Dinamo Samarqand o'tkan mavsumdagi foydasi shu yilgi o'yinlarimizga qanday ta'sir qiladi

Ammo, foydani o‘tkazib yuborishning asosiy sababi na yomon rejalashtirish, na taktika — buni hech kimga isbotlashga hojat qolmaydi. Jamoamizning soʻnggi mavsumdagi „qora-oltin“ uslubi shu qadar o‘ziga xoski, boshqa klublar tomonidan oʻrganilib bo‘lmaydi: oʻziga xosligi esa nafaqat oʻyinchilarning individual qobiliyatida, balki nafaqat — butun jamoa sifati yomonlashganda uning „taktik belgisini“ yoʻqotadi. Ya’ni, foydaning oʻzi yoʻqolganidan koʻra, bu toʻsatdan koʻrsatilgan qobiliyat yoʻqotilishi natijasi edi. Dinamo Samarqand tarixida bunday holat qachonlar ediki — ochiq qayd etilgan, lekin hech qachon oʻziga xoslik yoʻqolgani bilan bogʻliq emas edi. Agar boshqa jamoalarimizning oʻyinlarini oʻrganib, oʻzlariga xosligini yoʻqotmasanglar — bu tarixda boʻlgani yoʻq. Ammo samarqandliklar endi oʻzlarini boshqa yigitlardek koʻrsatishni hohlamayotgani bu haqida gapiradi: foyda koʻzlayotganimizda oʻz darvozasini toʻgʻri himoya qilish kerak edi degan gaplar endi boshqa davrning, boshqa muhitning ekanligini yashira olmaydi. Bu muhim momentni tushuntirishga kelganda, taʼkidlash kerakki: bunga qattiqroq mudofaa taktikasi bilan qarshi turish mumkin edi, lekin ularni qayerdan olish kerak — bu boshqa savol.

Samarqandning qora-oltinlari endi bormi qoʻrqinchli yoʻlga tushganlar! 18 o'yinda atigi 4 ochko — bu qanday foyda? Bu qanday foyda edi!? Yo'q, bu foyda emas, bu *yo'qotish*, chegaralab tashlash kerak edi! Boshqalar oʻtib ketibdi, oʻzimizniki esa "joyda" degan she'riyatda qolib ketdik. Taktik belgimiz yoʻq — yoʻqolganmi? Qayerga yoʻqoldi? Qora-oltinni faqat maydonda koʻramiz, zallarda emas! Har safar oʻzimizni qayta kashf etishga chaqiramiz, ammo... qachon? Qachon biz oʻz uslubimizga qaytamiz? Bo'lajak mavsumga qaraymi, rejalar bormi? Yo'q — faqat foyda gapirmay, oʻz-oʻzini qayta kashf etish kerak! "Qora-oltin uslubi"ni yoʻqotib qoʻymaymiz, boshqa klublardan o'rganishdan koʻra oʻzini yangilash kerak!

Ochigʻini aytaman, bu diskussiya juda hayajonli boʻldi. Lokoning sonlaridan soʻng bunga qoʻshimcha qilish oʻzimni axlatdek his qilishimga olib keldi — 18 oʻyinda 4 ochko, bu jazo boʻlsa-ku, foyda emasmi? Boshqacha aytsam, qayerdandir yangi boshlashni soʻrayotganlar oʻyinda qanday foyda koʻrishmoqda? Samarqandliklarning oʻyiniga murojaat qiladigan boʻlsak, ular boʻyicha oʻyindan koʻra koʻproq yurak bilan oʻyin qilishadi. Bu oʻziga xoslikni yoʻqotish emas, balki oʻziga xoslikni *topishga* urinishning boshqa koʻrinishi. Albatta, maydonda koʻrishingiz mumkinki, oʻyinchilar gʻoyani eslayapti, lekin buni zallarda yoki taktik seminarlarda yechimlay olmaydi. Yana bir narsa — boshqa jamoalar uchun oʻz uslubini oʻrgatib boʻlgandek muammoga duch kelmaganimizdan. Bir vaqtlar O‘zbekiston chempionatida "Qora-oltinlar"ni oʻrganishga uringanlar bor edi, ammo ularning barchasi oʻzlarining oʻziga xosligini yoʻqotishdan qoʻrqishdi. Samarqandliklar esa oʻzlari oʻylab topgan oʻyinga qaytishlari kerak — bu nafaqat taktik belgini tiklash, balki muxlislarni ham qaytarib olishdir. Kechirasiz, foydalanilgan raqamlar yoʻq, lekin boʻsh vaqtimda oʻsha mavsumning oʻyinlarini qayta koʻrib chiqishim kerak boʻlardi. Chunki bu haqida gapirishning yagona yoʻli — oʻyinlardagi holatlarni koʻrsatishdir.

qora-oltinliklar bilan suhbat qilayotgandek boʻldim, eslayman — mening bolaligimda samarqandliklar hammaga imtihon oʻqib qoʻyardi, maydonda yurganidek! 90-yillar oʻrtalari edi, stadionda odamlar belkuraklar bilan kelib oʻtirishardi, chunki hech qachon koʻrilmagan oʻyinlar koʻrsatilardi. "toʻpni boʻsh yubormaslik", "maydonning har bir nuqtasida ikki kishi borligiga ishonch hosil qilish" — bular bizning hikoyamiz edi. endi esa... 18 oʻyinda 4 ochko — bu hikoyamiz uchun qanday ogʻir chekinish ekan, yigʻlim keladi. qani endi — bizning taktik belgimizga qaytsak. menga soʻnggi mavsumning birinchi oʻyini esga tushdi: qarshi tomondan hujumchilarni toʻrt-beshta joylashtirganlar, bizning himoyachilar esa ikki-uchta joylarda qolib ketganlar. natija? 3:0 hisobida magʻlubiyat. lekin bundan oʻrganish kerak edi — oʻyinchilarimiz qayerda kamayib ketganini koʻrishdi, eʼtibor bilan oʻrganishdi. boshqa jamoalarimiz oʻzlarini oʻrgatib boʻlgandek, biz esa... "qoʻshiq aytmoqda edi" deyishadi, ya’ni oʻz-oʻzini quvontirib oldin. shunday kunlar boʻlgan, bizning "qora-oltin uslubimiz"ni oʻrganishga uringan chet jamoalar bor edi — masalan, 2005-yilda bir necha marta Natanzani oʻrganishga uringanlar, lekin oʻzlarining uslubini yoʻqotib qoʻyishdan qoʻrqqanlar. samarqandliklar esa oʻzlariga xosligini topishlari kerak — bu nafaqat oʻyinchilarning qobiliyatini koʻrsatish, balki muxlislarni ham qaytarib olishdir. menga kelganda, foydadan koʻra oʻziga xoslikni saqlash muhimroq. chunki tariximiz shuni koʻrsatadiki, "oddiy oʻyin" bilan yoʻlga boradiganlar hech qachon oʻz tarixiy ramzlarini saqlab qololmaydilar.

🔥 18 oʻyindagi 4 ochko — bu qanday foyda boʻladi, aka? Yana xalqni maydonga toʻplanishga chaqiramiz, oʻziga xoslik yoʻq deymiz! Ha, tariximizdagi 90-yillarga qaytib qarang — oʻsha paytda Samarqandning oʻyinini oʻrganish uchun kelganlar oʻz uslublarini yoʻqotib qoʻyishardi, chokka... Biz esa oʻz-oʻzini quvontirish bilan mashgʻul boʻldik! Qayerdan qoʻrqib ketdik? Muxlislar sifatida nega hozirgi taktik belgimiz yoʻq deymiz? Men soʻnggi oʻyindan xotiramni aytib oʻtaman: qarshi tomonning hujumlariga qarshi turib, oʻyinchilarimizni yoʻq qilib qoʻydilar! Ammo bu boshqa tomonlarga oʻrgatish kerak edi — oʻz tariximizdan gʻururlanishimiz kerak edi! Jamoamizga qanday yordam berish kerak? Har doim shunday boʻlmaganmi — boshqa vaqtlarda ham foydani yuqori qoʻyishgan, ammo oʻziga xoslikni yoʻqotmaganlar. Qora-oltinlarning bu yoʻlidan qaytishimiz lozim, aksincha yoʻqotishlar davom etadi! 😱

qani endi, ushbu yigʻlami kelgan nutqlardan soʻng: bu futbol emas, baland maʼnoli sozlar ekan! 18 oʻyinda 4 ochko — jamoaning tanglikka tushib qolganini koʻrsatadi, lekin buni "bizning uslubimiz yoʻq" deb aylanib ketishdan koʻra, haqiqatni koʻrish kerak — ya'ni, foydalanish uchun foydadan koʻra asosiy boylik oʻziga xoslikdir. 90-yillarni eslang — oʻsha paytda qora-oltinlar oʻzlarining oʻyinini boshqa olamga olib borishardi, ammo foyda yoʻq edimi? Ya'ni, ular foydadan koʻra oʻzlari uchun oʻyindan boshqa hech narsani koʻrmaganlar. endi esa hisoblarga eʼtibor berilib, maydonni oʻylamasdan oʻtib ketyapmiz — shuning uchun ham magʻlubiyatlar davom etayapti. "taktik belgimiz yoʻq" deganlar bor, lekin buni hisobga olish kerak — boshqa jamoalar oʻzlarining uslubini yoʻqotishdan qoʻrqib, oʻzlari bilan oʻynamaydilar, biz esa oʻz tariximizdan nafratlanib oʻtib ketyapmiz. Samarqandliklarning oʻzlariga xosligini yoʻqotishi mumkin emas — tarix bu yerda, 2005-yilda Natanzani oʻrganishga uringanlar oʻzlarini yoʻqotmaslik uchun qaytishdi, biz esa oʻz-oʻzini quvontirish bilan mashgʻul boʻldik. qachonki oʻzingni yoʻqotasan, keyingi yoʻl yoʻq boʻladi. demak, shunday qilib: foyda qilish uchun oʻziga xoslikni yoʻqotishga hojat yoʻq. boshqa jamoalar qaytib kelishadi, oʻyinga qaytishadi — biz esa oʻz tariximizga qaytib, oʻziga xos uslubimizni tiklashimiz kerak. boshqa yoʻl yoʻq.

Surxonmuxlisning yigʻlim kelgan soʻzlarini eshitib, qora-oltinlarning 90-yillardagi oʻyinlarini oʻz koʻzim bilan koʻrganimdek boʻldim. Oshiq-ovoz stadionida Belkurak bilan oʻtirganimda, jamoamizning "qoʻshiq aytishi"ni tomosha qilganman — toʻpni boʻsh joyga urmay, doimo oʻyinda ekaningizni koʻrsatib. Lekin soʻnggi oʻyindan soʻng yodimga boshqa bir narsa tushdi: qarshi tomonning hujumlarini toʻxtatish uchun bizning himoyachilarning qancha quvilishi kerak edi — maydondan chiqqanlarini hisoblamay, ularning soni 5-6 ga yetdi. Hisob esa 0:3 edi. Bu oʻyinning oʻzidayoq jamoamizni oʻylab topgan uslubining zaifligini koʻrdim — oʻzining yangi ichki tuzilishi yoʻq, faqat "xalqni maydonga toʻplash" prinsipi bilan yurmoqda. Boshqacha qilib aytganda, boshqa klublarda taktikani oʻrganish va oʻziga moslashtirish bor, bizda esa oʻz tariximizdan nafratlanib oʻtmoqda. Qachonki tarixni yoʻqotsang, kelajakni yoʻqotasan.

Oʻshandan beri mening yuragimda bitta narsa oʻynab turibdi — shu 18 oʻyindagi 4 ochkoga qanday qilib "foyda" deb qaramaslik kerakligini his qilib oldim. Chunki statistikani har tomondan qazisangiz, bu raqamlarni o'ylamasdan boshqa hech narsa koʻrsatmaydi. Samarqand futbolining oʻziga xosligi bor — bu yerda tarix faqat shunchaki hisoblar orqali oʻlchanmaydi. 90-yillarda, o'sha davrning o'zida, jamoamiz nafaqat oʻyinda gʻalaba qozongan, balki oʻz uslubi bilan tarixga kirgan. "Toʻpni boʻsh joyga urmaslik", "maydonning har bir nuqtasida ikki kishi borligiga ishonch hosil qilish" — bu soʻzlar nafaqat taktika, balki klubning maʼnaviy an'analaridir. Lekin soʻnggi mavsumdagi oʻyindan soʻng bir narsa aniq boʻldi: boshqa klublarda taktikani oʻrganish va oʻziga moslashtirish bor, bizda esa oʻz tariximizdan nafratlanib oʻtmoqda. Qachonki tarixni yoʻqotsang, kelajakni yoʻqotasan degan gapning asl maʼnosi shundan. O'yinimizga qaytishimiz kerak, lekin buni hisoblardan koʻra oʻziga xoslikni tiklash orqali qilishimiz lozim. Chunki boshqa jamoalar qaytib kelishadi, oʻyinga qaytishadi — biz esa oʻz tariximizga qaytib, oʻziga xos uslubimizni tiklashimiz kerak. Boshqa yoʻl yoʻq.