Inter afsonalari yashaydigan maydon shon-shuhratining qaytishi

Uyingning terasidan osmonni o'ralab turgan olov ko'rindi-da, bir lahzaga butun o'g'irlik o'rni bo'lib qoldi... menyeda qovurilgan kolbasa hidi bilan aralashgan barcha orzu va orzularning achchiqligi... orqangdagi hamyoning og'irligini his qildingmi? yo'q, tugmacha bosgandek bo'lib qolardim: "Odamlar, bu yerda Inter bilan birinchi marotaba ko'rishyapmiz!" — deb o'ylardim.

o'sha 1965-yilning iyun oyida, Inter chempion bo'lganidan keyin bir hafta o'tib, bizning mahalla bozorida jamoat eshigi oldida xalq muborak bayrami o'tkazilardi — taomlar, musiqalar, xalq yig'ini. men 12 yoshdaman, otam bilan birinchi marotaba "kapitan" Armando Picchining qiyofasini olish uchun navbatda turardim — uning burni oldidagi qaqra tuprik, ko'kragidagi gerbning metall holigi deyarli hayotimdagi eng katta hayajon bo'lib qolgan edi. shu zahoti, chiroqlar ostida, olovli kurtalarni so'ndirganlarida, minglab odamlarning birgalikda kuylagan "C'E RA UN GIRONE IN MILANO" kuyi hali ham quloqlarda chalg'iyapdi. barchamiz bilardik — bu faqat boshlanish edi, lekin necha yildan keyin ham o'sha lahzalarni xotirlashdan ko'ngil tuzgandir. o'sha paytda o'tkaning hidini biladiganlar uchun keyingi chempionliklar vaqtida maydon ovozidan boshqa narsa yo'q edi — hamma narsa o'ynab bo'lmas, hayotimizning bir qismiga aylandi.

E, yigitlar, nega bu yerda hammasi shunday kuylansa… Esi o’rgangan kunlardan biri — oʻshaniki Inter qanday edi va hozir qanaqa ekan, ikki haqidagi farqni his qilsam, ko’ngil aynib ketadi. O’sha 1964-65-yillar — maydon issiqroq edi, chunki ichida hammasi jon edi: olovli kurtalar, qoʻshiqlar oʻrtasida yurgan qurbonlik, har bir gʻalaba ortidan barcha oʻzini chempiondek his qilgan. Maydon ichida Armando Picchi, Suarez, Mazzola kabi nomlar bor edi, ularning har biri oʻzini boshqa klubdan kelgancha harakat qilgan va jamoani ommabop qilish uchun oʻzini qurbon qilgan. Hamma ishtirokchi edi — hattoki siyosiyroq bir tomchi sifatida koʻrilganicha. Kelajakni oʻsha oʻtgan kunlarga qarab oʻylaganlar, bugunga esa hali yetib kelmagan edi. Bugungi Inter… maydon yana issiq, lekin oʻsha oʻtgan kunlardek emas. Gʻalaba qozonishda yangi yoʻl izlanmoqda: mahoratli oʻyinchilar, taktik tergovlar, global tashkilot. Yangi davrning oʻziga xosligi shu — chempionliklarga qaraganda, oʻyin sifatiga, ijobiy oʻyin tavbiriga koʻproq eʼtibor berilmoqda. 1964-yilgi chempionlar kubogi finalining Comezaga goli oʻsha yoʻlda hisoblanadi, ammo hozirgi chempionlar kubogida oʻrnak olish uchun yangi metodlar va yangi qahramonlar kerak. Shuni aytsam, yigitlar, yurakni qoniqtiradigan narsa oʻzgartirilmaydi — maydon hali ham olovli, qoʻllarimizni koʻtarish uchun sabablar mavjud, ammo yoʻl boshqa yoʻl. Barcha Inter muxlislari uchun bu yaxshi — oʻtgan kunlarni xotirlash va hozirgi kunlarni qadrlash bilan yurish.

Bugun Asamadada kelajak haqida gap ketar edi, do'stlarim bilan safar vaqtida. Bir narsani aytsam — o'tgan hafta Inter bilan birinchi marta San-Siroda bo'ldim, derbi kechasida. Odamlar, qani bu nima?! Jamoa o'ynamayapti, lekin shu qadar ko'p ruh, shu qadar ko'p olov bor ediki, maydonning o'zi jonlanib ketgandek bo'lardi. Ovozlar, qo'llar havoda, hattoki konservatorlar ham "C'E RA UN GIRONE IN MILANO"ni kuylab yurar edilar. Bu bizniki edi! ⚡ Yigitlar, esla-shu 1964-yilgi final Comezagaga qandaydan kelgan ekan — bizning zamondoshlarimiz bilan suhbatlashdim, ular aytishicha u maydonda bekorchilik deb o'ylanganini, lekin keyin, dema-unda — BOOM! Bir lahzada butun dunyo Interga qaradi. Bugungi kunda ham shunday bir lahza bor, buni his qilish kerak. Men qaysardir futbolchi shunday bir gol urib, hammamizni birdan ehtiros bilan to'ldirib yuborsin, degan umidda ekanman. ⚽🔥

qani, kelajak haqida oʻylashni tashkil qiling, biroq oʻtganni ham toʻxtatmang — shuning uchun bugun "Barcha yoʻllar San-Siroga olib boradi" deganlikni his qildim. Olovli maydonni eshitdimmi yoki yoʻq, deb savol tugʻilganida, oʻz-oʻzimga ichimdan pastdan chala gapirib qoʻydim: "yoʻq, asosiy narsa, derbilarda sanamizning yoʻli bilan kelgan har bir gap uzoq vaqt davomida quloqda qolaveradi". oʻsha 1964-yilni esla — Comezaga oyoqining oʻrtasidagi toʻpni koʻrganimda, yurak qanchalik jonsarak va birdan toʻxtab qolgunicha... har kim bilardi: bu gol avvalgilaridek emas, bu yangi boshlanish. Qani, bugun ham maydon oʻz hikoyasini yozmoqda — yangi Comezagalar kelishi kerak, yangi kurtalar, yangi qoʻllarning koʻtarilishlari. Inter muxlisi boʻlgandan soʻng oʻrganilgan narsa — bu jamoaning ruhi hech qachon oʻlmasligi. Uygʻon, yigitlar, chunki maydon allaqachon isinmoqda! ⚡

Elon, kelin oldim o'zimning bir kichkina tarixamni, vaqtini hech hisoblamasdan aytaman. Navoiy shahridagi oʻz doʻkondan olingan kolbasalarni Tashkentga olib kelayotgan edim, poyezdning derazasidan Inter — Yuventus oʻyini jonli tarzda toʻxtab qolgan edi. Haydovchi, yigit, chiroqlarni qorongʻiga berib qoʻymang, mehmonlarimiz oʻtiribdi! — deb yigʻlab chiqdim. Shunda kelganlar orasidagi bir ayol: Yaxshi, yaxshi, Inter bilan maydonda gʻalaba qozonish kerak, yuragingizni saqlab, kolbasani buzma, men eshitdim. Qani, bugun ham shunday bir holatga tushmasligimiz uchun, jamoamiz maydoniga yetib kelgani uchun barchamiz xursand boʻlsin! Chempionlar ligasidagi soʻnggi Comezagalar kelishi uchun qoʻllar koʻtarilgin! Yengil va olovli Interimiz uchun, yangi kurtalar uchun, yangi qoʻllar uchun — C'E RA UN GIRONE IN MILANO! 🤣🔥🍿