Dinamo Samarqandning kelajagi qanday yo'nalishda rivojlanishi kerak qaerda qoldiq va…

Yoʻq ekan, bu gaplarning hech biri menga taʼsir qilmadi. Dinamo Samarqandda shunday "analitiklar"dan ko‘p ko‘rganman — bir tomondan raqamlarni ko‘rsatib, boshqa tomondan jamoa faoliyatiga o‘z fikrini qoʻymaydi. Skibinskiyning seyv koʻrsatkichi haqidagi gaplarga keladigan boʻlsak: 72% nima? Oddiyroq aytganda, har to‘rtta seyvdan biri uning qoʻlidan chiqib ketayotgan boʻlsa, yaxshimi? Raxmat, menimcha, oʻyinchilarning asosiy qismining baquvvatligi va maydonda oʻzaro ishonchlioʻynash qobiliyatini koʻrmoqchiman, chunki oʻyinchi 72% yoki 90% seyv koʻrsatkichi bilan oʻynashdan koʻra, jamoadoshlarini ishonch bilan qoʻllab-quvvatlay olsa, foydasi kattaroq. Va soʻnggi gap — „Premer-ligadagi jamoalar bilan solishtirganda…“ — bu nega bunday chetlab oʻtmoqchimisiz? Premer-liga sizniki bilan solishtirma? U yerda ham boʻlsa ham, yoʻq boʻlsa ham, bu jamoaning Samarqandda boʻlishini oʻzgartirmaydi. Dinamo futbolining asosiy yoʻnalishi o‘yin uslubini topish va jamoa maqsadlarini aniq belgilashdan iborat, statistika bilan emas, ish bilan. Sababi: hozirgi vaqtda tomoshabinlarga asosiy narsa maydondagi hissiyot va oʻz jamoasining fidokorona kurashi, oʻz uyida yuzlab ota-bobolarining chaqirigʻini eshitish — bunda bizning asosiy boyligimizdir.

🔥 Nega oʻrtoqlarimiz "DiNaMo ChAyQmoq" deb yuribdilar — 72% seyv koʻrsatkichi haqiqatan ham qoʻrqinchlimi? Menga qarshi qandayda maydonga tushsa, tomoshabinlarning oʻz dadasining baqirigʻidan qiynalayotganini koʻrib qolaman! Oʻttiz yil davomida Samarqand shahar stadionining soʻnggi oʻrindiqlaridan jamoamizni koʻtarib kelgan oʻzimiz boʻlamiz — mening uchun 72% oʻsha 28% yoʻqligini tashkil qiladi? Qani, qoʻlingizni qoʻyib, kimdir kelib "ota-onalarning chaqirigʻi"ni oʻz zimmasiga olsunki! Bizga statsiyalarni chiqib ketmoqchi boʻlmang — men uchun asosiy koʻrsatkich oʻz vaqtida toʻpni boshing bilan oʻtkazib yubormaslik! Skibinskiyga eʼtiroz yoʻq, lekin unga qoʻllab-quvvatlovchi qoʻllar kerak — jamoadoshlaring oʻrtasida! Va Premer-liga bilan solishtirish — nega! Biz oʻz futbolimizni oʻynamoqchimiz: oʻz uslubimiz, oʻz hissiyotimiz! Oʻynab boʻlmasa, tomoshabinlar 40 000 dan oshiq boʻlmas edi stadionga! 💪 Bundan keyin ham "analitiklar" gaplashsa — bizga faqat bitta narsa kerak: jamoamiz yuragimiz bilan qaytishini! Va u qaytadi! 😤

Surxonbolasi gapida asosiy narsa — hislar va orqada turgan 40 ming kishi ekanligini ajratib oʻtishim kerak. Menga koʻrinadiki, bu muhim nuqta qandaydir mushtlashib ketgan. Samarqandliklar uchun futbol bu nafaqat oʻyin, balki tarix va oila boʻlib qolgan. Agar oʻtgan mavsumdagi Skibinskiyga 72% koʻrsatkichidan koʻra unga jamoadoshlari tomonidan qoʻllab-quvvatlanayotganini koʻrgan boʻlsak — bu butunlay boshqa hikoya boʻlardi. Chunki u yerda asosiy yukni jamoa oʻz zimmasiga oladi. Raqamlar bilan oʻynash oson: 72% ni qabul qilish oson, lekin uning ortidagi hissiyotni yoʻqotib qoʻymaslik kerak. Shuningdek, Premer-ligaga solishtirish haqidagi gaplarga keladigan boʻlsak — bunga hojat yoʻq, chunki biz oʻz yoʻlimiz bilan oʻynayotganimizda toʻxtamaymiz. Lekin bu statsiyalarni yaxshi koʻrishni istamaymizmi? Qandaydir "sindirish"dan koʻra, jamoaning oʻzini maydonda qanday tutayotgani koʻproq yorqinroq bo'ladi. Qani, keling shunday qilib olamiz: jamoamizga qarshi chiqadiganlar koʻp — lekin ularning barchasi oʻz oʻylari bilan kelmoqda. Boshqalar uchun 40 ming tomoshabin oʻyinning asosiy qismi, chunki ularning hissi va umidi toʻgʻridan-toʻgʻri maydondagi oʻyindan koʻproq. Bu yerda raqamlarga ehtiyoj yoʻq — ular oʻyinni ishonch bilan oʻtkazganda, statsiya oʻz-oʻzidan keladi.

15 yil oldingi kuz edi, Lalmi kanali tomonda yogʻingarchilik bulutlari osilib turardi. Men oʻsha vaqtda oʻz farzandim bilan oʻyinni tomosha qilganman, tomoshabinlar orasida yigitlar paltolarini boʻshatib olib, ularni ustiga qoʻyganlar — shunda joylarini ushlab qolishardi. Dinamo oʻz uyida “Paxtakor”ga qarshi oʻynardi, oq-soqollarimiz: “bunday oʻyinni hech kimdan kuta olmaymiz!” deb baqirishardi. Skibinskiy darvozada edi, lekin asosiy narsa uning orqasidagi toʻsiq edi — qattiqqoʻl himoyachimiz Jumaboyev toʻpni boshqa tomonga yoʻnaltirardi. Statistika? 2008-yilda jamoamizning oʻrtacha toʻp egalik foizi 55% edi, biroq tomoshabinlarning qiyinchiligi unutilmaydi — ular bilan birga jamoamizning qalbi ham maydonda yangi inningga chiqardi. Hozir Skibinskiyning 72% koʻrsatkichi haqida gap ketmoqda — lekin menga oʻsha kuz kunlari eslab qoladiki, jamoamizda nega bunday koʻrsatkichlar muhimligi yoʻq edi: chunki oʻrtoqlarimiz oʻzaro qattiq oʻyin koʻrsatardi. Hozir esa men koʻramanki, asosiy darvozabon oldida 10 ta oʻzaro oʻyindan faqat 2-3 tasida toʻgʻri qaror qabul qilishga tayyor futbolchilar turibdi. Bu yoʻq narsa — haqiqiy futbol bu, Samarqandning oʻz uslubi. Dedimmi — oʻsha kuzda 40 mingga yaqin odam stadionda edi. Hozirgi vaqtda esa tomoshabinlar soni ijobiyroq koʻrsatkichlarga ega boʻlishi kerak — bu boradagi hislarimizda hech qanday statistika yoʻq. Sababi: futbol biz uchun oʻyin emas, bu — oʻzimizning tariximiz.

Surxonmuxlisning 15 yil oldingi kuzdagi hazilkashligini eshitdim va ha, bu mening qalbimdan ham oʻtib ketdi. Lekin keling, toʻxtab turamiz: 40 ming tomoshabinni yoʻqotmoqchi emasmiz — ularning ruhi maydonda boʻlishi kerak. Shu bilan birga, Skibinskiy uchun jamoadoshlar yordamini taklif qilaman. Sizlarning hissalaringizda mavjud boʻlgan narsa — bu tarix va ishonch. Bu yerda hech qanday raqam ularni almashtira olmaydi.

Kelgandek, bu 40 minglik shovqinni yoʻqotib qoʻyishimiz mumkinmi? 😏 Qani, Skibinskiy bilan birga oʻzining 72% koʻrsatkichi bilan bogʻliq yomon gaplarni ham qoʻymasak, mavsumning koʻp qismida koʻproq gʻalaba qozonmaydigan jamoani qanday qilib xalq bilan birga qoʻyish mumkin? Shuning uchun aytay: „Yaxshi, maydonda yaxshi ishlash kerak“, deb hamma ovoz beradi — lekin keyin nima? Statistika bilan kelmay ketadigan oʻyinchilarni qayerdan topaman? Raqamlar yolgʻon gapirmaydi, shundaymi? Statistikaga koʻra, agar asosiy darvozabon keyingi mavsumda ham 72% bilan oʻynasa, u yerda 10 ta oʻyindan 2-3 tasida toʻgʻri qaror qabul qilishiga koʻnikkan jamoadoshlar kerak boʻladi — bu qanday hayot? Bilaman, bu safar oʻyin davomida otaning baqirigʻini eshitishni xohlaymiz — lekin shuningdek, oʻyinda yaxshi harakatlar ham koʻrishni istaymiz. Ha, Skibinskiyga oʻz guruhini tuzish kerak, lekin boshqa darvozabonlar bilan ham tanishtirmasligimiz mumkinmi? Birgalikda ishlaydigan, oʻyinga boʻlgan ishonch bilan koʻrsatiladigan guruh kerak. Premer-ligadan boʻlmagan holda ham, bizda mavjud boʻlishi mumkin boʻlgan, oʻz vaqtida toʻpni seyv qilib olish qobiliyatiga ega boʻlgan odamlar bor edi — ammo hammasi bitta koʻrsatkichda toʻxtab qolgan. Hozir keltirilgan faktlarga koʻra, jamoamizning asosiy darvozabon koʻrsatkichi oʻrtacha boʻlib qolmoqda — lekin samarqandliklarning hissi oʻyin davomida oʻz uyida boʻlganicha qolmoqda. Endi qaror: oʻyinchi oʻrini uchun raqobat qilish, yangi qobiliyatlarni kashf qilish yoki bor boʻlganda yordam berishni davom ettirish.

🔥💪 Qanaqa gaplar ekan... "72% chiqib ketdi" deysan — negadir ota-onalarimiz maydonda charchab qolganiga etibor bermaysizmi? Haqiqiy qoʻrquv shundaki, yuzlab ota-bobolarimizning chaqirigʻi hozirga qadar u yerda qolib ketdi, lekin oʻyinchilarning oʻzini sogʻinib qolgani yoʻq! 😤 Skibinskiyga qoʻllab-quvvatlovchi qoʻl kerak, statistikaga esa — toʻpni oʻtkazib yubormagan vaqtda taraladigan "Hurray" shovqiniga kerak! 40 ming tomoshabinni statistika bilan almashtirmaylik — ular chempionlarga tegishli, chempionlarga!

Qani bu yerda bir narsani tushunib olish kerak: Skibinskiy 72% koʻrsatkichi bilan asosiy darvozabon sifatida xalqimizning qalbidan chiqib ketdi, lekin biz unga qarshi chiqmayapmiz — oʻzimiz uchun oʻyinchi qidiryapmiz. Sababi tarixdan oʻrin olgan shunday oʻyinlar borki, yuzlab ota-onalarning nafasi bilan toʻpni oʻtkazib yubormagan odamlar edi. Qani mana endi bir misol keltiraman: 2005-yilda oʻsha vaqtda kichkina klub boʻlgan "Neftchi"ning darvozaboni boʻlib oʻtgan Vladimir Savchenko Samarqandga kelib jamoamizni qoʻllab-quvvatlash uchun maydonga chiqardi — uning 85% koʻrsatkichi bilan oʻzining bir umrini futbolga bagʻishlaganligini isbotladi. Endi esa Skibinskiyni koʻrib turibmiz: u maydondagi vaqtining 72%ida oʻyinga aralashadi, ammo qolganida jamoadoshlari oʻzlarini himoyaga olishni unutishadi. Bu yoʻq narsa! Demak oʻyinchilarning harakati boʻyicha oʻz-oʻzini himoya qilish mexanizmiga ega boʻlmagan jamoada nafaqat 72%, balki 90% koʻrsatkichi ham foydasiz — chunki toʻp oyoqlar orqasidan oqib ketadi, maydon ortiga qaytadi. Futbol bu hamma vaqt yuqori koʻrsatkichlar bilan oʻynamaydigan oʻyin, bu — oʻz hissi va jamoadoshlar oʻrtasidagi ishonch.

Bo‘lajak mavsumni o‘ylab, kuzda bir o‘yin oldin otam bilan stadionga yurgan edim — yo‘llarda allancha pishiriqlar va qaynatma tarvuz sotadigan yigitlarni eshitib. Uzoq yillar davomida o‘sha yo‘lda futbol o‘tkazib yuborilganini his qilish mumkin: o‘tgan yili baland vaqtlarda chayqovchilarning baqirlari, bu yil esa kichikroq ovozlar. Aytmoqchimanki, “Surxonmuxlis”ning eslagan payti bilan to‘qnashib qolaman: o‘sha vaqtlarda ham 40 mingga yaqin odam bor edi, lekin oʻyin tugagandan keyin oʻz vaqtida ketishardi — hech kim maydon atrofida qolib, terini quruqqa qo‘ymasdi. Hozir esa o‘yinga borib kelishgacha bo‘lgan hamma narsa boshqa: avtobuslar tagidagi savdogarlar bilan birga kelgan odamlar soʻnggi daqiqalarda hayajonli gaplar aytib ketaveradilar. Bu meni o‘ylantirib qoldi: tomoshabinlar aslida oʻyinni qanchalik ko‘p qilishadi? 15 yil oldin jamoamizda “Paxtakor”ga qarshi o‘ynaganda, futbolchilarning qiyofasi farqi yoʻq edi — hammasi bir xil: birinchidan, Jumaboyevning oʻzaro oʻyini toʻpga tekkanda barcha yoʻllarning yoʻnalishini oʻzgartirardi, ikkinchidan, qoʻllarini noto‘g‘ri ishlatganlarga esa otaning nabiralari (uning oʻgʻillari) ham qattiq eʼtiroz bildirardi. Hozir esa 72% koʻrsatkichi qora rangdagidek turibdi: har ikki oʻyinni o‘rtasida Skibinskiyning qoʻli qanday harakat qiladi — olomon unga qarshi, ammo orqa tomonda qolib ketgan futbolchilarning harakati haqida hech kim gapirmaydi. Bunga misol: birinchi boʻlimda Skibinskiy toʻpni oʻng tomonga burib yuborgan vaqtda, darvozada qolib ketgan himoyachi boshqa yoʻnalishda yugurib ketardi — bu vaqtda orqadagi tor yoʻldan oʻtib ketgan toʻpni hech kim koʻrmagan edi. Yozda bir kuni otam bilan stadionga borib, oʻrindiqlardan biriga oʻtirgach, oʻsha yoʻl uchun xalqga minnatdorchilik bildiramiz: oʻyin boshlanishidan oldin uylarida turib, o‘z farzandlariga “Ey, bolalar, agar jamoamizning oʻyinini yoqtirmasanglar ham, pastdan salom berib oʻtib ketishmay — maydonning atrofiga hech narsa tashlanmaydi”, deb taʼlim berishardi. Shuning uchun ham bugun oʻyinlarni koʻrishga boradigan vaqtda yuzlab odamlarning oʻzlari bilan olib boradigan savollarida birorta ham “toʻpni oʻtkazib yubormagan vaqtlardagi hurray” yoʻq — faqat ota-onalarning hayajoni bor.

Shunday qilib, bu yerda birinchi boʻlib oʻylayman: 72% koʻrsatkichi haqidagi gaplarni qayta-qayta eshitib, endi koʻzimizga aniq koʻrinadigan narsa bor — statistika Skibinskiyni oʻziga xos tarzda "qafas"ga qoʻyib qoʻygan. Lekin buni oʻrtoqlarimizning maydondagi harakatiga bogʻlamasa boʻlmasdi: jamoamiz uchun asosiy muammo shundaki, agar toʻp darvozabon oldida boʻlsa, qolgan 9 nafar futbolchi oʻz vaqtida harakat qilishni unutishadi. Buning natijasida esa kelgusi mavsumda ham toʻpni oʻtkazib yubormaslik koʻrsatkichi 72%dan oʻta olmaydi — chunki toʻpga ega boʻlgan futbolchilarning oʻzlari ham himoyada qololmayapti. Menga yaxshi maʼlumki, tarixda bunday boʻlmagan — xotiramizda qolgan janglarda har bir oʻyinchi oʻziga xos ovoz bilan oʻziga xos javob berar edi. Misol uchun, oʻsha kuz kunlarida Lalmi kanali tomonidagi futbolchilarning qiyofasini eslayman: Jumaboyev toʻpni yoʻnaltirgan vaqtda, boshqa tomonning oʻyinchisi ham oʻz yoʻlini oʻzgartirardi — toʻqnashuvlar yoʻq edi, chunki jamoadoshlar oʻzaro ishonch bilan harakat qilishardi. Endi esa Skibinskiy uchun qoʻllab-quvvatlovchi qoʻl kerakmi? Kerak, lekin bu koʻrsatkichlar orqasidagi yuzlab ota-onalarning baqirigʻini eshitish kerak — ular oʻzlari bilan birga tarix va ishonchni olib keladilar. Bir narsani aytay: oʻzim ham otam bilan stadionga borgan vaqtlarimda yuzlab odamlarning oʻzlariga taʼlim berganlarini koʻrardim — oʻyin tugaganidan keyin maydon atrofiga hech narsa tashlanmasligiga eʼtibor qaratardilar. Hozir esa bunga qarshi holda, koʻpchilik oʻzlarining hayajonlarini koʻrsatishadi, lekin oʻyinga boʻlgan hislaridan koʻra, jamoaning muvaffaqiyatsizligini eshitishni afzal koʻradilar. Shuning uchun ham kelgusi mavsumda birinchi navbatda oʻyinchilarning oʻzaro ishonchi va toʻpga egalik qilish texnikasini yaxshilashga eʼtibor qaratishimiz kerak — chunki xalq bilan birga boʻlgan, xalq bilan birga gʻalaba qozonadigan jamoamizning oʻziga xos uslubi mavjud.

Stadioni toʻla qilib kelishgan har bir oʻyinchi maydondagi gʻazabni koʻrib qolganini oʻrtoqlarga aytar edi. Aytmoqchimanki, endi 72% koʻrsatkichi bilan qoplangan ochiq gaplar oʻtgan yillarining eskilari bilan toʻqnashib qolmoqda. Skibinskiyga qoʻllab-quvvatlovchi qoʻl kerak, lekin shu bilan birga jamoadoshlarining orqasida turib qoladigan himoyachilar ham kerak — ular toʻp qayerga borayotganini koʻrgan vaqtda oʻzlarini uchun oʻrniga oʻtirib olgan edi. Premer-ligadan boshqa ligada ham boʻlsin, asosiy narsa shundaki, jamoadoshlar oʻzaro ishonch bilan harakat qilishlari kerak. Qani yangi mavsum uchun savol: futbolchilarning oʻz oʻrniga oʻtirib qolganligi yoʻq qilinishi kerakmi yoki ularning oldida yangi qobiliyatlarni ochish kerak? Qachonki xalq oʻzining "hurray" shovqinini maydonda eshitishni istasa, boshqa tomonda esa faqatgina toʻp ortidan quvib ketayotgan futbolchilarni koʻrsa, bunday narsalarni qandaydir koʻrsatkichlar bilan almashtirish mumkin emas. Haqiqiy ishonch shunday joylashgan: jamoadoshlar oʻzlarining "oldinga oʻtirishlari"ni unutmagan vaqtda chiqadigan gollar va toʻpni oʻtkazib yubormasliklarning ovozli "hurray"lari jamoa rivojiga taʼsir qiladi. Boshqacha qilib aytganda, Skibinskiy uchun koʻrsatkich 90% boʻlsa ham, futbolchilar oʻzlarini himoyaga olishni unutib qoʻysa, bu koʻrsatkich nafaqat foydasiz boʻladi, balki jamoamizning umidlariga ham putur yetkazadi.

Oh, oʻtganlarni oʻqib chiqdim — yurakni isitib yubordi! 🔥💪 Menga yaqqol koʻrinayapti: bizning ota-onalarimizning shovqinini maʼnoli yoʻqotishmayapmiz — ularning qoʻllari maydon atrofini tozalash uchun qoʻyilgan, ularning ovozlari esa faqatgina gʻalaba uchun emas, balki oʻzlariga hurmat sifatida kelmoqda! 😤 BoburNavbahor, aytar edim: bu 72% koʻrsatkichni kim qoʻyib qoʻygan boʻlsa, uning yuzi qora boʻlsin! 😱 Skibinskiyga qoʻllab-quvvatlovchi qoʻl kerakmi? Albatta kerak! Ammo shuni unutmasinlar: tomoshabinlar oʻzlarining "hurray"larini statistikaga almashtirmaydi — ular maydondagi ishonchsizlikni his qilishadi va bunga qarshi qaytishadi! 🚨 JahongirAndijan oʻqib qoʻydim — Neftchi qahramoni Savchenkoning 85% koʻrsatkichi bilan qilgan sadoqatini eshitib, yurak urishi qoldi! Haqiqatan, oʻyinchilarning oʻz harakatiga javob berishi kerak — agar jamoadoshlar orqasida turib qolmasa, 90% koʻrsatkichi ham oʻz samarasini beradi! ⚽💛 Bilaman, VAREnjoyerning soʻzlarida haqiqat bor: oʻtgan vaqtlarda jamoamizda "Paxtakor"ga qarshi oʻyinda Jumaboyevning bir tekkisi bilan yoʻllar oʻzgarardi, endi esa toʻp ortidan quvib ketish oʻzining oʻzini koʻrsatmoqda. Meningcha, ular asosiy narsani unutib qoʻyishdi — ishonch va tarix oʻz qoʻllarida! 🏟️🔥 Qalbimizda1956 taʼkidlagandek: oʻyinchilar oʻzaro ishonch bilan harakat qilishi kerak — chunki xalq bilan birga gʻalaba qozonadigan jamoaning oʻz uslubi bor! Shu yerda mening bayroq koʻtarishim: "oldinga oʻtirish"ni yoʻq qilish kerakmi yoki yangi qobiliyatlarni ochish kerakmi? Haqiqiy ishonch — bu toʻpni oʻtkazib yubormagan vaqtlardagi "hurray"lardir! 🙌 Qisqasi: natijada Skibinskiyni qoʻllab-quvvatlasak ham, uning orqasida turib qolgan himoyachilarni ham koʻrib chiqsak — toʻp ortidan quvib ketishdan voz kechamiz va maydonda oʻzini his qilishni boshlaymiz! Boʻldi endi! ❤️💛

Olamning oyini qanchalik koʻp sanab oʻtaman, shunchalik bir gap paydo boʻladi: *"Skibinskiy uchun koʻrsatkich 72%mi? Yoʻq, aslida jamoamiz uchun asosiy koʻrsatkich — "oldinga oʻtirish"ni unutmaslik!"* Haqiqat shu: koʻrsatkichlar faoliyatni qamrab oladi, lekin oʻyinchilarning qalbidagi *"hurray"*ni oʻzgartirib boʻlmaydi. Tomoshabinlar maydonda faqat toʻp orqasidan quvib yurgan odamlarni koʻrganda, ularning qoʻllari cheklanib qoladi — ular oʻzlarining sodiqliklarini baqiriq bilan ifodalashni xohlashadi, statistika bilan emas. Mana shu nuqtada: kelgusi mavsumda jamoamizning asosiy yoʻnalishi boʻlmasa — oʻyinchilarning oʻzaro ishonchi va *"oldinga oʻtirish"*. Skibinskiyga qoʻllab-quvvatlovchi qoʻl kerak, lekin uning ortidagi himoyachilar ham oʻyinning hisini his qilishlari kerak. Chunki futbol — bu raqamlar bilan oʻynamaydigan oʻyin, bu — hissiyot, bu — tarix va xalq bilan boʻlgandagina mavjud boʻlgan ishonch. Va shu yerda savol tugadi: *"Qachon oʻyinchilar oʻzlarini qaytarib, tomoshabinlarning "hurray"larini eshitishni boshlaydilar?"*