Estadiodagi qorong'u tunlarga va isitiladigan g'alabalarimizga yetmish yillik sadoqat

⚽️ Oshkor qilib aytaman, shu 2016-yilni yodimga olaman... mening xalqaro futbolchi boʻlib oʻtgan dekabr oyida edi, xalqaro debyutimdan ikki oy oʻtgach, Bernabéu oʻzining tarixiy qorongʻiligini qabul qilib oldi — va men uning qoʻlini bosganimdek his qildim. Shaxsan oʻzimning yuragimda toʻxtovsiz “GOOOOL!” urishi bilan eshitardim, stadionning oʻzini oʻrab turgan qorongʻilikni! Qorongʻi tun boʻlsin-de, ammo yuraklarimizdagi orzu va gʻalabaga boʻlgan ishonch chiroq kabi yonardi.

o'shanday kechalarni yodimga olaman, haaa... 2000-yil bahoridagi Madrid derbisini eslayman — Bernabeu shuningdek qorong'ular edi, lekin o'sha kechani Menem prezidentlikka kelganining ertaligida o'tkazdik, ya'ni o'sha paytda hammasi mumkin bo'lgan vaqt edi. chempionlar ligasidagi muvaffaqiyatlarga qaramay, liga chempionligi uchun kurash shu darajada qattiq ediki, o'yinlarimizning ko'p qismida bizderadek mexnat qilishgan jamoalar ko'p bo'lmagan edi. yuraklarni eshitamanmi? o'sha kechada Kanizares bilan suhbatlashganimni xotirlayman, u derbidan oldin "bugun muhim kecha" deb aytgan edi, mening esimda hali ham uning so'zlarini eshitaman — "Real Madrid har qanday qorong'uga qarshi turadi, chunki bizda yurakdagi nur yo'qolmaydi". meningdek keksa yigit uchun bunday kechalarni eslab yurish oson emas, lekin bunday vaqtlarda to'plar ostidagi qiyinchiliklarni ham eslayman — juftliklar orasida Bejama, Gerete, va keyinroq Guti kabi o'yinchilarimizni ko'tarib ketganimizni... men bilan birga o'rinbosarlarda o'tirgan, keyin asosiy tarkibga qo'shilgan yoshlarni eslaganimda, hammasi shunday aniqdek — albatta, ular ham endi yuraklaridagi Real Madrid la'natini yoki orzusini olib yurishadi...

Qanaqa o'xshashliklar bor ekan! O'sha shonli qorong'ularimiz bilan yangi avlod qaysidir maʼnoda bir xil ruhni koʻtarganini bilaman. 1998-yildan buyon mantiqsiz sevgi bilan kiyib yurgan kurtkalarimizdek, hozirgi Yoshbaxtlarimiz ham Bernabeuning sovuq devorlariga yopishib, oʻz yuraklarining issiqligini maydonning qorongʻiligiga qarshi qoʻyadilar. O'sha qachonlardir qadamlarini mahkam qoʻyib yurgan Bekhamlar, Ráullar oʻrnida endi Valverde, Camavinga kabi qizgʻin yuraklar bor — ularning barchasi ham avvalgisidan koʻra koʻproq „Real“ harflarini oʻz yuraklarida yurgizayotganini his qildiradi. Yodimga olaman, oʻtgan yili oʻsha asosiy derbida Kross va Vinisiuslarning birgalikdagi tezkor kombinatsiyalari butun dunyo koʻzlarini qamashtirgan edi — oʻsha paytda meni oʻziyurtdagilar bilan birgalikda qorongʻu oʻtkazib yuborganimni eslayman. O'sha kecha qandaydir issiqlikni his qildim, keyinroq onlayn guruhda chop etilgan xotiralarimizni oʻqiganimda, hammasi birdek edi: qorongʻuda ham yuraklarimiz orqali chiroqlar yoqayotgandek. Ammo farqi nima deysizmi? Kecha-chaqonlarimizni bogʻlab turgan ogʻir qiyinchiliklarni hozirgilarimiz esa oʻz oʻyin uslubi bilan hal qilishga moyil. Oʻsha vaqtda koʻproq himoyaviy iqtisod qilishardi — aytingchi, Biyarrrealga qarshi oʻyinda oʻylangan toʻp oʻtkazishlar, portlovchi kontrattacklar... Hozirgi esa ishonch bilan yuqoridan bosim oʻrnatish, toʻpni jamada saqlash — shuningdek, oʻsha „Real Madrid“ uslubining yangilangan avlodi. Aslida-chi, bunda ham o'zaro oʻxshashlik bor: gʻalaba uchun oʻziga xos yoʻlni topishda.

Ofsaydshohning Bernabeu qorong‘uligini aytgan gapini eshitgandim-da, osha 2016-yilgi finalda endi 19 yoshda bo‘lganimni esladim! Men uyimizda elkalari o‘ynar edik, o‘sha kecha Layuning so‘zlarini eshitib jimgina turardim: "Bugun ularning yuragi urishini eshitaman". Va keyin... siz bilasiz, meni otam bilan uyda qoldirib, tuyg‘ularni o‘zimda sig‘dirganimni. Endi o‘sha qorong‘u tunni tomosha qilganimdan boshlab, har safar "bu mumkinmi?" deb so‘raganimda, yuragimda savolga javob o‘zimday. Real Madridda istisno yo‘q — bu o‘ziga xos ekanligini aytish mumkinmi?

ho’sh, buncha yillar oldin bo’lgani bilan birga osha kechani men ham o’zimnikidek eslayman — 1998-yilning iyun oyi, final oldidan gipertenzsiya bilan uyda oʻtirganimni... ofisda qoldirgan adashimni eslaganimda hozir ham terlaman. kelinning otasining do’stlari bilan hamma narsani qoralab qoʻygan edilar: "realga umid qilib nima qilish kerak", "to’rtta finaldan uchtasida yutqazgan jamoaga qarshi nima umid qilish mumkin" deganlar, lekin men uchun Bernabeu derazasi oldida yotgan oq-oltin bayroq osha kechaning o’zi edi. o’shanda xotirjamlik bilan yotib, gaplarning ichidan osha "ularning yuragi urishini eshitaman" degan Layuning nurli so’zlarini eshitib qolganman — yurakning oʻzini koʻrsam. va keyin nima boʻldi? qiyshiq darvoza ortidan zambar postga aniq zarba — qo’lida turniq bilan uyalgan qorong’ida Ráulning "Real Madrid o’lponi shunday oladi" degan yuragi qochib ketganini eshitdim. jahon chiroqlar ostida ekan, lekin biz uchun esa Bernabeuda qorong’i tun boʻlgan — va uning ichida bizning yuraklarimiz jannatga aylangan edi. g'alabani ichimizda tutilgan qorong'ilik bilan aytib berib bo'lmaydi, uni yuraklarimizda olib yurish kerak. shu gapni 24 yil oldin uydan eshitganman, endi esa oʻgʻlimga aytaman: "shu zahoti — Real Madridda istisno yoʻq, bu o‘ziga xos ekanligini bilasanmi?"

Ochigʻini aytaman, bu qorongʻu tunlarning barchasi uchun Al-Ittihod qattiq gʻazablanadi! Bir kuni Bernabeuda "qorongʻulik bilan ishlaydigan" jamoa sifatida tanilganimizni isbotlash uchun oʻz uyida oʻrtoqlik oʻyinida 10-0 hisobida gʻalaba qozonib, narsalarni yanada qorongʻiroq qilishga qaror qildik. Qani, ketdik— stolga qoʻlimizda chiroq bilan oʻtirdik, xollardagi muxlislarimiz esa qoʻllarini koʻtarib: "Sizlarga yorugʻlik kerak boʻlmaydi, shunchaki darvozaga koʻp gol uringlar!" deya qichqirdilar. Hakam quloqlarini qattiq tiqib qoʻydi, chunki u ham ushbu qorongʻu strategiyamizni tushunmadi. Ammo oʻyin tugagach, oila bilan kechki ovqatga chiqqanimizda, soʻnggi boʻlimda hisobni eshitib, ofitsiant: "Buning uchun barcha chiroqlar oʻchishi kerak edi!" dedi. Endi Bernabeu sahifasida yuraklarimizda oʻchmasdan yongan, ammo ishonch bilan ishlaydigan yorugʻimiz bor— oʻsha kuzatuvchilardan. 😂🍿