Dunyo chempionlari orasida nimalar yuz berganligini Bernabeudagi go'zal o'yinlarni…
o'shanda bernabeu chiroqlarini birinchi marotaba ko'rgan edim — 1998-yil, kuzgi kechasi edi. soyabon tashlab, olov bilan yo'llarini kesib o'tib borgan edim, maydon oldidagi qorong'u ko'chalardan tarqalib kelayotgan bayroqlarning shovqinini eshitdim. realning oltin rangdagi isiri meni oldindan qabul qilgandek tuyuldi. stadion ichida to'g'ridan-to'g'ri ranglar orasida qolib ketgandek edim — tomosha qilishimni unutib, ulkan bilan dushmanlikni xotirga olishni boshladim.
o'sha vaqtda chempionlar ligasi finali bilan birgalikda, futbolning haqiqiy ekanligini his qildim. boshqa hech narsa shunday hayajonli emas edi — o'zimni ham bilmayman, og'riganman, lekin bir shunchaki narsa: "biz bu joylarga tegishimiz mumkin".
o'sha esda qolarli kecha — karsheda, benesning zarbalari, roberto karlo va raulning nozik o'yinlari... hammasi nimani anglatishini keyinchalik tushundim: chempionlar ligasi — bu bir turkumdan boshqa narsa.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bugun 2016-yil oktyabrining oxiri edi, mening 18 yoshimga to'g'ri kelgan paytda — Kiyevdagi ma'lum bir qishloq kvartirasi. Oldingi masala—alqoraviy vino va real madridning navbatdagi mag'lubiyati fonida suhbatlashayotgan guruh. Men ularni tinglayotgan edim, biroq o'zimning ichimda o'z-o'ziga gaplarim:
"Hali ham Bernabeuda, o'sha chiroqlar ostida bo'lishim mumkinmi? O'zimga shubha qilyotgan edim"
Keyin video aloqa orqali Realning "aylanma sariq futbolka" si oldidan yurganimni ko'rsatdim — Kiyevdagi dostoning uyida, devorda Real Madridning tarixiy fotosuratlari osilganini, qo'llarimni ishlatmay jinni aylantirganimni. O'ylamagan edim: uning orqasidan o'sha stadion yo'llari orqali ham borish mumkinligini...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
xayr, boburni tinglayotganman, o'ylab qolibman — 1998-yilning kechasida men ham shunday bo'lardim, Bernabeuning eshiklari oldida g'azablangan bir o'tkinchi emas, balki yurakimni qaynatib turuvchi yagona narsani izlayotgan bola. o'sha vaqtda meni faqat bitta narsa qiziqtirardi: roberto karlo qancha uzoqqa otadi, raul qancha yumshoq tepadi. o'shanda chempionlar ligasi finalini tomosha qilish uchun pulim yetmas edi, lekin uning ovozini eshitishim mumkin edi — maydon atrofidagi olovli chiroqlar, olomonning qichqirig'ining ta'siri bilan yashiringan holda, keyinchalik uning barcha muvaffaqiyatlarining sababini tushundim.
o'sha zahotiyoq qalbimda bitta e'lon paydo bo'ldi: "agar men u erga borishga muvaffaq bo'lsam, hech qachon yuragimni qoʻyib yubormayman". keyinroq, 2014-yilning yozida, Madridga kelsam, shaharni ko'rganimda, o'z-o'zidan Bernabeuning yo'lini topdim — yo'llar meni o'zimga kelmagandek, o'sha kechaning hissiyotlariga qaytarib olib ketdi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Jumag'a kelganlarimning qulog'ida shunday chiroqlar ovoz berayapti, Robby Kapurning "Dastur" dagi musiqasi bilan birga... Bas, mening o'zimni eshitayotganimdek: "Olg'a, Maykl! Sen de realning afsonasin, lekin bu safar..." deydigan bo'lardim. Bernabeuda 2014-yilda edi, "La Decima" dan keyin kelgan bo'lsa kerak, maydondan chiqib ketayotgan edim — bir chetda, oldinda oʻtirgan xitoylik ota-kalining hali ham Realning formasi ichida qanday o'ynashayotganini koʻrsatayotganini ko'rgan edim. Men ularga yugurib bormay, hayajon bilan: "Bugun ularni yutib yuboramiz!" — deb aytaman. Ular esa mening gapimni qizig'ini ushlab olishdi va: "Bugun chempionlar ligasi finali, o'g'il!" — dedilar. Men esa: "Qani, farzandlar, tugatib qo'yaylik!" — deb ishonch bilan qoʻllarimni osmonda siqib: "Tezroq, Real Madrid! Bugun sizning kuningiz!". Ular menga g'azablanishdi, men esa Bernabeuning ichki yo'llarida yurib: "Mencha, nima uchun ular mening gapimni eshitmadilar?!" deya hayron qoldim. Hozircha oʻsha kechada birorta ham gol boʻlmaganini eshitganda esam, "Allah, umidimni o'ldirdilarmi?!" deb oʻzimdan- oʻzim hayronman.