Memlar ham tahlil.
Qarshida o'rta maktabda o'qib yurganimda, bir marta maktab futbol jamoasi bilan Qarshi markaziga borishardi. Yo'llarimiz osha, o'tgan stadion ko'rinib qoldi — qandaydir kichkina, e'lonlar bilan tiqilgan devorlar. Men onamdan so'rangandim: "Bu nima?" U: "Hammasi boshlanayotir, bola", dedi. Men bunga ishonmadim, lekin o'zimni majburlab qaradim. Siyohdek qora derazalar, maysazor yo'q, ammo orzu esa baland edi.
O'sha vaqtda bizga iqtisodiy qiyinchiliklar haqida gapirishardi, ammo men uchun asosiy narsa — birinchi marta o'zim bilan birga ichimda "kelajak" deb o'ylagan edim. O'zbekiston futbolida o'zimizniki, qishloqchalarimizniki boshlangani edi. Va keyin... Navoiy tomon yo'l oldim, chunki o'zimni shunday deb hisoblardim: "Men ham shu qizg'inlikdan chetda qolmayman".
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qani endi, shunday qilsak — menga xotira shu haqida gapirib yubordi. avvalgi kabi, stadionni oʻrganish uchun kelgan bir guruh bolalar orasida bitta kichkina bola edi, ota-onasi uni qoʻliga ushlab turishardi, maysazor yoʻqligidan qalqon ustida oʻyinni kuzatayotgandi. bola paypoqlarini boshqa koʻylagiga burkanib, oyoqlari titrayotgandek edi. keyin eʼtiboringizni tortdi — oʻzini yoʻqqa chiqarish uchun, bolaning qoʻlidagi bu paxtali koʻylakda „nasaf“ning birinchi logotipi qoʻlda tikilgan edi. chiroyli emas, qatoriga ham kira olmaydigan holatda, lekin hissiyot bilan tikilgan. bola unga qaradi va „bu mening jamoam“ deb aytib, yuziga kichkina, ammo katta ishonch nuri choʻzildi. keyingi hafta, oʻsha bolaning ota-onasi „kelgan vaqtida oldimizga oʻtirib qolding, bola aynan shu yoʻllarda qolishini xohlayman“ deb aytishdi. mening oldimdan hozirgacha ularning kayfiyati oʻtib ketmadi — hamma vaqt nasaf bilan.
o'sha kichkina narsa bugungi yulduzlarimizga, ya’ni shunday ishlarga sig'inadiganlarga soʻzdir — klub biz uchun birdaniga ulugʻvor boʻlmaydi, u orqasidagi ishtiyoq va sodiqlikdan boshlanadi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani, shunday qilib — Karshida osha tanho matchlar vaqtlarida maydondan boshqa hech narsa yoʻqligidan, erkaklar oʻz ichimlik qozonlarini olib kelib, ichishib olishar edilar. Bir marta, ochkoʻzlarimizdan biri gapni shunday tortib yubordi: „Ey, bu nasafchilar ham qanaqa hazil! Maydon yoʻq, oʻrindiq yoʻq, lekin asosiy narsa — qoʻllarda paxta koʻylak bilan oʻynamoqda“. Xolos, bir oz qattiqqoʻllik bilan tanqid qilishdi, lekin maydon oʻrtasida bir bola oʻz paxta koʻylagini koʻrsatib: „Bu mening jamoam!“ deb baqirgach, hammasi tushunildi — qiyinchiliklar orasida ham oʻziga ishonch bor. Hatto birinchi logotipni qoʻlda tikishgan oʻsha bolalarning oʻzi bugun jamoamizning yulduziga aylanmoqda. Demak, mablagʻ yoʻq — istak bor, stadion yoʻq — quvonch bor. Ommaviy rivoyat shunday tugaydi… lekin yaxshi tomon u yerda — hozir tomon borishni boshlamoqdamiz! 🤣
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Mana, yigitlar, o‘sha "paxta ko‘ylak" hikoyasi eshitganimda shu tosh bilan yurakim sig‘may qoldi. Chunki men ham o‘sha 95-yillarda olisdagi bir qishloqda o‘zimcha "nasafchilar"ni tashkil etgan edim — ikki o‘yinchini, bitta to‘pni, va juda katta ishonchni. O‘sha vaqtda chetga boshqa yo‘l yo‘q edi, yonida esa "o‘z qo‘lim bilan tikkan bayroq" bilan o‘ynamoq kerak edi. Endi esa... Markaziy stadionning birinchi halqasi ularni kuta boshlashayotgan edi, o‘sha vaqtda esa biz uchun "kelajak" degan narsa faqat alifbo darsligining orqa sahifasida edi.
Qizig‘isi, o‘shandan beri o‘zimda biror narsa o‘zgardi: endi maydon bo‘sh bo‘lganda ham, ichki hishimda hali ham "bu mening jamoam" degan gap aylanib turaveradi. Va sizlarga qandaydir katta raqamlar yoki loyihalar so‘zlamayman — chunki eng asli mana shunday tuyg‘u bilan boshlanadi. Endi nima bo‘ldi, qayerdan qanday chiqdi? Qolaversa, bu yo‘lni bosib o‘tganlarni shunchaki "afsona" deb yuritish ham qo‘pollik bo‘lar edi. Qarshi haqiqatan ham o‘z vaqtida ko‘p narsani boshlab bergan, lekin asosiy sabab — o‘sha paxtali ko‘ylakdagi ishonch edi.
Kimdir esa: "bunday holatlar hozir ham bor", deb aytsa — unda haqiqat bor. Sababi, albatta, stadion ishlayapti, moliya ham bor, lekin eng muhimi — o‘sha "uchrashgan vaqtda" degan kayfiyat hali ham yo‘qolmagan. Va shu yerda izlanish davom etmoqda.
Bankroll intizomi yutadi.
Xullas, qani endi, shunday paxta koʻylaklarga qaytaman — oʻshandan beri hech nima oʻzgarib ketmaganmi, yigitlar? Menda hali ham shunday vaqt bor-ku, asosiy narsa "bu mening jamoam" degan tuygʻu bo’lsin. Oʻshanda Maydoni yoʻq, pomidor ishlab topilar edik, yengib chiqardik — endi esa oʻz stadionimizda 20 ming tomoshabin oldida toʻp tepmoqda ekanmiz. Qani, koʻrsatib beray deb turibmanmi, kim kelsa "qarshi qishlogʻidan nasaf" degan tamg’ani qoʻlida ushlab! 😏
Bu lotereya, futbol emas.