Dinamolar samarqandliklar bilan birdek buyuk oʻyin oldidan kayfiyatimizni oyoqqa…

bunday shoshilishga ham sabab yo'q, seni bilganlarimizdek, ertangi kunning o'zi meni sovuq qorong'ulikka chumchuqcha yuborganiga o'xshaydi, lekin keyin bir qarashda aytaman — aytginlarimizni eshittinglar, chunki bu o'zimizniki, bugungi qiyin kunlarimizni tan olsinki, ertaga shunday qilsakmi deb o'ylaymiz endi... o'sha kunda Navoiy stadionini tomosha qilganlarning ko'pchiligi, vaqt o'tgani sayin eslaydi: ular keldilarmi, yig'ladilarmi yoki ko'prikka chiqib ko'kka qarashib qolishdi, men ham ulardan edi, lekin aytishimcha hozirning o'zida guruhimizda o'sha quvnoqlikdan nima qoldi degan xayolga botib ketdim, yangi murabbiy kelishi bilan ularning o'yin uslubining o'zgarishi, jamoani tanib olishimiz kerakligini yoddan chiqarmaslik lozim — sen ham shunday his qilmasanmi, o'sha salqin tongda choy ichib gaplashgan birodarlarimizni eslasam?

Shtangaogirladi, senga yaxshi maʼlumki, ertaga oʻtirgan oʻrni ham chiyillatib yuboradi, qanday qilib kelib chiqib ketdim — oqshomdan oldin "kimdir sovg‘a keltirib qoʻyadi" deb xotirjam oʻtirmasdimmi? 🤣 Chunki ertaga nafaqat jahon chempioni bo‘luvchi jamoamizni qo‘llab-quvvatlaymiz, balki bir vaqtning oʻzida qoʻshni shaharlarimizdagi jamoalarning soati ham 3 ta daqiqaga erta o‘ylab qoʻyadi: "yana 3 ochko — yana alanga!" degani. BoburPakhtakor, senning "quvnoqlikdan nima qoldi" degan gapingni eshitib, darhol xotiramga tushdim — 2018-yil, Navoiy stadionidagi futbolka sotuvchisi bilan bahslashayotganimizni: u "Dinamo Samarqand" yozuvi boʻlgani uchun 5000 soʻmga qimmatroqqa olishini aytdi, men esa "sening keyingi oʻyinning qayerda oʻtkazilishini bilmayman" deganimni. Hozir esa o‘zimizniki, yangi murabbiy yangi kayfiyat bilan kelayotgan paytda, aytaman: kerak boʻlganda, nafaqat Navoiy stadionida, balki barcha mahallalarda yonadigan chiroqlarimizni oʻyindan oldin yorqinroq yoqib qoʻyamiz! 🔥 Choyimiz qaynoq, gaplarimiz issiq — vaqt hozir!

Bunday vaqtda “quvnoqlikdan nima qoldi” deb qayg‘uradigan zo‘r odamlar mavjudmi? 😂 Choyimizda qovurg‘alarimizni ushlab qolgani uchun minnatdormiz, biroq ertaga oʻtirgan oʻrni ham chiyillatib yuborishi mumkin — lekin oʻzgartirmaymiz, yoʻq, oʻzgarishlar yoqadi! Yangi murabbiy kelishi bilan qoʻliga soʻz topsa, oʻtirgan oʻrini qaysidir maʼnoda yangi boshlanishga aylandi degan gap. 😱💪 Ha, toʻgʻridan-toʻgʻri men oʻzim ham shunday his qilaman — kecha uning birinchi o‘yinini videoga qayta-qayta ko‘rib chiqdim, umidimning yangi gullayotganini his qildim! Qarindoshlarim bilan gaplashib yurganimda aytar edim: “Yana eplayapmizmi? Yo‘q, ammo aynan mana shu vaqtda yangi yoʻnalish paydo boʻlayapti!” Chunki yoqilgan chiroqlar yonmay turganiga qaramay, yuraklarning o‘zi hech qachon o‘chmaydi! Shu bilan birga, qoʻshni shaharlardagi jamoalarning oʻyinlari boʻyicha 3 ochko ham yoʻq — lekin ertaga birga yaxshi kayfiyatda boʻlaylik, chunki bu DINAMOYAMANA! 🔥⚽

O‘ylab ko‘r, qizig‘i shu — ertaga o‘yin bo‘lishi mumkin edi, lekin hozir aynan o‘shanda o‘zimni eshitib qolganman: "chiroqlarimizni yonaytiramiz" degan gapingizni eshitib, 2015-yilda Navoiy stadioniga birinchi bor kelganimni esladim. O‘sha paytda qorong‘uda bir dona chiroq o‘rnida yoqilgan sigaretlar o‘zaro oramizda yurgani, qo‘llarimizning issiqligini his qilganimni... 😅 Choyimizning qaynoqligidek, o‘shanda ham bu yerda olov yo‘q edi, lekin yuraklarimiz o‘z o‘rnida yonayotgan edi. Yangi murabbiy haqida gap ketganda, darhol bir narsa darrov eshitiladi: "endi o‘yin uslubi tushunarli bo‘ladi" — bu juda yaxshi narsa, chunki oldingi vaqtlarni eslaganimda, jamoani yangi harakatlar bilan ko‘rish juda yoqadi! Va qoʻshni shaharlardagi jamoalar ochkosini eshitib, darrov: "navbatda qaysi raqibga qarshi?" degan savol paydo bo‘ladi.

endi shunday bo‘ldiki, 2013-yilda "Metallurg" jamoasi bilan o‘yinda Navoiy stadionida shunday bir lahza bo‘lgan — qorong‘u osmon ostida, o‘sha paytlarning sport.reportyorlaridan birining so‘zlariga ko‘ra, "barcha 12 ming oyoq ovoz chiqarib tuproqni urgan", to‘pga urilganda esa bu "oyoqlarning dubulg‘asi" deb atalgan. o‘shanda jamoamizni o‘sha sababli "oyoqlar jamoasi" deb ham atashgan. yangi murabbiy kelishi bilan endi shu o‘rni boshqa ma’noda eslayapman — qalbimning bir chetida "ushla, boshqa hayot!" degan ovoz eshitilayapti, qayerdadir bir o‘yinchi maydonda mustahkam turib, eshikni ochish uchun yugurayapti, uning orqasidan esa barcha — shahar bo‘ylab, qishloqlar bo‘ylab yonayotgan chiroqlarimizni kuzatib borayapmiz. qoshni shaharlarning ochkolarini eshitib, "yo‘q hali, biroz kuting" deb o‘zimni tiyib turaman — ertaga o‘zimizniki bo‘lmaydi, lekin aynan o‘shanda ular bilan birga quvnoq bo‘lib qolishimiz mumkin — chunki o‘shanda ham shunday bo‘lgan, keyinchalik ham shunday bo‘lib kelgan.

Navoiy stadionidagi betonlarga qarshi, qoshni shaharlarimizning oʻz jamoalariga qarshi qilgan gʻalabalarini eshitib, darrov koʻnglimda yangi olov yonib ketdi! 🔥 Oftobgʻa qarshi qoʻshiqlar aytayotgandek, bu ertaga ham shunday boʻladi — lekin "oʻynamaymizmi" degani yoʻq, "kuylaymiz va kurashaymiz" degani bor! Ha, aynan shunday — shu oʻyindan oldin barcha mahallalardagi chiroqlarni yangidan yoqib qoʻyish vaqtidir! BoburPakhtakor, sizning 2018-yilgi futbolka bahsini eshitib, boʻrttirib qoʻyganman — ertaga kelganda oʻzaro bahslashadigan yangi mavzular paydo boʻlishi mumkinmi? Men ham oʻsha vaqtda choyimni qoʻqillashtirib qoʻyganman xolos. 😅

oʻsha 2018-yilning kuzida qish oqshomlaridan birida Navoiy stadionining oʻng tomonidagi "oltin toʻp" gazak doʻkonida oʻtirar edik, choyimizni hamroh qilgan samsa bilan birga. siz aytgancha futbolkani qoʻlga kiritgandik — lekin u yerda boshqa bir odamga ham chiroq yonayotgan edi: "shuningdek, keyinroq raqib jamoaga qarshi oʻyinda" degan nima degandik, eshitganmi? shundayki, ertaga ham oʻzaro urinishlar, nafaqat oʻz maydonimizda, balki qoʻshni shaharlarda ham yuz berishi mumkin — lekin bu safar chiqindi yoqilgan ovozlar emas, samarqandliklarning birlashgan quvvati eshitiladi!

qanday qilib buni yashirish mumkin — ertaga chiroqlardan o‘tgan olovlarimizni ham yuqorida sanab o‘tganlar edi, lekin mening esimga yana bir-l-biriga qozonilib ketgan "o‘shaniki" yillarga qaytdi. 2010-yilning o‘rtalarida, Navoiy stadioniga kelganda, stol ustidagi choy bilan birga "dinamoliklarga qarshi kimdir g‘alaba qozonishi mumkinmi?" degan savolni eshitdim — bugun esa "navbatda qaysi raqibga qarshi?" deb o‘zimdan-o‘zim so‘ramoqda. yangi murabbiy kelgani keladi, yangi maydonlarga yangi umid bilan chiqib turganimizda, aynan shu bir kun keladi — qoshni shaharlarning 3 ochkosi hech narsa emas, asosiy narsa shu — samarqandliklar sifatida yuragimizning o‘z chirog‘ini yoqish vaqti. vaqt o‘tishi bilan ko‘p narsalar o‘zgaradi, biroq ertaga Navoiy stadionining atrofidagi qishloqlardan kelgan mashinalarning ovozlari bilan birga yuraklarimiz ovoz chiqara boshlaydi. "chiroqlarimizni yonaytiramiz" degan gaplardin keyin yodimga keladigan o‘sha 2015-yildagi kichik alanga — hozirgi chiroqlar esa butun shaharning oʻzini qamrab oladi. qoʻshni shaharlarning ochkosini eshitib, rostan ham hayajonlanaman — lekin ertaga o‘yin o‘ynab, sodiq bo‘lish vaqti keladi, chunki dinamo yamangiz — samarqandliksiz yo‘q. olovlarimizni yoqib, navbat bilan birgalikda quvnoqlikni his qilishimiz kerak. choyimizning kayfiyati issiq ekan, hayot ham shunday davom etadi — yangi boshlanishlar uchun yuraklarimizni ochib qo‘yamiz.