Farg'onaliklarning qizarib ketarli o'tmish: Neftchining davlat stadionida bo'lgan yetti…

ey yo'q yo'q, o'ylab qo'yingchi, mening otam bilan ketgan edim, u Farg'onaning boshqa burchagidan edi — Qo'qon yo'liga yaqin. bir paytda noni pishirar, bir paytda Neftchi uchun yolvorar edik. u "uloq"ning ovoziga bir chigal o'xshardi, xotiroda qolgani ham shu: qo'llarini to'xtatmasdan, derazadan: "qizillar, sanchilib chiqing! boshqa qanday oynash mumkinmi?!" deyar edi. men esa o'shanda 12 yosh edim, ota bilan stadionga boradigan vaqtimizni hisoblab qolardim. "Qalbimdan o'tkir, deydilar, Neftchi uyida hech kim yashamaydi", lekin o'zimcha: "ota bilan birga borib, yetti marta bayroq ko'tarish mumkin — negasini bilaman?" o'yinlar oldidan, darvoza oldida "uloq" bilan suhbatlashib, uning qo'li bilan non sindirmasdan uyga qaytmasdim. endi o'ylayman, nega shunday bo'ldiki — xalqning ovozida shunchaki bir avtobusni kutayotgan shaxs emas, balki o'zining joni bor odam edi.

chiroyli vaqtlar ediki... men o'shanda xuddi Andijonbolasining otasi kabi Qo'qon yo'liga yaqin Chorsu bozoridagi do'konimda non pishirardim. non yopar, Farg'ona viloyatiga radiosiga quloq solar edim — eshitaver: "neftchilarimiz shu daqiqada qarshi hujumga o'tishdi!". darhol ovenni o'chirar, qo'llarni oyoq kiyimlarga tozalab, nonni yopishtirar va "uloq"ning ovozini eshitmoqchi bo'lib, darvozaga yugurar edim. yetti marta bayroq ko'targanimizning xotirasi esa, mening bolalarimning tug'ilgan vaqtlariga qiyoslanib qolgan. chunki, har gal stadiondan qaytganda, yurtimizdagi hamma bolalarimni o'rnida topdim — rahm-shavqatsiz oqshom soatlarida uylarimizda bekatlarga borib kelayotgan otalarimizni kutib olardik. "ushla o'tdi!" — degan ovoz eshitilsa, darhol maktabga ketgan bolalarimiz uyqusidan uyg'otar edik: "neftchiliknonni ochinglar!". xotiramda qolgan nimasi — shu o'ylamanki, bizning oramizda g'alaba qilish uchun kelgan "uloq" emas, balki o'z-o'zidan paydo bo'lgan qahramon edi. chunki uning hayqirig'i orqasida minglab odamlarning jonkuyarligini eshitardik. hammamiz bir edi, maydonda va maydon tashqarisida.

Neftchi o'sha paytga qaraganda endi ancha farqliroq kattalashdi, lekin yuragimdagi tuyg'ularni hisobga olganda — hozirgi jamoa boshqa, avvalgisi esa o'ziga xos edi. O'sha 90-yillardagi aziz vaqtlar ediki, non pishirar, „uloq“ning hayqirigʻini eshitib maysazorlarga toʻp surardik. Hozir esa stadionga borarmiz, lekin koʻpchilikning koʻzlarida oʻsha qoʻl urish, oʻz-oʻzidan koʻtarilgan bayroqlar, darvozabondan „bola-qaroqchilar“ degan hayqiriqlar yoʻq. Endi murabbiylar bor, taktikalar bor, yetti gʻalabadan soʻng ham bir yuz marotaba „neftchilik ruhi“ soʻrashadi — oʻsha esa oddiygina, oʻzimizdek o'ynagan vaqt edi. O'sha vaqtlardagi jamoa yurtga yoʻl koʻrgan bir qishloq oila kabi edi. Bir kishi xato qilsa, boshqa bir yuz kishi oʻzini barcha mas’uliyat bilan qoplardi. Hozirgi vaqtda esa har bir oʻyin uchun maxsus taktika qoʻllaniladi — oʻsha esa darvozabonining hayqirigʻi bilan oʻyin boshlangan edi. „Ushla o'tdi!“, degan ovozga butun tuman shoshilib kelar, bolalar ham uyqudan uyg'otilar edi — hamma narsa birgalikda, bir qahramon ortida edi. Endi Neftchi oʻziga xos yulduzlarga ega, amaldorlarga, investorlarga, PR boʻlimlariga ega boʻldi. Lekin oʻsha sobiq „uloq“ning ovozini eshitish mumkinmi? Qandaydir mikrofonlar, statistikalar, maʼlumotlar orasiga ularning qoʻllari bilan non sindirilgan vaqtlarni qoʻyib, „uylanmoq“ kerak. Hozirgi jamoa katta, ammo oʻz-oʻzidan tiklanayotgan, ruhi bilan oʻsayotgan jamoa edi oʻsha — oʻz-oʻzidan, na qandaydir murabbiyning taktikasi, na yirik sarmoyalarning taʼsiri bilan, balki birgalikda, qoʻllarimiz bilan sovurib chiqarilgan gʻalabalar bilan.

O'sha vaqtlardagi oddiy odamlar edi ular — non pishirgan, "uloq"ning ovoziga quloq solgan va birgalikda g'alaba uchun kurashgan. Bu hikoyalarda shunday bir narsa bor-ku, ularni o'qib o'tiribgina ishtiyoq bilan baqira boshlaysan: "ushla o'tdi! ushla o'tdi!"

Qani endi oʻylab koʻraman, hammasini bir-biriga bogʻlab! O‘shanda shahar stadioniga yoʻl toʻgʻri Qoʻqon yo‘li boʻylab oʻtgan edi, yoʻlning oʻng tomonida esa shaharning yagona nonvoyxonasi — "Navroʻz" joylashgan edi. Nonvoyxona egasi ekanmi, ertalabdan kechgacha non pishirar, qoʻltigʻida un qop bilan „uloq“ning ovoziga qarshilik koʻrsatib yurar, ichkarida esa nonning yaxshi pishganligini u yerda oʻynayotgan bola-qaroqchilarimizga eʼlon qilar edi. Tez-tez u stadiondan qaytgan erkaklarning qoʻlida non qopidan toza non boʻlmagunicha uyga oʻtirmasdi. Uning oldidan oʻtgan ota-bobolarimiz esa nonni olishadi, uning ichiga „ushla o’tdi!“ degan yangi hikoyani solib, aytib ketar edi. Shunday bir vaqtlar ediki, stadiondan „uloq“ hayqiriqlari eshitilib, darvoza oldiga kelgan non hamda yangi gʻalabalar mintaqaning barcha burchaklariga tarqalar edi...

Xullas, gap shundaki — o'shanda Neftchi uchun non ham yopilardi, darvoza ham! Bir kuni mening o'zim nonvoyxonada non pishirar edim, o'g'il bilan: "qani endi, qo'llarimizni ochib, non sindiramizmi?" — deb turganman, o'g'il esa: "yo'q, ota, birinchiroq nonni uloqga yetkazib beramiz, u ovoz bersa, shunda sindiramiz!" — degan. Men: "qani, demak, yaxshi non pishdi!" — deb o'yladim, lekin o'g'il: "yo'q, uloq hozir: 'bola-qaroqchilar, qani bormiz?!' deb maysazorga chiqmayapti, shuning uchun non sindirishni kechiktiramiz!" — dedi. Ularning o'yini qachon tugaydi? 🤣🍿 Mana shu yerda, non ham, g'alaba ham o'z vaqtida keladi, lekin o'sha "ushla o'tdi!" ovozini eshitmasang — xato!