Emiratesdagi orzu va g'alabalar: Arsenal muxlislari eshigini oching
o'shanda o'zim otam bilan yurgan edim, men hali kichkina edim — toʻqqiz yoshlarimda. bir kun otam qoʻlidan ushlab stadonga olib ketdi... boshi koʻtarilib turardi uyqusiz tunlardan keyin, oʻrtoqlar bilan kechgan suhbatlardan soʻng. "Arsenal" derbiga ketayotgan edik, Sharqiy standda oʻtirish uchun chiptalarimizni oldik. sovuqdek edi, ammo qorniyim eritib qoʻymas edik — faqat qoʻlimizdagi anor bilan isindik. maydonni koʻrib turibman shu vaqtdayoq: toza oʻt, oq-kizil bayroqlar, futbolning oq-qora yozuvlari bilan koʻtarilgan bannerlar.
o'shanda "o'z uyida" o'ynamaganlarimiz edi, deb eslayman. lekin ovoz butun stadiondan eshitardi: "arsenal... arsenal..." bunday bas voz oʻzining kuchi bilan qanchalar qiziqtirganini, bir kun kelib jamoamiz uchun boshqa hech qachon bunday dahshatli boʻlmasligini endigina anglay boshlayotgan edik. maydon burchagida berti moylaung kabi buta haqidagi gaplar aylanardi — oʻsha paytlarda olmon degani kitobdan chiqgancha edi, qoʻrqinchli narsa.
bularning hammasi... ha, keyinchalik bizga qaraganda hamma narsa oddiyroq tuyulsa ham, oʻsha voqea Arseynalga boʻlgan muhabbatimni bir zumda boshlab berdi. xullas, uning orqasida esa kelajakdagi finalga chiqishlar va уриқ қисиқлар орасидаги қўлларнинг қисиғи каби hikoyalar yotardi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bilmadim u vaqtda hech narsani, lekin xotiramda shunday bir ob-havo qolib ketgan: oʻz tumanidagi qoʻpol uyqusizlikni yengib, „Arsenal“ning sharqiy tribunaga chipta olish uchun qatorning soʻnggiga yetib borguncha muzdaytib ketgandik. Qarindoshim qoʻlimni qattiq ushlab, „bush bilan“ eslatib turardi — oxirigacha u gapni ishlatib ketdi, menda esa „Bertie Mowlson“ning „kitobdan chiqib qolgan olmon“ sifatida esga olinishi qoldi. Ovozlar maydonga qulayotgan vaqtda qorniyimni eritib qoʻygandek bo`ldim, chunki anorning ichi endi sovugandi, ammo yuragim issiq edi. U yerda asosiy narsa maydon emas edi, balki qoʻlimdagi qogʻozda yozilgan „Arsenal“ degan yozuv edi — shu kichik bayroqning poyasi bilan yigitlar bir-birining yelkasiga qoʻllarini qoʻyib, „U oʻyinda boʻlmasa ham uning nomi bilan qichqirish mumkin“ degan narsaning boshlanishi edi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
bekinayotgan qishning shamollari o'ynardi shu kuni, oq-sharqiy standning tomi ostidagi orqa qatorlaridan birida. qogʻozimni qoʻlimda siqib, otamning qoʻli bilan qaltirab turardik — men kichkina bo`lganimcha. u yerda yaxshi eshitiladigan bir hikoya bor edi: otamning o`zi 80-larda, sovet davrining asosiy xavfsizlik joyida ishlab, „Arsenal“ning oʻyinlarini tinglab o`tirganini aytar edi. „televizorga qarab ‘goool’ deb qichqirganimda, qo‘shnisining derazasi orqali kelgan ayol: ‘Arsenal’ — bu mening jamoam’ deb deganini eslayman“ — otamning ovozi hozirgi kunga qadar qaqshatqiroq eshitiladi. o'sha bir daqiqada, qor qoplonining yonida turganimda, bilmasdan ham oʻz ichimdan „men ham shundayman“ deb o`tganini his qildim.
o'sha kaltaklangan, lekin aziz chiptadagi „Arsenal“ yozuvi endi menga otamning oʻzi kabi issiq tuyuldi — o'ynamaganimizda ham, ovozimizga qoʻshilib ketgan „arsenal... arsenal...“ shovqinida yashirin edi kelajakdagi Chempionlar Ligasi finaliga boʻlgan yoʻlimizning boshlanishi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Xolisoning vaqtlarida o'zimni maydonda, archga o'rindiqda, sharqiy standning orqa qatorlarida ko'rganman — yigitlar oyoqlarini xalta bag'ridan osilgancha ushlab, qog'oz bayroqlarni tepaga ko'tarib "One Nil! One Nil!" deb o'zlarigina qichqirar edilar. Endi? Endi o'ylaymanki, buncha vaqt o'tib qanday o'zgarishlar bo'ldi.
Avvalo, maydon hidi o'zgardi. O'sha kunlarning sovuqdagi qog'oz va anor hididan tashqari, hozir butunlay boshqa narsa: sintetik oʻtning oʻtkirligi, oʻtkir yorugʻlik ostidagi tribunalar, bir chekka stendlarda sotiladigan "Arsenal" logosi tushirilgan ichimliklar... Orzu bilan muxabbatning qiyini endi o'sha eski og'riq bilan aralashmasdan, biroz qisqartirildi. Chiptalar endi bevosita onlayn, navbatlar elektron ro'yxatda, ayollarning ko'ylagi ham avvalgisidek sovuqqa qarshi to'siq bo'la olmaydi — Avstraliya mavsumida sizga faqat ob-havo haqida gapirish mumkin.
Lekin eng asosiy farq — ovoz. 2003-yilda "arsenal... arsenal..." degan qichqiriq butun stadionni qamrab olgan, maydon atrofidagi binolarni ham tirgakday edi. Endi esa shov-shuvli tanaffus vaqtlari, iPhone'larda WhatsApp guruhlariga yozilayotgan xabarlar, shuningdek, shovqinli boshlovchilarning mikrofonlardagi ovozlari. Gap shundaki, ovoz endi ommaviy — bir vaqtning o'zida kelgusi mavsumning transfer xabarlari bilan qoʻshilib ketadi.
Shu bilan birga, asosiy narsani saqlab qolganmiz: klubni sevish. Arsenalni asosiy uyida koʻrmagan vaqtlarimizda ham, tugallanmagan chempionlik yoʻliga qaramay, bu jamoa uchun birdek ovoz berishadi. Eski cherkovlaridek — insholar, yillar o'tib ham o'zgarmaydi, faqat tomi biroz yamayveradi.
Demak, aslida nima o'zgardi? Aslida, maydon endi oʻzgarib ketdi — oʻtining rangi, tribunalarining toʻplamlari, chiroqlari. Lekin gʻalati tomoni shundaki, ichki javonimizdagi rasm hali ham oʻsha sovuq kechaning qogʻoz bayrogʻi, qoʻllardagi "Arsenal" yozuvi va unga qattiq yopishib turgan yurak. Klub oʻzgartiradi, lekin muxlislar oʻzlarining birinchi qichqirigʻini saqlab qoladilar — oʻz oʻyinlari boʻyicha, oʻzlarini sevib.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'sha vaqtlarimda otam bilan sharqiy tribunaga borardik, o'tiradigan joyimizga chipta olish uchun ikki soat turishimiz kerak edi. Qarindoshim qoʻli bilan shivirlab: "Ey, qani u go'yoki "Bertie Mowlson" degani to'lqin..." — men esa o'zimni qattiq ushlab "Nima?! Menga esa olmon yo'q, faqat anor bor!" deb hayqirdim. Qizg'in kun bo'lsa-da, sovuqdan qornig'ozim aynigan edi, lekin maydon to'la edi — "Anor-faqatli"lar orasida hozirgi kunda "Arsenal" logosi tushirilgan qog'ozlarni ko'rib hayron qolaman: siz xohlaganingizni ichishingiz mumkin, faqat qorningiz sovuq qolmasin! Endi esa ichimliklarimizning logosi bor, qornimiz yonmaydi, lekin yuraklarimizni qiziqtirishi qiyinroq bo'ldi... 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.