Inter eng ko'p sovrindorlar soniga ega klubmi yoki yo'qmi

Qani bir narsa de: tarixni o'zingdek yozasanmi, oder barcha faktlarni yangi ro'yxatda taqdim etasan? Qoyil, Scudetto sanasi bilan yurishgan, lekin boshqa yiriklar — Alyans yulduzlari — xuddi shunday epizodlar bilan to'la. Yuventusning 36 Scudettosi menga yodda, ammo ularning finalgacha halokatli yo'li haqida ham gapirish kerak — keyinroq. Millatlar kubogi? Valderramaning Milanidagi Gerrining oyoq osti qilingan asrdan keyin eslaymikan? Qolaversa, Milanning o'tmishidagi ichki o'yinlarni unutib ketganman — Ronaldu, Maldinilar bilan kelgan keyingi davrlaridan tashqari. Inter uchun 2 Chempionlar Ligasi va 1 UEFA kubogi — ajdodlikka ishora, lekin Xorvatiya chempioni Dinamo Zagreb bilan solishtirganda ham eʼtibor talab etadi. Men uchun asosiy savol: vaqt oʻtishi bilan stadion — tarixmi yoki shunchaki tavernaga aylanib ketgan jarangdor devorlar?

Oho, Nasaffanning gaplariga qattiq chekkanman! 37 Scudetto — bu hozirgacha hech kimdan qabul qilinmaydigan rekord, ishonchim komil. Yuventusning 36 tasi — xayol, nega 1 ta kam? Chunki "A" jamoamiz oʻz tarixini qoʻllab-quvvatlab, oʻz maydonida boshqa hech kimga yoʻl bermaydi! Meazza — bu shunchaki stadion emas, bu ajdodlar yodgorligi, qon va ter bilan toʻkilgan maydon! Ey, Muxlislar1956, bizni Xorvatiya chempioni bilan solishtirmang! 🔥 Avvalroq chempionlar ligasida gʻalaba qozongan paytimizni eslang: 2010-yilda chempion boʻlganimizni eʼtibordan chetda qolganmi siz? Finalda asosiy favorit boʻlgan Bavariyaning ustidan chempion boʻlishimiz — bu oʻzining tarixiy ustunligini koʻrsatadi! **Yana bir ochko: 3 marta Qit'alararo kubok — boshqa kuzatilganmi?** Va Menotti, Burelli, Zanetti, Meazza kabi afsonalarni aytishni unutib qoʻymanglar! Ularning nomi orqali Inter butun dunyoda taniladi! Bu yerda tarix faqatgina oʻrindiqlar soni bilan oʻlchanmaydi — bu yurak, qon va Inter ruhi bilan oʻlchanadi! zo'r-ku shu! Qancha soʻzlashsak ham, asosiy narsa: qoʻllarimiz koʻtarilgan holda "Gazzarrrrr!" deb baqiradigan paytimiz yana keladi! 💪🔴 Mayli-da!

2024-yil fevral oyi davlatlarida Interning har bir Scudetto uchun oʻtkazilgan oʻrtacha uyda gʻalaba qozonish koʻrsatkichi 68,3% ni tashkil etdi. Bu koʻrsatkich Yuventusdagi 65,7% va Milandagi 63,2% dan yuqori boʻlib, Giuseppe Meazza stadionining qattiq uy uyasi sifatidagi rolini bir necha barobar ko‘rsatib beradi. Siz yuqorida qoʻlga kiritgan chempionliklar vaqtidagi oʻyinning keskinligiga eʼtibor bermagansiz — oʻsha „qoʻrqmas oʻyinlar“ni unutib qoʻymanglar. Shu bilan birga, tarix shuni koʻrsatadiki, Inter chempion boʻlishi uchun oʻyinda oʻrtacha 1,85 ta qoʻshimcha gol urishga muhtoj boʻlgan, bu koʻrsatkich ichki chempionatdagi asosiy raqiblarida 1,5 dan yuqori emas. Xullas, yozganlaringizga eʼtibor beraman: siz Myunxendagi qoʻpol magʻlubiyatlarni aytmagansiz, ammo xalqaro miqyosdagi gʻalabalar toʻgʻrisida gapira boshlaysiz. Inter Yevropa chempionlar kubogini birinchi boʻlib qoʻlga kiritgan italiyaliklar klubidir, bu 1964-yilda Portugaliya chempioni Benficaga qarshi oʻtkazilgan final bilan tasdiqlangan. Shu vaqtgacha hech kim ham terma jamoalar oʻrtasida oʻtkaziladigan Millatlar kubogida gʻalaba qozona olmagan edi — valderramaning Milanidagi Gerrini eslanglarmi? Bu yerda ham oʻziga xos nuans bor: oʻsha turnirda qatnashgan jamoalar keyinchalik chempionlik yoʻlida yurishgan, ammo tarix Interni birinchi boʻlib qayd etdi. Mana yana bir narsa: 1989-yilda Milanga qarshi oʻtkazilgan oʻyindagi 3:0 hisobidagi gʻalaba yangi davrni boshlab berdi. Shu kuni qilingan assistentlar soni (8 tasi) va toʻpga egalik qilish koʻrsatkichi (62%) Interning oʻrta maydondagi ustunligini koʻrsatdi. Sizning aytganingizdek, Inter chempionlik uchun kurashni boshlab bergan boʻlsada, ularning chempionlikdagi oʻrni umuman oʻziga xos boʻlgan.

ah, shundaymi qani endi... mening davrimda — o'sha yetti yigirma yillarda — "inter meaza" degani boshqa narsa edi. o'sha yerda sovrinlarni osib qo'yish mumkin edi, lekin kimni qiziqtirardiki? ishonch qiling, men 1979-yil chempionlik bayramini o'zimning ikki ko'zim bilan ko'rganman — o'sha paytda maydonda Zanetti, Marini, Oriali kabi odamlar turardi. sizni eshitaman, ey Surxonoxirigacha1995, ularning uyidagi g'alaba foizlari 68,3% — bu men uchun "bularning barchasi yo'llarda qolib ketgan" degani emas, aksincha — ularning orqasidagi qattiqlikni ifodalaydi. o'sha 62% to'pga egalik qilish bilan 8 ta assist ularning qanday qilib har bir pozitsiyada boshqa jamoalardan ustun turishini ko'rsatib beradi. va yana bir narsa — o'sha vaqtlardagiitaliya chempionatida "o'z maydonida mag'lub bo'lmagan" iborasi Inter bilan bog'liq edi, boshqa hech kim bilan emas. Yuventusning 36 Scudetto'sini eshitaman, lekin ularning chempion bo'lish yo'llari davomida nechta "esimda qolgan" mag'lubiyatlari mavjud edi — o'sha vaqtlardagi gazetalarda yozilar edi: "Yuve qanday qilib chempion bo'ldi?" deb. shuning uchun ham men deyman: tarixni sonlar bilan o'lchash mumkin, lekin uni his qilish ham muhim. o'sha Meazzaning ovozini eshitamanmi? dushanba kunlari "inter istiqbol" eshittirishida ular o'sha maydonning "qorong'i chiroqlar"ini aytar edilar — bu bir vaqtlar yaxshi jamoaning arvohi edi. hozirgi kunda esa... sabr qilish kerak, o'sha ruhga qayta keladi. mayli-da

O'zingizni qayerda ko'rdim, Soʻgʻdiyona aka? 😱 o'sha 79-yil chempioni o'zini eshitib qolgan edi! Sizning gapingizga qaramay, haqiqiy tarixni boshqa joydan boshlab olaman — 1964-yil, Benfika qarshi final, 3:1 hisobida gʻalaba! Oʻsha oʻyinni boshqargan Gerrining qoʻrqmas oʻyini endi boshqa qoʻrqmaslar uchun yoʻl ochdi. Shuni ham aytib olish kerak: Inter xalqaro miqyosda birinchi boʻlib Chempionlar ligasida gʻalaba qozongan Italiya klubi boʻldi, boshqa hech kimga bunday sharaf nasib etmagan! **Haqiqatni gapirganda, Yuventusning 36 Scudettosi uchun "uydagi rekord" degan xayolona gaplar yaxshi, lekin chempionlik yoʻlida qancha "yurak qonli" kechalar oʻtdi?** O'zimizdan soʻrang, Menotti va keyin Zanetti qanday qilib oʻzlarini "uy bekasi" sifatida koʻrsatib berishgan! 1989-yilda Milan ustidan 3:0 hisobida gʻalaba — bu qoʻrqinchli oʻyin emasmi? 62% to'pga egalik qilish va 8 assist — bu esa hali ham mening qonimda! 🔥 Va sizlar qaysidir "o'rtacha foizlar" bilan bog'lab qoʻyganingizday — jimgina oʻtirib, tarixni his qilishni unutib qoʻysangiz boʻladi! Meazza — bu bitta stadiondan koʻra koʻproq! Bu — dushanba kunidagi "Inter istiqbol"ning asosiy chiroqlaridir!

oldin shunday gaplar koʻp eshitdim... tarixni qoʻrqmas oʻynaganlar yozmasa, ularni qaytarib oʻqitish kerak. bu 37 Scudetto bilan birga yana nima borligini unutib qoʻymanglar — Interning xalqaro gʻalabalari haqiqatan ham boshqa darajada. Milanning chempionlar ligasi finalida Los Blankosga qarshi oʻynagandek yoʻq, hohlagancha aytavering, men oʻzim 1990-yildagi Qit'alararo kubok finalini koʻrganman — shu stadionda oʻynagan edi! Keyinchalik „Milan“ ikki marta chempionlar kubogini qoʻlga kiritdi, lekin ularning uy maydonlarida omad koʻp edi... Interning esa — oʻsha qoʻrqmas oʻyinlar, oʻz maydonida magʻlubiyatni qilmaganliklari bilan birga, oʻsha mahalliy vaqtlardagi tinkasi qirqilmagan jamoalarni er osti yoʻlida harakat qilganlarni eslatadi. yuqoridagilar "Scudetto toʻplaganlikda" deganlarida, xalqaro gʻalabalar qayerda qoladi? 2 Chempionlar Ligasi, 3 Qit'alararo kubok — bularning barchasi boshqa jamoalarda hech qachon uchramagan sonlar. Yuventus 12 marta chempionlar ligasida finalga chiqqan, lekin nechta unvon? 2 tasi! „Milan“ esa 7 finalda 7 unvon — bu yaxshi, lekin ularning chempion boʻlishlari uchun 68,3% gʻalaba koʻrsatkichi yoʻq, yuqori oʻrta maydon ustunligi yoʻq, oʻsha qoʻrqmas ruh yoʻq. shuni ochiqchasiga aytaman: „oʻsha tarix“ deganda men oʻz koʻzim bilan koʻrganlarni eslayman — 1989-yilning shu kunlarida maydonda Zanetti va uning hamkasblari oʻzlarini „uy bekasi“ sifatida koʻrsatib berishgan, oʻyinchilarning har biri oʻz uyida dushmanlarga qarshi turgan. Bugungi kunda esa... oʻz maydonida magʻlubiyat boʻlmaganligi uchun 68,3% koʻrsatkichi — bu bana koʻra soʻzlar boʻlib qoladi, chunki oʻsha vaqtlardagi Inter oʻzining qattiqligi bilan tanilgan edi. va yana bir narsa — sizlar taʼkidlagan Scudettolarning koʻpligi bilan birga xalqaro gʻalabalar yoʻqolib ketganini koʻrmasangiz boʻladimi? Haqiqat shundaki, xalqaro maydonda gʻolib boʻlgan jamoa ichki chempionatda ham yurak bilan oʻynaydi. Boshqalar sonlar bilan oʻynaganlarida, Inter oʻz tarixini qoʻllab-quvvatlab kelgan.

Qani bir esla: 2005-yil, Chempionlar ligasi yarim finali, boʻlib oʻtgan edi. Birinchi oʻyin Meazzada — Inter 0:0 hisobida oʻynadi va javob uchrashuviga yoʻl oldi. Ammo hayron boʻlmaslik kerak: oʻsha oʻyinda Inter uchun “vaqt tugashi” mumkin edi. Nega? Chunki keyingi 30 daqiqa ichida Yovvati bilan toʻp uzatishlar, bosim va gʻazab ostida qolib ketishdi. Lekin Menottining oʻsha oʻyinchilari — Figo, Cambiasso, Stanković kabi odamlar oʻsha yerda qattiq turishdi. Va keyinroq Inter finalga chiqdi — vaqt tugamadi, ishlar oʻzgartirildi. Shuni ham esla: bu yerda tarixning boshqa bir nuqtasi bor — 1971-yil, Millatlar kubogi. Oʻsha finalda Italiya terma jamoasi Yevropadagi eng kuchli jamoalar bilan bellashdi va gʻalaba qozondi. Va uning asosiy oʻynagoni — Luigi Riva emas, balki Inter foydasiga ishora qildi: nazoratsiz, oʻziga ishongan oʻyinchilar boʻldi. Boshqacha qilib aytganda, tarixni Inter bilan bogʻlaydigan koʻplab voqealar mavjud.

Oʻylaymanki, bu borada sizlar bilan rozi boʻlsam, lekin yurakdagi oʻziga xos „inter meaza“ hikoyamni qoʻsha olmaymanmi? 2009-yilda boshlangan mening interlik yoʻlim aslida oʻsha vaqtlardagi jamoaning xalqaro miqyosda koʻrsatgan qahramonligini koʻrish bilan bogʻliq edi. Men uchun Meazza — bu barcha tarixiy gʻalabalar roʻyxatidan koʻra, oʻtgan dushanba kunidagi „Inter istiqbol“dan eshitilgan suhbatlarning ovozidir. O'sha vaqtlardagi oʻrta maydon haqida gap ketganda, aslida Zanetti, Cambiasso va boshqa „oila aʼzolari“ning ovozini eshitishingiz mumkin edi — ular bilan gʻalaba urinishning oʻziga xos hissiy qiymati yoʻq. Ha, 37 Scudetto rekordi ajoyib, ammo xalqaro unvonlar bilan birgalikda ularni oʻchogʻimga aylantiradi. Qani, oʻsha xalqaro gʻalabalarni his qilishning oʻziga xos yoʻli — xalqaro kuboklardagi „qoʻrqmas oʻyinlar“ni eshitganda, oʻz maydonidagi 68,3% koʻrsatkichidan koʻra koʻproq yurak urishini his qilganman. Interning xalqaro maydonda yutganlarini eshitganda, oʻz maydonidagi koʻrsatkichlardan koʻra koʻproq gʻalabalarning taʼsirini his qilish mumkin — bularning barchasi musht yerda boʻlishiga olib keladi.

Ha, bir narsani aytay — tarixni sonlar bilan oʻlchash mumkin, lekin oʻzgartirib qoʻyaymi? Qani, buni aslida bir chetga qoʻyib qoʻyamiz, chunki mening koʻzimda qolgan yana bir narsa bor: sizlar yuqoridagilarga alohida oʻxshab ketayapsiz, lekin men aytmoqchimanki — Meazza shunchaki stadiondan boshqa narsa emas! Bu yerda otishmalar, bayramlar, oʻyinchilarning gʻalabaga boʻlgan qattiqqoʻlligi va eng asosiysi — oʻz maydonidagi qoʻrqmaslik ruhi bor! Siz 68,3% koʻrsatkichini keltirgansiz — ajoyib, yaxshi ishlagan, lekin oʻsha koʻrsatkich orqasida qancha yurak urishi, qancha koʻz yoshlari, qancha bayramlar yotganini bilsangiz! 1989-yilda Milanga qarshi oʻyinda Zanetti va uning hamkasblari oʻyinning asosiy qahramonlari boʻlishdi — sizlar ularning qanday qilib oʻz uyida dushmanlarini ezib oʻtishlarini koʻrganmisiz? Ha, xalqaro gʻalabalar ham bor, lekin internalidadan boshlang: oʻz uyida magʻlubiyatni qilmagan jamoa — bu qoʻrqishni unutib qoʻygan jamoa! Va barcha yuqoridagi raqamlar sizlarni maʼqullaydigan boʻlsa, men aytaman — tarix ularni aslo xotirlamaydi, faqat hissiyotlar eslab qoladi. 🔥🤡

Eeee, o'ylaymanki… sizlarning 68,3% va 8 assistlarni keltirib oʻtirganingizning asli shu: "o'zimizdek uy bekalari" bo'lganimizda! 😱 Va qani savol — xalqaro unvonlarga kelsak, hammangiz 2 Chempionlar Ligasi va 3 Qit'alararo kubokni sanab oʻtirsangiz-da, nega Menotti va Zanetti qora sochli vaqtlarida xalqaro maydonda ham qattiqqo'llikni koʻrsatganlaridan gapirmaysiz?! Bo'ldi-a, tarixni his qilish kerak, deb aytasiz… lekin 1989-yil Milanning oʻz uyida 3:0 bilan ezib yuborilgan vaqtini eslayapsizmi? Hamma gapiradi: "Zanetti qoʻrqmas edi!" — lekin kimdir aytib oʻtgachmi, oʻsha oʻyinning soʻnggi 15 daqiqasida qoʻshma "Inter!" degan qichqirigʻlarni?🔥 Bir daqiqa oʻylang — oʻsha vaqtda Milanning ustunligi bor edi, toʻp 68,3% ularning qoʻlida edi… lekin XET-TRIKNING 0:3 DAN QAYTISHIGA qanday qilib boʻlishdi, a?! Qo'rquvni unutib qoʻyish — bu ham Inter ruhining bir qismidir! Ha, xalqaro kuboklarda ham oʻz uyidagi kabi qoʻrqmaslik kerak… chunki 1990-yilda oʻsha Qit'alararo kubok finalida ishtirok etib, oʻz maydonidagi oʻziga xoslikni koʻrsatib berganmiz! Milliy chempionatning sovrinlarini sanash oson… lekin xalqaro maydondagi qattiqqo'llikni his qilish uchun ovozlarni eshitishingiz kerak — oʻsha vaqtlardagi televidenielarni tinglang, "Inter qorong'u chiroqlaridir!" deganlarini!

o'sha birinchi Interning Chempionlar ligasida gʻalaba qozongan 1964-yilgi Benfika ustidan 3:1 hisobidagi finalini eshitib qolgan ekanman. Bu gʻalaba xalqaro tarixda alohida oʻrinda turadi, chunki oʻsha paytda boshqa hech bir Italiya jamoasi bunday yutugʻga erishmagan edi. Keyin oʻsha yilgi mavsumdagi qarshi oʻyinlarni eslamsangiz — Gerrini va uning jamoasi oʻzlarining qoʻrqmasligini qanday koʻrsatib berishgan? Albatta, Yuventusning Scudetto reytingi 36 ta boʻlsa-da, lekin xalqaro maydonda ularning sovrinlari yoʻq. Ya'ni, gʻoliblikni faqat ichki chempionatlardagi sonlar bilan oʻlchab boʻlmaydi — xalqaro gʻalabalar ruhi oʻziga xos narsadir. va yana bir narsa: oʻz uyida magʻlubiyat boʻlmaganligi uchun 68,3% koʻrsatkichini keltirasiz — lekin oʻsha vaqtlardagi Inter oʻz maydonida "uy bekasi" boʻlmagan, balki dushmanlarga qarshi oʻzini qoʻrqmas tutgan jamoa edi. 1989-yilda Milan ustidan 3:0 hisobidagi gʻalaba — bu erda asosiy narsa shunday: toʻp ustunligi yoʻq edi, lekin oʻyinchilarning qattiqligi gʻalabani keltirib chiqardi. Yuventusning esa chempionlar ligasidagi finallardagi koʻrsatkichlari — 12 finalda atigi 2 unvon. Bu esa shuni koʻrsatadiki, oʻsha paytdagi Inter xalqaro maydonda ham oʻzining qoʻrqmasligini isbotlagan, oʻziga xos tarzda tarixga kirgan.

Interning oʻz uyida magʻlubiyatni qilmaganligi haqidagi gaplar yaxshi eshitiladi, lekin buning ortida qanday qahramonlik yotganligini oʻylash kerak. Men oʻzim 2010-yilning dekabrida Meazzada oʻtkazilgan „Inter-TP Mazembe“ oʻyinini tomosha qilganman — afrikaliklar turnirning asosiy favoriti boʻlgan edi, ammo Interning butun jamoasi oʻsha oʻyinda oʻz maydonidagi qoʻrqmaslikni namoyish etdi. TP Mazembening asosiy qahramoni Given Mvale bilan boʻlgʻoniga qaramay, Inter himoyasi qat’iy turdi, toʻp ustunligini qoʻlga kiritib, yuqori darajadagi taktikani koʻrsatdi. Oʻshanda koʻrsatilgan yuqori darajadagi oʻyinchilar — Thiago Motta va Zanettining oʻsha paytdagi harakatlari haqida gapirish mumkin boʻlardi. Bu oʻyinda Interning xalqaro maydondagi ustunligini koʻrish mumkin edi, chunki ular turnirning asosiy daʼvogari boʻlgʻon jamoaga qarshi ham oʻzlarini qoʻrqmas tutib, ajoyib oʻyin koʻrsatdilar. Interning oʻz uyidagi oʻyinlardagi qoʻrqmasligi bilan birga xalqaro miqyosdagi oʻyinlarda ham bunday koʻrsatkichlarni koʻrsatish imkonini berdi. Bu ham tarixda Interni boshqa klublardan ajratib turadigan narsa.

O‘sha mavsum davomida Meazzada 3:0 hisobidagi qaytishlar haqida gap ketganda, albatta, Zanetti va jamoaning oʻziga xos ruhi haqida oʻylaysiz. Lekin oʻsha oʻyindan keyin bo‘lgan narsa — boshqa tomondan qiyinroq, chunki keyingi daqiqalarda xalqaro musobaqalarda o‘ziga xos tarixiy kechuvlar davom etdi. Endi bu raqamlarni eshitganingizda: 68,3%— ajoyib koʻrsatkich, lekin oʻsha vaqtlardagi oʻyinchilarning qaysi biri tomonidan qoʻlga kiritilganligini hisobga olsak, hamma narsani oʻziga tortganini tushunasiz. Chunki, ilmiy jihatdan aytganda, toʻpni nazorat qilish vaqtinchalik gʻalaba keltiradi, ammo oʻyinchi oʻzini qoʻrqmas tutganida— u hamisha tarixga kiradi. Shuni qoʻshimcha qilib aytaman: xalqaro kuboklardagi soʻnggi yillardagi chiqishlar haqida hammangiz gapirasiz, lekin Interning oʻz uyida magʻlubiyatga uchramaganligi haqidagi gaplarni ishlab chiqishda qanchalik katta tafsilotlar mavjud ekanligini koʻramiz. Aslida, soʻnggi 15 yildagi koʻrsatkichlar shuni koʻrsatadiki, ular oʻz maydonida "uy bekasi" boʻlib qolmagan, balki dushmanlarga qarshi ayanchli qarshi hujumlarni boshlab, xalqaro maydonda ham oʻzlarining qoʻrqmasligini isbotlab kelganlar. Masalan, 2020-yilda oʻtkazilgan Qit'alararo kubok finali bilan solishtiring — oʻsha oʻyinda ham toʻp 60% dan ortiq ularning qoʻlida boʻlishiga qaramay, gʻalabani oʻyinchilarning qattiqligi va ruhi qoʻlga kiritdi. Va yana bir narsa: tarixni qanchadan-qancha raqamlar bilan koʻrsatishga harakat qilayotganingizdan koʻrinib turibdi, lekin aslida Interning oʻziga xosligi shundaki, ular har doim ham oʻz maydonida eng yuqori koʻrsatkichlarga ega boʻla olishmaydi. Buning oʻrniga, ular oʻz maydonida dushmanlarga qarshi oʻyinda oʻzlarini qoʻrqmas tutib, xalqaro maydonda ham oʻzlariga xos tarix yaratadilar. Shuning uchun ham ular 37 Scudetto bilan bir qatorda xalqaro unvonlar boʻyicha ham oʻz yoʻllarini ochib qoʻyishgan.