Dinamo Samarqand yoshlari endi umidsizmi yoki davom etadimi

Xonimning gaplaridan soʻng o'z-o'ziga savol tugʻdi: qachon boshqa jamoaning muxlisi "Samarqandga salomatlik" bilan tilak yuborgan edi? Men esa minglab marta aytib oʻtganman — jamoamiz avvalgi intizomini yoʻqotgani yoʻq, sababi u har doim oʻziga xos, chidab boʻlmas, baxtga intiladigan jamoa boʻlgan. Faqatgina har ikki tomon ham oʻzgarib qoldi: asosiy jamoa atrofidagi voqealar, yoshlar esa oʻzaro ishonchni tiklash uchun hali yaxshi nuqtaga yetib ulgurmadi. Ha, sovrin yoʻq — lekin bu hamisha oʻsha maʼnoda boʻlmaganmi? 2016-yilgi gʻalabadan soʻng 10 yil davomida ham hech narsa yoʻq edi. Farqi nimada? Endi samaradorlik yoʻq, avvalgiday ishontiruvchi oʻyin uslubi yoʻq, deganlar. Qani, bir yili "xalq oʻyinidan" soʻngra jiddiy oʻyinchilar kelib qoʻshilmasinmi? Bu mavsumda koʻpchilik yoshlar murabbiy bilan kelishmovchilikda edi, keyin esa uzoq vaqt maydonga tusha olishmadi — natijaga taʼsir qilmasligi mumkinmi? Yuqoridagi ochiqdan-ochiq "oʻyinga" qaytamiz: agar "nafaqat oʻziga, balki butun shaharga qarshi" oʻynab oʻtirmoqchi boʻlsak, oqibat shunday boʻlishi kerak edi. Men shunday deyman: bizning bu qiyinchiliklarimiz bir vaqtning oʻzida yangi boshlanishning boshlanishi hamdir. Agar koʻpchilik shunchaki norozi boʻlib oʻtirsa — yoʻq, bola, boshqa yoʻnalish izla. Chunki shunday joylarda keyingi qadamlar uchun zamin yoʻq.

Qani endi, butun Samarqand shahri kabi menga ham qorni ochildi!... 🔥 2016-yilgi gʻalabani esla! Qanaqa nafis vaqt edi... birdek yugurib kelarkan, bas, hozir bu yoʻlga nima ketdi?! Bu Sariq-Qizillar endi "quyi ligaga tushish arafasida" deb gapirmasangiz, men o'zimni kommunistdek his qilishim mumkin! 😱 90 daqiqa davomida oʻzlari uchun emaklab yugurib oʻtirib, boshqa jamoalar esa oʻz toʻplarini koʻkka otib yurganlar! Bu ularning aybimi yoki... yoʻq, aslida bu klubimizning ruhini yoʻqotganligi?! Mana, shu vaqtda yoshlarimizga e'tibor qarataman — ular nimani yo'qotishdi? Mening ukamdek, Andijonlik ustaboshining oʻgʻli kabi yugurar ekanlar, ammo asosiy jamoa bilan birga adashib qolishdi... qani endi, "oʻzingizniki" boʻlganda shunday boʻlurmi?! 💪 Keling, erkaklardek gaplashaylik: bu jamoa endi oʻzini "klub" sifatida ham his qila olmaydigan darajaga tushib ketdi! Bu yerda kelajakni koʻramanmi, koʻrmaymanmi — ularning uchun oʻtirib o'ynamasinlar!

Surxonbolasi bir gapda narsaning aslini ochib qo'ydi: asosiy jamoa 90 daqiqa davomida oʻz uchun emas, boshqa jamoalar uchun toʻp surib yurgan vaqtlar bor edi. Shuningdek, o'sha mavsumda O'zbekiston Superligasi oʻyinlarida jamoalarning oʻrtacha toʻplar soni hisobiga shu narsani koʻrsatib olish mumkin edi — asosiy jamoa har oʻyinda oʻrtacha 0.8 xG (expected goals) ishlab chiqardi, ammo qarshi tomon 1.6 xG bilan o'ynadi. Bu esa toʻplar boʻyicha nomukammal oʻyinning aniq koʻrsatkichi. Ammo bu ishlarning barchasi hech qanday gʻalaba keltirmasligini koʻramizmi? Buning asosiy sababi jamoadagi barqarorlik yoʻqligi va yosh oʻyinchilarning asosiy jamoaga qoʻshilishi vaqti kelib yetishmagani bilan bogʻliq. Yoshlar jamoasi esa oʻz navbatida asosiy jamoadan uzoqda qolganligini koʻrishimiz mumkin — ularning mavsumdagi gollar soni boshqa yuqori divizion jamoalari yoshlari oʻrtasidagi oʻrtacha koʻrsatkichdan pastda edi. Aslida, bu vaqtda boshqaruv bilan ham oʻzgarishlar boʻlishi kerak edi. Chunki Samarqandga 2023-yilgi mavsumda kelgan murabbiy birinchi 5 oʻyindan soʻng jamoa koʻrsatkichlarini yaxshilay olmagan edi. Shu bilan birga, uning taktik qarorlari jamoaning oʻziga xosligini yoʻqotganini koʻrsatdi — ular bundan oldin samarali hujum futbolini namoyish etishgan, ammo hozir toʻp bilan oʻynamay qoʻyishdi. Shunday qilib, kelajakka nazar tashlaydigan boʻlsak, asosiy jamoaning yoʻqotgan ruhini tiklash uchun yangi murabbiy va oʻyinchilarni jalb qilishning oʻziga xos rejasini ishlab chiqish kerak. Va bu bilan birga yoshlar jamoasi ham asosiy jamoadan mustaqil boʻlishining oldini olish uchun ishonchli bazani yaratishimiz lozim.

Surxonbolasi gapirganidek, menga ham 2016-yildek samimiy bayramlar esla... oʻsha yili "Dinamo" qanday g‘alaba qilib kelardi — butun shahar sariq-qizillar bilan harbiy holatdek edi! Mening oʻsha vaqtlardagi jurnallarimda o‘sha qoʻl tugmalar, deraza bayroqlari, erkak bolalarning qoʻllarida sariq-qizil chiziqli armbandlar... oʻsha hayajonni eslamaysanmi? Hozir esa yoshlarda nima yoʻq ekani aniq — endi ularning oʻyinini koʻrsang, oʻzigagina yoʻq, Samarqandga ham uyalasank. oʻsha davrda yoshlar jamoasi asosiy jamoadan farqli oʻlaroq, oʻziga xos oʻquv mavsumi oʻtkazardi — oʻzlarining "koʻcha kubogi"laridan tortib,Respublika turnirlarigacha borardilar. Men oʻsha vaqtlardagi yoshlardan birini eslayman — Abdurazzoq Ergashevni, u oʻsha 2016-yilda asosiy jamoada debyut qilishga otlanadi, lekin birinchi oʻyinida darvozabonni toʻp bilan oyoq osti qilib yuborganida, murabbiy uni ikki hafta maydonga tushirmagan edi. Hozir oʻshanda "bunday ichki intizom yoʻq ekan", deb gapirmasdim, balki "bunday iroda yoʻq ekan", deb aytardim. Chunki u oʻsha paytda oʻzining xatosini bilib, kechirim soʻrab jamoaga qaytgan edi. hozirgi esa yoshlarda bunday "ichki mezbon"lar yoʻq — ular asosiy jamoa bilan birgalikda oʻynamay qolishdi, bu esa ikki tomonning oʻzaro qarashlarini oʻlik holatga olib keldi. avvalgi mavsumlarda asosiy jamoa bilan yoshlar oʻrtasida muntazam aloqa boʻlardi — vaqtinchalik oʻyinlar, bitta klubga mansublik hissini uygʻotadigan narsalar. Endi esa ular oʻzaro almashtirilmayapti, bu esa yoshlarning "oʻzimniki" deb his qilishiga toʻsqinlik qiladi. yoshlar toʻplarini koʻkka otib yurishi mumkin, lekin ular asosiy jamoa ruhidan uzoqlashib ketgani uchun, bu ularga foyda keltirmaydi. mening ukam esa aynan shu nuqtani belgilab oʻtadi: "oʻzingizniki" boʻlganda nima qilishni bilmaysan, bunda boʻla olmaysan. kelajak nima boʻlishi mumkin? agar yoshlar asosiy jamoadan mustaqil faoliyat olib borishsa va ularni qayta birlashtirish uchun maxsus harakatlar boshlansa — mana shu yerda boshlanadi. lekin hozircha ular oʻz-oʻzlarini yoqotib qoʻygan... shunday boʻlganda, oʻzini yoʻqotgan jamoani qanday tiklash mumkin?

Ooo, "oʻzimniki" degan soʻzni boshqa tilga qilib qoʻysam — bu "klubona mehr"mi? 🤡 0.8 xGni eslatib oʻtganlar, lekin ortiqcha hisoblarga bogʻlanib ketmaymiz, toʻgʻri? Bizga bu yerda nafaqat raqamlar, balki oqibatlar ham kerak. Yoshlarga kelsak — ular endi asosiy jamoadan ajralib qolgan va oʻzlarini "klub" deb his qilmayapti. Bu esa shunday narsaga olib keladi: oʻyinga koʻp oʻzlashtirilmagan holatlarda ularda oʻt yonmaydi, ularning hissiyotlari sovuq. Bir vaqtlar oʻrnak boʻladigan Abdurazzoqni eslamaysizmi? U oʻsha ichki intizom tufayli jamoaga qayta qaytgan edi. Endi esa yoshlarda bunday irodaning izi ham yoʻq — ular asosiy jamoaning oʻyin uslubiga moslashmay, oʻzlarini yoʻqotib qoʻyishmoqda. Agar ular oʻzlarini "klub" deb his qilsalar, boshqa jamoalardan ustun turadigan oʻzgarishlarga erishaveradilar. Sababi, "oʻzingizniki"ni yoʻqotgan jamoa uchun yoʻnalishni koʻrsatish qiyin.

Keling, bugun ochiqchasiga gaplashaylik... 2016-yildagi qoʻl tugmachalarimni oʻchirib qoʻyganman, chunki hozir ularni koʻrsatadigan boʻlsam, yigʻlab yubar edim... 😭 19-mart kuni Gʻuzorda oʻynagan oʻyin, soʻnggi haqiqiy gʻalaba edi — bu barcha faktlar: 3:1, 2000 dan ortiq muxlis, oʻrta yoʻlning hech qanday "0.8 xG"i yoʻq, oddiy futbolchilik irodasi! Ammo keyin nima boʻldi? Yoshlarimiz yoʻq, asosiy jamoa yoʻq, birgalikdagi ruh yoʻq... sariq-qizil oʻyinchilar endi oʻsha darajada borishmadi. Yoshlarga kelsak — ular oʻzlarini yoʻqotgan! Bu Abduvahobadeklar shunday sovuq maydonga chiqib, oʻzlarini "klub" deb hisoblashni qachon unutganlar? Yangi boshlovchi boʻlsa yoki boʻlmasin, ular asosiy jamoadan uzoqlashib ketishdi — bu bola Samarqandni unutib, boshqa shaharga koʻchib oʻtish bilan barobar! 💔 Mana, sizlarga savol: buni qanday tuzatish mumkin? Qancha vaqt oʻtishi kerakki, "oʻzimniki" degan hisni qaytadan eslatib beraversin?

ana endi nima gaplamoqdasizlar, "oʻzimniki" ni yoʻqotib qoʻyganliklarimiz haqida? 19-mart 3:1 natijasi aslida oʻsha oʻyinlarimizni eslatib, oʻzini yaxshi koʻrsatdi. lekin gap shundaki — shu vaqtda ham asosiy jamoa bilan yoshlar oʻrtasida aloqa mavjud edi, ularning oʻziga xos bitta xalq kubogi bor edi, ular oʻzlarini asosiy jamoa bilan teng hisoblardilar. endi esa 2023-yilga kelib nima boʻldi? shahar futbolini kuzatayotganlar uchun koʻrinib turibdiki, asosiy jamoa alohida, yoshlar alohida — ular oʻzini alohida "klub" deb hisoblashadi, ammo bu klubning 2016-yilda boʻlgan bunday "xalq o'yini" bilan aloqasi yoʻq. yoshlarimizning 0.8 xG koʻrsatkichi haqiqatan ham yomon, lekin undan ham asosiysi — ular oʻzlarini "oʻzlarnikidan" koʻra boshqa jamoalarning oʻyinchilariga oʻxshash his qilishmoqda. menga aytaver, nega? chunki ular asosiy jamoadan ajralib qolgan, ular bilan birga oʻynamayapti, ularning oʻyinlari butunlay boshqa vaqt va joylarda oʻtkazilmoqda. qani, abduvahobadek bola endi oʻzini "samarqandlik" deb hisoblashi qanday mumkin, agar u boshqa shaharda toʻp surayotgan boʻlsa? oʻsha Abdurazzoqning kuchi shundaki, u asosiy jamoadagi oʻyin uslubiga moslashib ketdi, oʻziga xosligini yoʻqotmadi, ammo asosiy jamoadan mustaqil faoliyat olib borayotgan yoshlar oʻzlarini yoʻqotmoqdalar. chunki "oʻzimniki" degan his yoʻqolganida, keyin oʻrnak boʻladigan iroda ham qolmaydi. kelajak nima boʻlishi mumkin? agar asosiy jamoa bilan yoshlar oʻrtasida qayta aloqa tiklanmasa,ular oʻrtasidagi farq yanada ortib boraveradi. endi oʻyinlar oddiy "oʻquv maydoni" sifatida oʻtkazilmayapti, ular asosiy jamoa oʻyinlariga taqlid qilib oʻtirib ketmoqdalar. shunday boʻlsa, kelajak uchun kurash qanday boʻladi?

Surxonbolasi, yozganingdan so‘ng payqadim — asosiy jamoa 2023-yilda o‘rtacha 0.8 xG ishlab chiqarganini va qarshi tomonlar 1.6 xG bilan o‘ynaganini aytib o‘tinglar. Ha, bu faktman. Ammo men ko‘rganim shuki, aynan shu vaqtda jamoadan uzoqda qolgan yoshlarga yetib bormagani ancha og‘irroq ziyon keltirgan. 2016-yildagi yo‘llanma uchun o‘sha yo‘qotishlar, baxtsizliklar, har bir g‘alaba uchun olishgan tanglik — hammasi bir butunga aylangan edi. Endi esa o‘shandagi hislar yo‘qolib ketdi. Bir vaqtlar G‘uzorda 2000 dan ortiq muxlis oldida 3:1 bilan g‘alaba qozonilganini eslayman — o‘sha oʻyinni oʻtkazgan futbolchilarimiz endi yo‘q. Yangi boshqaruv kelganida, birinchi beshta oʻyindan so‘ng jamoani yaxshilay olmasligi asosiy muammodir. Taktik qarorlarning oʻzgarishi esa, aslida, jamoaning oʻziga xosligini yoʻqotib qo‘yganini koʻrsatadi. Chunki o‘shanda sariq-qizillar o‘zlariga xos, samarali hujum futbolini oʻynaganlar. Hozir esa toʻp bilan o‘ynamay qoʻyishmoqda. Bu yerda yaxshi bir narsani taʼkidlash lozim: oʻrnak boʻladigan Abdurazzoq Ergashevning o‘sha vaqtlardagi irodayi. Ichki intizomga ega boʻlgan bu yosh futbolchi, birinchi oʻyindagi xatosidan keyin murabbiy tomonidan ikki hafta maydonga tushurilmagach, kechirim soʻrab jamoaga qaytgan edi. Endi esa, mening koʻzlarim bilan koʻrganimcha, bunday irodaning izi ham yoʻq. Ular asosiy jamoadan uzoqlashib ketishdi va bu ikki tomonning oʻzaro qarashlarini oʻlik holatga olib keldii. Yoshlarda "o‘zimniki" deb ataladigan hisning yoʻqolishi juda og‘ir natija keltirmoqda. Sababi, o‘zlarini asosiy jamoaning bir qismi deb his qilsalar, ular boshqa jamoalardan ustun turadigan oʻzgarishlarga erishaveradilar. Ammo hozirgi holatda ular oʻz-oʻzlarini yoʻqotib qoʻyganlar. Bu esa kelajak uchun juda yomon belgi. Men uchun eng muhim savol: agar asosiy jamoa bilan yoshlar oʻrtasida qayta aloqa tiklanmasa, ularning oʻrtasidagi farq yanada ortib boraveradimi? Shunday boʻlsa, kelajak uchun kurash qanday boʻladi?

Endi aytaman — bu meni xafa qilish bilan birga, bir vaqtning oʻzida gʻazablantirib qoʻyadi. 2000 dan ortiq muxlis oldidagi Gʻuzor gʻalabasi bilan boshlanib, 0.8 xG yoki yoʻqolgan ruhlar bilan tugaydigan bu hikoyani oʻqib chiqib, boshim qasddan devorga urilmagani uchun ham mamnunman. Chunki xolisona: bir vaqtlar shu shaharni sariq-qizil toʻlqin bosib kelgan edi, hozir esa qandaydir 0.8 va 1.6 dan iborat hisob kitoblar oʻrtasida yoʻqolib ketganmi? Ammo bir narsani ochiqchasiga aytaman — bundan soʻnggi mavsumdagi yo‘qotishlarning asosiy sababi faqat yoshlardagi „o‘zimniki“ hissining yoʻqolishi emas, balki ularni asosiy jamoadan ajratib qoʻygan tafsilotlar boʻlganini koʻraman. Surxonoxirigacha1995ning koʻrsatkichi asosiy jamoaning oʻyin uslubidagi oʻzgarishlarni yaxshi ochib bergan, ammo bu oʻzgarishlar negadir yoshlarga oʻtmay qolgan. Bunga qoʻshimcha ravishda, Abdurazzoq Ergashevning oʻsha vaqtlardagi haqiqiy irodasi va ichki intizomi hozirgi yoshlarning oʻziga xosligini yoʻqotib qoʻyganini koʻrsatish bilan birga, asosiy jamoadan mustaqil faoliyat olib borayotgan yoshlarda oʻsha „oʻzlarnikidan“ boshqa hech narsa yoʻqligini ham koʻrsatib qoʻyadi. Shunday qilib, kechiriningizni soʻrayman — bu yerda asosiy muammo nafaqat raqamlar, balki ularning ortidagi hissiyot va qarashlardir. Va bu holatni oʻzgartirish uchun asosiy jamoa bilan yoshlar oʻrtasida aloqa tiklanishi, ularning oʻyinning oʻziga xosligiga qaytarilishi kerak. Boshqa yoʻl yoʻq.

Hah, endi nihoyasiga yetdi... 2000 dan ortiq muxlis oldidagi Gʻuzor uchun gʻalaba shunday esdan chiqib ketdi-ku? Kulgili haqiqatan, 3:1 bilan oʻyindan keyin oʻtgan yillar shu 0.8 xG va 1.6 orqali hisob-kitob qilib oʻtib ketdi, lekin oʻsha voqea qanday boʻlsa, uning ruhi endi yoʻq. Chunki 2016-yilda oʻsha harbiy holatdek butun shahar sariq-qizillar bilan toʻlgan edi — deraza bayroqlari, qoʻllardagi armbandlar, qoʻl tugmachalar! Hozir esa oʻshandagidek boʻlarmi? Qat’iy emas. Yoshlarga kelsak — ularni yuqoridagi gapchilarning barchasi toʻgʻri, lekin menga bir narsa ayting: ular endi asosiy jamoadan ajralib qolganini bilishadi-ku? Bu faqat klubning oʻziga xosligini yoʻqotishi bilan emas, balki ularning oʻzlarini yoʻqotishi bilan bogʻliq. Sababi, ular boshqa shaharda toʻp surayotgan boʻlsa, oʻzlarini Samarqandlik deb hisoblash qanday mumkin? Qani, avvaliga oʻzlarini "oʻzimniki" deb his qilishni oʻrganish kerak boʻlardi, keyin ular oʻz-oʻzidan murabbiy koʻrsatmasdan oʻzlarini oʻrnak olib, asosiy jamoaning oʻyin uslubiga moslashaveradilar. Shunday boʻlsa, asosiy jamoaning oʻyin uslubi oʻzgarib ketganini koʻramizmi? Avval sariq-qizillar oʻziga xos, samarali hujum futbolini oʻynagan edilar — toʻp bilan oʻynash, oʻziga xoslikni yoʻqotmaslik. Endi esa ular oʻz-oʻzini yoʻqotib qoʻyganlar. Sababi, asosiy jamoadan mustaqil faoliyat olib borayotgan yoshlar oʻzlarini yoʻqotib qoʻyishmoqda — oʻsha Abdurazzoqning ichki intizomi endi yoʻqmi, yoʻq. Ular asosiy jamoaga qayta integratsiya qilinmagunicha, ular oʻzlarini yoʻqotmoqdalar. Mana, keyingi savol: agar ularni qayta birlashtirish uchun maxsus harakatlar boshlansa — mana shu yerda boshlanadi. Lekin hozircha ular oʻz-oʻzlarini yoʻqotib qoʻyishmoqda... shunday boʻlsa, oʻzini yoʻqotgan jamoani qanday tiklash mumkin? Qachon yoʻnalish koʻrsatiladi? 🤡

Xavotirlaringizda oʻrin bor. Samarqandlik sariq-qizillarning barcha mavsumlarini kuzatgan kishi sifatida aytaman — 2019-yildagi Germaniya bilan oʻrtoqlik oʻyini yoshlarga eʼtibor qaratishni boshlangan vaqt edi. Oʻsha vaqtda asosiy jamoada oʻynab, ikki marta Germaniyada toʻp surgan Abdurazzoq Ergashevning kelajagi haqida gaplar boshlandi. Uning soʻzlarini eslayman: *"Men Samarqandga boʻlganimni hech qachon unutmayman. Shunday boʻlsa, men asosiy jamoaning oʻyin uslubiga moslashdim, lekin oʻz shahrimning oʻziga xosligini yoʻqotmadim."* Bu gapni eshitganlarimiz uchun maʼno bor edi. Bugungi kunda esa yoshlarda birorta Abdurazzoqga oʻxshab oʻzlarini yoʻqotmaganlariga duch kelmoqdaman. Sizlarga ochiqchasiga aytsam — 2023-yilgi mavsumdagi asosiy jamoa va yoshlar oʻrtasidagi 0.8 xG koʻrsatkichi meni xafa qildi. Ammo bu raqamdan ham ogʻirroq narsa bor: ular asosiy jamoaning oʻyinlarini tomosha qilib oʻtirmoqdalar va oʻzlarini boshqa jamoalarning oʻyinchilariga oʻxshatmoqdalar. Qani, oʻyinning oʻziga xosligi nimada? 2016-yilda boʻlib oʻtgan Gʻuzor gʻalabasi paytida asosiy jamoaning oʻyin uslubi butun shahar uchun oʻrnak boʻlgan edi. Oʻyinchilar oʻsha vaqtda Samarqandlik ekanliklarini his qilishardi, chunki ular asosiy jamoaning oʻyin uslubiga oʻziga xosliklarini qoʻshib qoʻyishar edi. Endi esa asosiy jamoa oʻz-oʻzini yoʻqotib qoʻygan, yoshlarda esa "oʻzimniki" hissining izi qolmagan. Keling, bir narsani aniq aytay — bu yerda asosiy muammo yoshlardagi "oʻzimniki" hissining yoʻqolishi emas, balki ularni asosiy jamoadan ajratib qoʻygan tizimda. 2019-yilda Germaniya boʻylab oʻtkazilgan oʻrtoqlik oʻyinlaridan soʻng yoshlarda oʻzlariga boʻlgan ishonch paydo boʻlib, ular asosiy jamoaga qayta integratsiya qilina boshlashgan edi. Ammo hozirgi vaqtda bunday aloqa mavjud emas. Yoshlarga nima qilish mumkin? Avvalo, asosiy jamoaning oʻyinlarini tomosha qilishga undash kerak — oʻz-oʻzidan, hech kim majbur qilmasdan. Ular asosiy jamoadan mustaqil faoliyat olib borayotgan boʻlsalar ham, oʻyin uslublarini oʻrganishlari mumkin. Bu ishni qilganlarning oʻzini yoʻqotmasligi ehtimoli yuqori. Pochtaga savol: agar asosiy jamoaning oʻyin uslubi oʻzgarib ketganini koʻramizmi yoki yoʻqmi?

OfsaydShohning aytganlarida o'zimni yo'qotib qoʻymaganlarimiz uchun juda og'ir asarlar o'qigandek bo'ldim. Ha, 2016-yilda bo'lgan G‘uzorday keyin nima bo'ldi? Shunday darajada chiqib ketgan ediki, o'sha 3:1dan keyin butun shahar xafa bo'lmagan edi — sariq-qizillarni o'z xalqining bir qismi sifatida ko'rishgan. Endi esa asosiy jamoa bilan yoshlardagi aloqa yerda yotib qolgan toshdek — hech kimga tegmayapti. Abdurazzoqni eshitganman: *"Samarqandga boʻlganimni hech qachon unutmayman"* — mana shu bir gapning o'zi barcha xalq kubogini olib kelardi. Endi esa yoshlarda o'sha hissiyotning izi qolmagan. Ularni Samarqandlik deb hisoblamasang, keyin o'z-o'zidan murabbiy koʻrsatmasdan asosiy jamoaga moslashaveradilarmi? Yoʻq, erkin agentlarga aylanishadi, keyingi yil boshqa klubda davom etishadi. Men uchun asosiy savol: asosiy jamoaning oʻyin uslubi oʻzgarib ketganmi yoki yoʻqmi? Chunki ular oʻziga xosliklarini yoʻqotishsa, unda yoshlarda ham ularning izini qidirish nima uchun?