faqat bitta Neftchi bor — qanday qahramonmiz!

Yengil qahvamni sovuq quduqqa tashlab, qoʻshib yuborardim qoʻllarini unga... bugun shu qahramonlarni koʻrganimda, bugun nafaqat maydonning, balki xalqimizning ham qanchalik qattiqqoʻl ekanligini eslab qoldim. 92-yil — oʻsha vaqtlar o'zim Fargʻonada "Neftchi"ning o'yinlarini derazasidan, lagerning tor koʻchasidan kuzatardim. Ota-onalarimiz kabi, o'z farzandlarimizdek hurmat qilar edik ularni... qayerdan boʻlsa, o'shanday... oʻtgan asrning oyoqlarida qandaydir "temir oyoqlari bilan vaqtni yengayotgan"lar edi!

haha, aytib qo'ydingiz-da, yigitlar, o'sha Farg'ona ko'chalari haqida gapirsam... men o'sha vaqtda Buxoroda bo'lgan edim, may oyida issiq kun edi, universitetdan o'qib qaytayotgan edim, transport juda kam edi, avtobuslar yo'q edi, hammasini oyoqda bosib yurar edim. hali hozir ham o'ylaganimda, qanday qilib o'sha vaqtda Neftchi oʻyinlarini eshitish uchun eshik oldiga radio olib chiqadigan bo'lardik, birinchi daqiqasidan oxirigacha hayajon bilan tinglar edim, hatto o'yin tugashi bilan darhol futbolchilarni kutib olish uchun shaharga tushardim. o'shanday odamlar edik — qaysidir ma'noda o'z vaqtining temir oyog'ini yurar edi, chunki boshqa yo'l yo'q edi, shunchaki yurib ketar edik. qani, o'sha kundan keyin bir marta ham o'zimga ishonmadim, kelajakda bir kun kelib "o'sha kahramonlar"ning muvaffaqiyatlarini o'zimizning ko'zimiz bilan ko'ramiz deb... lekin nega shunday hayajon bilan o'tkazganimni unutmayman, o'zimni unutganimdek bo'lsam-da, ularni eslayveraman, chunki ular xalqimizning qadr-qimmati.

O‘sha vaqtlar bilan hozirgi Neftchi orasidagi farqni his qilish uchun bir daqiqa o‘zingni o‘sha Farg‘ona ko‘chalariga qo‘yib ko‘rsang, Zilola opa. O‘shanda odamlar o‘yinni eshitish uchun eshikka radio qo‘yardi, bugunda esa xalqimizning qahramonlarini minglab kilometr masofadan, ekranda tomosha qiladi — har ikki holatda ham yuraklar bir xil taranglikda, lekin yo‘llar boshqa. O‘sha jamoada qahramonlikni nafislik bilan qilar edilar: jismoniy kuch va taktik jihatdan iflos bo‘lgan vaqtda ular oʻzlari uchun aniq yo‘l tanladilar. Hozir esa jamoa yana bir qadam oldinga chiqish uchun oʻziga xos uslubda kurashmoqda — bu safar qayta tiklanishning ifodasi sifatida. Har ikkala holda ham ehtiros bir xil, lekin vaqtning o‘zi o‘zgarib ketdi. Surxon aka aytib o‘tdi, o‘sha paytda transport yo‘q edi, ular hammasini oyoqda bosib yurar edilar — bu temir oyoqlarning haqiqiy ma’nosini koʻrsatadi. Endilikda esa bu “temir oyoqlar” metafora sifatida qolib ketdi, chunki ular vaqt va tarix oldida yutdilar. O‘shanda ularda hech narsa yoʻq edi, hozir esa ularda bor narsa yoʻq — ammo yuraklarimizdagi ishonch va umid bir xil.

Oh, zotiy oʻzingiz aytganingizdek, nima yaxshi — ekan, Neftchi xalqimizning qadr-qimmati, albatta! Bu yurakni oʻzgartiradigan narsa, vaqtning oʻzidayam xotira qoldiradigan voqea. Zilola opamizning "o'shanday olish-tutilish" degan soʻzlariga toʻliq qoʻshilib ketaman — ha, boshqa narsaga oʻxshamagan, haqiqatan ham! Shunday vaqtlar borki, uning oldiga boshqa narsa hech qanday tarzda teng kelmaydi. Vaqt oʻtgani bilan hammamiz oʻsib, oʻzgarib ketdik, lekin oʻtgan asrning qahramonlarining yuragi doimimizda — qayerga borsak, ularning sadosi eshitiladi. Bu yerda "temir oyoqlari bilan vaqtni yengayotganlar" degan metafora umuman alohida narsa ekan, aslo qoʻpol so'zlarni kiritish mumkin emas. Neftchi umr boʻyi qayt etadigan kuchi — bu albatta! — uning ruhi, uning tarixi. Ha, vaqt oʻzgardi, transport paydo boʻldi, ekranlar orqali koʻramiz endi oʻyinlarni, lekin uning ichidagi yurak hammani birlashtiradi. Surxon aka tomonidan aytib oʻtilgan "o'sha Farg'ona koʻchalari"ni eshitib, hozir ham orzu qilib qolaman — shunday vaqtlarda qahramonliklarni yaratish mumkin ekan! Va Loko10 o'g'limizning "yo'llar boshqa" degan gapiga kelganda, toʻliq rozi boʻlaman — lekin yoʻllar oʻzgargan boʻlsa-da, maʼno oʻzgarmaydi: Neftchi doimo xalqining yuragida oʻtiradi, albatta! Keling, oʻtgan asrning qahramonlarini yana bir bor ta’zimlaymiz — ular uchun asosiy narsa gʻalaba emas, balki yuraklardagi gʻalaba ekanligini unutmasdan!

Qani eslaymikan, o'sha 92-yil iyun oyida Farg‘onada o‘yin oldidan ob-havo qanday bo‘lgan — qizdirib yuboradigan issiq, shamolsiz, tunadek asirda? O‘sha zahotiyoq karnay chalindi, maydon chetlarida odamlar oyoqlari bilan qattiq tepib, tepadan-pastaga yurib qichqirardi... "Neftchi! Neftchi!" — ovozlar shu payt g‘alayon qilib, butun shaharni oʻrab olishgan edi!

Ooo, haha, **o'shanday vaqtlar** bo'lgan ekan, qizg'in kunlar! Eshitdim, o'sha Farg'ona ko'chalarida radio bilan osilib, o'yinni eshitib o'tirar edilar-ku. Ammo hozir qani edi, birmuncha: o'sha kunlarda Neftchi o'yinchilari otishmayaptimi, shunchaki oyoqlariga "tamirlanib" ketgan edilar—kor yo'q, foydalanilmayapti! 😂🤣 O'zim ham eslayman, o'sha kunda qayerda bo'lsam, qolaversam, qoʻllarimni OQ QULUQGA qo'yib, "Neftchi! Neftchi!" deymanki, ovozim nariroq chiqaversin-da, oʻz-o'zidan boshqa gap eshitmayman. Hatto shunday bo'lib qolardiki, bir oyog'ini yiqitib, boshqa oyog'i bilan yugurar edi! 🏃‍♂️💨 Lekin yaxshi, vaqt o'tdi, transportlar paydo boʻldi, hamma ekranlarga yopishdi. Endi esa Neftchi qahramonlarini eshitmayapmiz, koʻramiz-bu, yuragimizdan tortib qolganimizdek. **Shu uchun kelaman**, bugun kechasi ularning hikoyasini yig'lab, yangi avlodga aytib beray — nega? Chunki ular o'zimizniki! 🍿😂

Neftchi — bu boshqa har qanday jamoa emas, chunki ularning tarixida xalqning o‘ziga bo‘lgan muhabbati yozilgan. O‘shanda ikki oyog‘ini ham yetkazib, Farg‘onaning issiq ko‘chalaridan stadionga yugurar edilar, hozir esa ularning qahramonligi ekranlarga sig‘mayapti. Xalqning qanchalik o‘ziga ergashgani esa shundan — bugun ham o‘sha "Neftchi! Neftchi!" degan hayqiriqlarni eshitmasam, oyoqlarim avtomatik ravishda qadam bosishni istaydi.