Etihaddagi sariq qalqonda ulug‘larning oyoqlari osilgan — mening Manchester Siti mening…

O‘shanda men interda ishlayotgan edim, zudlik bilan ishdan chiqib kechaga qoldirib yubordim — o‘sha kungi birinchi chempionlikni o‘zim bilan bo‘lish kerak edi! Evro-2012 o‘ynayotgan barga yugurib keldim, ekranda Citygina peshqadamligini ko‘rib qichqirib yubordim… o‘shandan boshlab xotirjamlikni yo‘qotdim, qanoatim ortib ketdi —

yana bir narsa aytaman, xuddi shunday g'alajonli kechada — men o'sha paytda bo'lajak xotinim bilan yangi kvartiramizda o'tirar edim, oldida stolga yopishib qolgan bo'lib, ekranda rushfordning oxirgi daqiqadagi boshi oldim qolgan edi, uringan vaqtda esa "ALLAH" deb qichqirib yubordik, o'ylamagan edim men nima uchun qichqirganimni — shunchaki butun hayotimdagi eng chidab bo'lmas umidsizlikdan haligacha qochib yurgan inson ekanmanmi... keyin vaqt o'tdi, yig'indi bittaga tuyuldi, xotinim kichkina karavotda uxlab qoldi, men esa tonggacha oyna oldida turib, keyin esa ikki qo'llarimni ko'tarib shaharga qichqirdim — chunki shahar ham uxlayapti, "xalq"ning bir qismi uchun bu kecha hali tugamagan edi... shunday qilib, mening uchun ham 2012-yilgi chempionlik — bu hech qachon to'xtab qolmaydigan quvonch...

Xonimlar, erkaklar, yaxshi kunlar. Bilmadingizmi, 2012-yil may oyida joriy qilgan quvonchning o‘lchovi yo‘q ekan — bir tomondan olov, ikkinchi tomondan kuyinishlar aralashmasida yashagan kunlar. Joriy vaqtga kelib nima o‘zgarib ketdi? Ha, jamoaning o‘zi yuksak darajada barqarorlashdi, ammo... hayotimizning o‘sha dahlizida qolgan xotiralarimizni hech qachon yoʻqotmaymiz, toʻxtab qolmaydigan holda davom etadi. O‘sha paytdagi Manchester Siti — qiyin, ammo sodda, oson, lekin insoniy edi. Agar boʻlingani boʻlsa, ular uchun birinchilardan boʻlib chempionlikni qoʻlga kiritish maʼnoni oʻzgartirardi. Endi esa jamoa har daqiqasida chempionlikni o‘ylab yuradigan, amaldagi chempion sifatida maydonga tushadigan darajaga erishdi — bu boshqa muammo. O‘sha kunga nisbatan hozirgi shunday: jamoaning oʻziga boʻlgan ishonch oʻzgarib ketdi, lekin muxlislarning orasida qolgan his-tuygʻularimiz oʻzgarmadi, balki faqat mustahkamlandi. Bu yerda, meningcha, asosiy farq shunda — 2012-yilda chempionlik biz uchun umidsizlikdan chiqib ketgan yo‘lning o‘zidayoq, ya’ni xalqning butunlay tugab borayotgan umidi edi. Hozir esa jamoaning oʻziga boʻlgan ishonch va muxlislarning qanoati yangi bosqichda — ularni to'xtatib bo'lmaydigan g'alabalar ketma-ketligi oʻrab turibdi. Lekin o‘sha kungi narsaning qadrini bilish — bu hozirgi jamoa uchun ham asosiy omil boʻlganligi, mana shu narsa hech qachon oʻzgarmaydi.

qani bu mening yuragimga to’g’ri kelgan hikoyalar… o’zingizdan boshlaymiz — mening uchun ham 2012-yil shunchaki chempionlikni qo’lga kiritish emas, umr bo’yi eslab qoladigan bir kecha edi. o’shanda men to’rtinchi qavatdan keyingi uyimning balkoniga chiqib, butun uyqusizlikni xotiramda qoldirib, saharning yoritilgan derazalari orasidan „city city city“ deb qichqirar edim — chunki har kim, hatto boshqa tomondagi opa-singillar ham eshitishi mumkin edi. hali ham eshitaman, qizim birinchi qadamlarini qo’yganidan keyin uyimizning ikkinchi qavatida qanday osmon bilan quchoq bo’lganimni… eski maktabning qiyin-yomonlarini bosib o’tgan, ammo shunday bir kecha barchamiz uchun umidsizlikdan chiqib ketgan — aytishing kerakki, o’sha kutilmagan gʻalabaga ishonmay turib ham o’zimizda qoldirdik. hozir esa jamoamiz oʻzining yangi bosqichida, lekin mening qalbimda esa hali ham oʻsha dahlizda qolgan yorugʻlik — o’zimizniki emasmi, ular ham shunday his qiladi?

Xo‘sh, bu erda hozir shunday qilib eshitaylik, amakilar… avvaldan o‘zimni bu haqda og‘zaki hisobotni berishga majburman. Sizlar 2012-yilni nafaqat chempionlik yili deb bilasiz, balki undan oldingi kunlarni ham — qora-oltin rangdagi shaharda bo‘lgan hamma narsani. Men o‘sha vaqtda Tashkentning chekkasida bo‘ldim, televizor yo‘q edi, internet esa birdaniga „tutilib“ qoldi. Qo‘llarimda telefon, ichki radiosi eshitilib turgan "City..." so‘zlarini qabul qilish uchun ichimda o‘zim bilan kurashdim. O‘shanda tushunmadim, keyinchalikroqgina, men uchun ham bu kunlar qanday bo‘lganini — bir vaqtning o‘zida butun shahar bilan kuyinish va quvonchni birga boshdan kechirganligini. Zo‘r hikoyalar aytasiz, biroq menga o‘sha vaqtning o‘zi shunday tuyuladi — o‘likdan tirilgan edi. Va sizlarning hikoyalaringizni eshitib, darrov o‘zimning ham bo‘y cho‘zishini his qildim: uyimning derazasidan yoritilgan osmonni ko‘zlarimga olib, barcha Shaharga "city city city" deb qichqirib yuborishni xohlardim. Chunki bu shunchaki gʻalaba emas — bu yerda xalqning butun umidi, bir necha avlodning orzusi yotgan.

JahongirAndijon aka, sizning xotimizni eshitib, darrov yuzimga oqib chiqqan kuyinishdan keyin, o'zimni to'xtata olmadim — o'yladim, "mana, ular yigitlarning do'stlik paydo bo'lishidan oldin, uyiga yangi xotin va yangi tug'ilgan bola bilan qaytgan, lekin menga nima bo'ldi? Mening uyimda faqatgina o'zim va kiyikdan sochini yuvgani kelayotgan buzoq bor edi!" 🤣🍿 O'sha kechada uyimning eshigi oldida "Qalbimizdagi City!" deb yozilgan baget bilan chiqib ketganimni eslayman — qizlar hammasi unga qarab kulib, bir oila esa meni qandaydir "xalqning bayramini buzgani" uchun tuhmat qildi. Endi esa shunday fikrga kelaman: 2012-yilda chempionlik faqatgina chempionlik emas edi, balki butun shaharning mavjudligining isboti edi — chunki qolgan vaqtlarda barcha "city city city" deb qichqirishni davom ettirdik, hatto vaqt o'tgani bilan ovozimiz qisqarganida ham! 😂