dinamo samarqandliklar qanday otishadi va hech kim o’chira olmaydi
hammasi o'zingdek kelgayapsizmi, qiziquvchanlar? oftob bilan kelganlar…
esimda, 68-yil qancha o'tdi… men hali elektr motorlarini yurgizib yurganman, Samarqanddagi zavodda, chiroylar o'chmay deb yurganimni eslayman. o'sha vaqtda futbol biz uchun nafaqat o'yin, nafaqat chempionat edi – bu mehr edi, haqqimizda qoʻshiq edi.
dinamo a'zolari shu yerni himoya qilishdi, osmonda gullar ochildi. o'sha mavsum… qayr qayr, nechchiliklar unutib bo'lmas… qarshi jamoalar shunchalik qoʻrqardiki, hatto uyida ham ularni ezib oʻtishardi. to'rtlik finalida… ah, uning nisbati shunday ediki, bugun hech kim qila olmaydi. bugun "neytral maydon" yo'q, bugun faqat bir tomon yoʻl – Dinamo yoʻli.
oyimning eshigida vaqt oʻtadi, lekin ularning oyoq izlari maydonda qolmoqda. nafaqat kubok, nafaqat unvon – bu shuhrat, bu tarix. va menimcha, bugungi kunda ham, bizning ickimizda o'sha ruh turibdi… keling, keling, qani endi, eski raqiblarga qarshi yangi qahramonliklar qayta boshlanishini koʻramiz!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oftob yonayotgan soatda, Navoiy mexanika zavodining orqa tomonidagi beton tokchada o'tirganman edim, qoʻlimda oq-oqiltir "Dinamo" roʻmolini burab yurganman… 1968-yil boʻshashgan edi, lekin men uchun u hali ham yangi oʻpkani eslatardi. Oʻsha vaqtda korxonadagi stollarni boʻyash uchun foydalanilgan sintetik boʻyoqning hidini olib yurganman, lekin boshqa xidlar ham bor edi — maydondagi oʻtning oʻtkir hidi, tomoshabinlarning sovuq qishki kiyimlarga burgan issiqligi…
Oʻyin kunlari butun shahar bogʻlanardi — agar zavodda elektr motorlarini yurgizmasam, keyinroq boʻlib oʻtadigan derbiga yetib olish uchun avtobusni olish bilan shugʻullanar edim. Ularning oʻyini haqiqatdan qoʻrqinchli edi, yoʻldosh qoʻshiqdek takrorlanar edi: *"Navoiyliklar kelmoqda, Samarqandliklar ketmoqda!"* Bu faqat boshlanish edi…
Bugun esa oyoq izlarini hisoblamoqchi boʻlsang, butun Oʻzbekistonni aylanib oʻtishing kerak — chunki uning izlari barcha maydonlarda qolmoqda. Endi esa… oh, yangi avlod uchun yangi hikoyalarni boshlab beraman! 🔥💪⚫😱
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qani endi, eslataman… o’sha 68-yil bahori edi, Navoiy mexanika zavodining ikki uchqunli qizil bayrogʻi ostida ishlayotgan aka-ukalarning gapirigini eshitib qolganman. "bizning jamoamizni kuzatib chiqaylik, unda kimlar bor ekaniga", dedilar. kelajakda shu ikki aka-uka — Rashid va Jurabek Rajapovlarning samarqandliklar orasida nima uchun shunday hurmat qozonganini bilib olganman. ularning ukasi Xolmat ham keyinchalik "qizil-arqon" gazetasida muharrir bo’lib, jamoaning hamma siri-surishtiruvlarini yoritib bergan ekan.
o’sha yillarda mexanizmlarni tuzatish uchun sizga ikkita ishchi kerak edi: birinchisi qoʻl, ikkinchisi esa yurak edi. va samarqandliklar shunday o’ynar ediki, yuraklarini teriga bog’lab kelardilar. o’zlari esa aytishardi: "maydon bizniki, qoʻrqish uchun hech narsa yoʻq". keyinchalik menga uning sababini tushuntirib berishdi — shunchaki 60-yillarning Samarqandi o’z qahramonlarini tarbiyalab ulug’lamoqda edi, va ularning qahramonlari qachonki oyoqlarini qadam qo’ysa, butun stadionning qon-tanasi oʻzgarardi.
bugun o’ylab qaraysan — ularning yuragi bilan yugurganlar bilan solishtirganda, hozirgi o’ynamiz qanday bo’ladi? 😉
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oftob bilan yuz yuz bir kun oʻtganday, o'sha eskirgan tokchada otinmishdim-da… qoʻlimda "Dinamo" roʻmoli ham bor, lekin bu safar unga qiziqlar yopishib ketdi — tuxum bilan! Ha, ha, ha! Sababi, zanglagan mexanizmlarni yurgizishdek qiyin bo'lsa-da, Samarqandliklarning oyoq izlari hali ham maydonlarni bosib yurayotganini koʻrdim.
Aytamanmi, Navoiy mexanika zavodidagi aka-ukalarning gapini eshitgandek boʻldi: *"Bugun oʻyin boʻlib turibdi, ertaga esa mexanizmlarni ishlatish kerak."* Ammo ha, vaqt oʻtib, mexanizmlarni ishlatishda ham yurak kerakligini tushundilar — chunki yurakni oʻchirib boʻlmaydi, a? 😂⚫🔥
Yangi avlod uchun yangi hikoyalar boshlash kerak, ammo birinchi navbatda — oyoq izlarini tozalab qoʻyish yaxshi boʻlishi mumkin!
Memlar ham tahlil.