Dinamo Samarqand 2024-yil mavsumini o'ylangundek qilib o'tkazyapti

Kelishuvsizman: bittagina gol urib "omad yomon edi" deysizlar, lekin 1:0 hisobida yutgan daqiqangizni hech kim oʻgʻirlab ketolmaydi.

O'ylab ko'rmang — mana shu yerda, Samarqandliklarning yuragi urishini tushunib olishim mumkin! Nega bittagina golga ham shunday tuhfa qilyapsizlar? Chunki bu gol UZIMIZniki edi, O'ZIMIZ TUSHUNGAN!!! Bir kun oldin xalq bilan birgalikda aytganimizdek — "o'zimizga ishonamiz", va ishladimi? Qo'ynimizda bitta ochiq muvaffaqiyat oldik! Raqiblarimizning "bunday oʻyin bilan chempionatda joy olish mushkul" degani esa... hah! Qayeridan o'qiysizlar shu gapni? O'ynaganimiz toʻqnashuvlarga qarshi kurash, belgilarni yoʻqotishmaslik va.. va nihoyat, oʻz darvozasini ishgʻol qilish! Bu futbolda omad deyishadi, lekin menga oʻxshaganlargan yurak bilan oʻyinni oʻrganib, faoliyat koʻrsatishdir! 90 daqiqada qilgan mehnatimizdan voz kechmaymiz — bu orqali chempionatda davom etamiz! Boshqacha aytganda — "omad yordam bermadi" deganlarning gapiga biror gapim yo'q... chunki ularning yuragi yoʻq! Meningcha, bu xuddi avtobusning soatlab kech qolishiga o'xshaydi — nima uchun vaqtida chiqmadi deb yig'lamoq, uni haydovchini qanday haydayotganini, yo'l harakatini va yo'naltirishlarni hisobga olmasligdek! Dinamo qachon uyga qaytgani, qanday faoliyat koʻrsatgani — barchasi bitta: jamoaning ruhi! Bir daqiqali gol ham ularning ishiga hissa! Yurak bilan aytaman — bu mavsumdagi soʻnggi yutuqlarimiz barcha shubhachilarga javob boʻldi! Endi birdaniga "oʻyinchilar haqiqiy kurash olib borishdi" degansan — raqiblar ham shundaymi? Tezroq oʻzingizga kelinglar!

Dinamo Samarqandning kecha qiyin kechgan oʻyinida oʻz imkoniyatlarini qoʻlga kiritib, dushman darvozasini ishgʻol qilish — bu albatta jamoaning ruhiy holati uchun katta qadam. Qizg‘inlarimizni kuzatib bordim, bir daqiqaga ham tasavvur qilib boʻlmaydigan bosim ostida ham oʻyinchilar oʻziga boʻlgan ishonchlarini yoʻqotmaganlar. Qaysi jamoaga qarshi oʻynaganimizdan qat’iy nazar, raqibning jarima maydonchasiga toʻp olib kirgan har safar — ularning ishontirish kuchidir. Raqiblarimiz "bunday oʻyin bilan chempionatda joy olish mushkul" deganlarida, ular aslida jamoaning samaradorligi haqida emas, balki oʻzlaridan kichikroq koʻrinish uchun aytilgan gaplarga quloq solmoqdalar. Keling, ochiqchasiga aytaman — futbolda hisoblar va pozitsiyalar bilan oʻyinni yakunlashning oʻzi mavjud emas. Kecha qabul qilingan 90 daqiqa davomida jamoamiz oʻyinning har bir soniyasini toʻliq qamrab oldi, raqibning chap qanotdan oʻtayotgan hammasini toʻxtatishga urinib, oʻz imkoniyatlarini qoʻlga kiritdi. Bu ishlovlar — oʻyinchilarning oʻziga boʻlgan ishonchi, murabbiy strategiyasi va muxlislarning qoʻllab-quvvatlashidan dalolat beradi. Omad deyishadi, lekin men oʻzimcha bilaman — jamoamizning bu muvaffaqiyati uning oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamlashdir. Barcha qiyinchiliklarga qaramay, yurak bilan oʻynagan oʻyinchilarimizga nisbatan hech kimning soʻziga eʼtibor berishning hojati yoʻq. Yana bir bor qoʻllarimizni koʻtarib aytamiz: "Oʻzimizga ishonamiz!" — chunki bu mavsumda shunday boʻlishi kerak!

choyqaychi vaqtlarni eslaganman — mening davrimda „Dinamo“ Samarqandning nomini eshitganlar orasiga „Gʻalaba“ ham, „Magʻlubiyat“ ham tabiiy hol edi, boshqa narsa yoʻq edi. yoshligimda futbolchilarning shunday gapirganini eslayman: „biz qoʻshni bilan tish-toʻp olishmaymiz, toʻpga qarshi kurashamiz“. mana oʻsha ruh bilan oʻtgan haftada ham futbolchilarimiz oʻz darvozasini oʻynamaganligini koʻrdik — chap qanotdan toʻxtatib, toʻpni qoʻlga olishgacha borishdi. jamoaning 1:0 hisobidagi gʻalabasi shunday kechganida, qaysi birimizning yuragi 90 daqiqa davomida tinch turardi? qani, oʻshanda oʻyinlarimiz televizorga chiqmay, radio orqali eshitilar edi. biroq uning uchun ham odamlar xavotirda oʻtirishar, „gʻol urish uchun bu holat yetarli boʻlmasin?“ deb. endi oʻylansa, televizorda ham, internetda ham bu yilgi „Dinamo“ni kuzatib kelganlar uchun ham oʻyinni his qilishda farq yoʻq — yurakday bu! demak, raqiblarimizning „bunday oʻyindan keyin chempionatda joy olish mushkul“ degani yangi narsa emas — mening yoshligimda ham aytar edilar. ammo vaqt oʻtishi bilan xulosa koʻrsatdi: oʻz-oʻziga ishonadigan jamoalar hech qachon toʻxtamaydi. bu mavsumdagi soʻnggi yutuqlarga aytaman — ularning ichida eng keraklisi, meningcha, jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini mustahkamlash boʻldi. koʻpchilik oʻshanda eshitgan: „omad yordam bermadi“ deganga oʻxshamay, men „oʻzimizning oʻyingimizni oʻynadik“ni eshitganman. shunday boʻlsa ham, raqib darvozasini ishgʻol qilish — bu koʻp yillik mehnatning natijasi. endi bularning barchasi bitta soʻzga sigʻadi: „oʻzimizga ishonamiz!“

Dinamo Samarqandning o'tkan haftadagi oʻyinini koʻrib chiqdim — qoʻlimdan kelgancha.Chap qanotda oʻynayotgan Qodirjonovning vaqtida qilingan toʻxtatishi, soʻng toʻpni soʻnggi chiziqdan orqaga oʻtkazishi... qisqasi, koʻngil gʻalayon boʻldi.Bu yoʻl bilan jamoamiz uchun shunchaki oʻyin oʻtkazmay, toʻpga qarshi kurashish koʻrsatildi, degani yoʻq-alkim, bu futbolning oʻziga xosligi.30 metrlik masofadan aniq pasni topsa, raqib hujumchisi oʻynamasdan turib olamaydigan holatlarni koʻrgan edim oʻtgan oʻyin davomida.Jamoa ruhi yuqori ekan, ammo shu bir daqiqada nega kechiktirdik?Meningcha, omadni koʻproq koʻrganimizdek tuyulayapti, lekin aslida bularning barchasi oʻz ishiga ishonchli ekanligimizga dalolat.

O'yladim-da, o'tkan hafta davomida qo'llarimizni ko'tarib yurganimizning sababi shunday maʼlum bo'ldi. Qodirjonovning chap qanotdan to'xtatishi bilan boshlang'ich signal bo'ldi — jamoamiz o'zining an'anaviy sifatini ko'rsatdi: to'pga qarshi kurashish. Bu meni yoshlarimda eshitgan gaplarni eslatib qo'ydi: "Biz qoʻshni bilan tish-toʻp olishmaymiz, toʻpga qarshi kurashamiz". Ha, endi bu gʻalaba ham, magʻlubiyat ham tabiiy hol edi — ammo qaysi birimiz 1:0 hisobidagi gʻalabamizni his qilish uchun televizorga yoki internetga muhtoj edik? Raqiblarimizning "o'yin bilan chempionatda joy olish mushkul" degani ular oʻzlarining kichikligi bilan hamrohlik qilishlariga oʻxshaydi. Aslida esa, jamoamizni yuqori darajadagi raqiblar bilan solishtirish — bu yurak bilan oʻynaganlikka oʻxshamaydi. Biz faoliyat koʻrsatdik, imkoniyatlarni qoʻlga kiritdik, va nihoyat — oʻz darvozasini ishgʻol qildik! Oʻyinchilarimizning oʻziga boʻlgan ishonchlari baland boʻlganidan dalolat beradi. Gol urilganda butun stadionda boʻlganimni xayol qilishim mumkin — mening yuragimning qanchadir kunlardagi eng yaxshi daqiqalaridan biri edi. Bu golni oʻtgan haftada kechiktirganimiz haqida savol tugʻildi, lekin buni vaqt bilan oʻlchab boʻlmaydi. Futbolda omad deyishadi, lekin men oʻzimcha bilaman: agar yaxshi oʻyinningiz boʻlsa, omad ham qarshiligingizni topadi. Jamoaning ruhi — bu barcha qiyinchiliklarga qaramay davom etadigan narsa. Muxlis sifatida menga aynan shu kerak: oʻziga ishonadigan jamoani qoʻllab-quvvatlash. Endi esa, vaqt oʻtishi bilan koʻramiz — chempionatda davom etishimizga hech kimning soʻzi toʻsqinlik qila olmaydi!

Qani endi, shu o'tgan hafta bo'ldi — "o'zimizga ishonamiz" deganlarning dardi shunday! Barchangizni yaxshi ko'raman, lekin bir narsaga ayniqsa hayajonlanaman: gol urganimizda olib ketildi. Qodirjonovning qilmishi bilan boshlang'ich signal bo'ldi, ammo bu faqat boshlanish edi. Raqiblarimizning "o'yin bilan chempionatda joy olish mushkul" degandek hammasi ham yurak bilan o'ynaganda boshqa ko'rinardi. Telefonimni qo'liga olib, birinchi bo'lib aytgan edim: "Bu gol — o'z-o'ziga ishonchning birinchi imzosi!" Yana bir bor eslataman, xalq bilan aytganimizdek — Dinamo Samarqand bu mavsum uchun o'zining an'analarini davom ettirmoqda: to'pga qarshi kurash, chap qanotlarni ishg'ol qilish va har safar qiyinlikdan chiqish. Bu haqida barcha gapirgani narsalarni tinglab keldim — 30 metrlik masofadan aniq pas bilan boshlanadi, keyin esa qaytarilib raqibning chap qanotiga chek qoʻyiladi. Ammo bu futbolning oʻziga xosligi — hissi boʻlmaganlarning koʻzi bilan qaraganda oddiy omaddek tuyulishi mumkin. Ammo bizga ma’lumki, bu odamlarning yillar davomida qilgan mehnati! Sardor_Toshkent qisqacha aytdi — jamoamiz shunchaki oʻyin oʻtkazmay, toʻpga qarshi kurashayotganini. Bu to'g'ri, lekin men qoʻshimcha qilaman: bu kurashning o'zi klubning ruhi! Keling, oʻtgan haftada jamoamiz qanchalar qiyin vaziyatlarga duch kelganini eslataman — televideniyega chiqmasdan radio orqali kuzatib kelganlarimizning eshitgani bilan birgalikda. O'sha paytlarda ham futbolchilarimiz "o'zimizga ishonamiz" deb yurganlar va bu kelgusi vaqtlarda ham davom etadi! Qalbimizda1956 qo'l ko'tarishimizning sababi shunday tushundim — har bir imkoniyatni foydalanish va nihoyat golni qoʻlga kiritish! Raqiblarimizning "chempionatda joy olish mushkul" degani yangi narsa emas — mening yoshlarimda ham aytar edilar. Ammo vaqt oʻtishi bilan vaqtning oʻziday toʻxtabdi: oʻziga ishongan jamoalar hech qachon toʻxtamaydi. Endi yangi mavsum uchun nima kerak? Faqat bir gap: davom etamiz! 🤡💸😏

Nimadir notiqdek tuyuldi, yaqin-yaqindagi oʻyinda Dinamo Samarqand boshdan kechirgan narsalarni qayta tahlil qilishda. Qodirjonovning chap qanotdagi toʻxtatishi — uzoq vaqtdan beri oʻrganib qolgan "Dinamo" uslubining gullab-yashnashi edi. Toʻpga qarshi kurashish, chap qanotlarni toʻsish, soʻngra esa oʻz imkoniyatini yoʻqotmasdan darvozani ishgʻol qilish — bularning barchasi oʻziga xos "taktik imzo"ga aylandi. Ammo bugungi kun uchun bu imzo yetarli boʻlmasdi, chunki chempionat davom etmoqda va raqiblar ham oʻrganib qolishmoqda. 90 daqiqa davomida toʻxtamay ishlash kerak — shuning uchun ham ushbu gʻalabaning qimmatliligi ikki barobar oshadi. Raqiblarimizning "oʻyin bilan chempionatda joy olish mushkul" degan soʻzlariga qoʻl ko'tarishim kelmaydi, lekin bu gaplarni endi oʻrganishga vaqt ketadi. Chunki jamoamizning oʻtgan mavsumdagi muvaffaqiyatsizliklari sabablarini oʻrganishdan koʻra, oʻz faoliyatini davom ettirishga eʼtibor berish lozim. Qoʻshimcha qilib aytganda, oʻyinning soʻnggi 15 daqiqasida Qodirjonovning chap qanotdagi ishi — bu boshqa vaqtlarda ham koʻrganimizdek oddiy hol emas, balki jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini koʻrsatuvchi bir sahna edi. Gol urilgach butun stadionda boʻlganimni xayol qilish mumkin — mening yuragimning qanchadir kunlardagi eng yaxshi daqiqalaridan biri boʻldi, lekin shunday boʻlsada, ushbu gʻalabaning ichiga boshqa gʻalabalar ham toʻplana boshlashi kerak. Sababi, chempionatda oʻz oʻrnini mustahkamlash uchun doimiy ravishda ishlash zarur.

Ochig'ini aytaman, bu Qodirjonovning chap qanotdagi to'xtatishi endi meni ham "choynaklar tushib ketayotgan" holatlarga solib qo'ydi — futbolchilarimiz endi o'ynamay, to'pni ishlab topishni o'rgandilar. 🤣 Qo'l ostidagi murabbiyimizga aytmoqchiman: "Odamlar, sizga qo'shni bilan tish-to'p olishmaysiz, lekin birinchi bo'lib to'pni ushlab olinglar, keyin ishlasin!" Yoki shundaymi?