chig'anoqdagi mardonavorliklar va etihod maydonidagi sariq dengiz

Qachonki asosiy darvoza oldida Richarlison bek ora olmagunicha kvadratda o'zimni bezovta qilib yurgan edim — zudlik bilan "ya, endi bular bilan boshi osilishi mumkinmi?" degan ishtirok bilan. ammo keyin... keyinchalik juda yuraksizlanib, darvozabonini yonidan ayvonchaga chiqib g'alaba xalq qichqirig'ini eshitgandim — qo'limni og'ziga tutdim. sariq-ko'k trikotaj kiygan odamlar o'sha kunni uchun to'g'ri kelgan edi: pastga tikka, yuqoriga sakkala, maydonga qarshi emasmiz degan tuyg'u... va hikoyamning eng qiziqarli joyi — oxirgi daqiqalarda Levingtonga qarshi o'yinda qolib ketgan holda xursandchilikdan Gundoqning goliga g'ildiraklarni aylantirgan edim!

qani, eshit, Zilola, shu kunlarni eslayman... o'shanda hali guruhlar o'zaro qarshi chiqishgan, lekin men shaxsan "men endi bunday qiyinchiliklarni yengolmayman" deb o'zimga sovuq suv tashlagan edim. keyin bir kuni tushda yangiliklarni ochdim — Richarlison qiyalikda ikki uchrashuvda to'pni qornidan ushlab qolganiga qaramay darvozani ishg'ol qildi. xotirjam boʻldim — demak, hammasi yaxshi boʻladi! lekin keyingi haftada ketma-ket ikki oʻyinda yoʻqotishimizdan soʻng, qizgʻin koʻngildagim birdan sovuq qorongʻulikka botdi. shundan soʻng, u kuzning bir kechasida qoʻllarimni maydondagi hamyurtlarimga choʻzib: "ya, endi ular bilan toʻqnashuvning oʻzidan qoʻrqinmayman!" — degan edim. o'sha vaqtlarni eslayman... o'sha sariq-koʻk bayroqlarni ushlab, oʻtgan mavsumlarni unutib, yangi qahramonliklar kuzatib oʻtirishni orzu qilgan edim. va nima deysiz, endi esa aynan shunday boʻldi — chempionlik sovrinini qoʻllarimizga kiritdik, lekin ayniqsa, oʻsha pley-off bosqichi mening yuragimda alohida joy oldi...

Qani, keling shunday qilib ketaylik — oʻsha vaqtlarni bugungi bilan solishtirganda, bu ajoyib bir vaqtlar oʻtkan. Oʻsha kuzning bir oqshomida maydonga koʻz yumib yurganimda, hozirgi jamoamizni oʻylab koʻraman. Hozir ularning oʻyinida xotirjamlik yoʻq, shov-shuv esa… nafaqat maydon atrofidagi muxlislar orasida, balki butun dunyoda. Lekin oʻsha vaqtlardagi oʻyinning oʻziga xosligi bor edi — sariq-koʻk bayroqlarni ushlab, bir-birining qoʻliga tikilib, maydonni toʻldirgan holda oʻtgan kunlar. Endi esa hamma narsaga qaramasdan, mavsum davomida oyoq ostidan chiqib ketish xavfi boʻlsa-da, biz uchun chempionlik hatto kutilganidan ham yaqinroq ediku, hozir esa shu masalani birmuncha murakkablik bilan yechish kerak kelmoqda. Shunday oʻtkan vaqtlar edi, shunda bir marta guruhda qolib ketganiga qaramay, keyingi oʻyinda chempionlik uchun kurashib, toʻpni qoʻlga kiritish va Gundoqning goli bilan butun muxlislar maydon atrofida aylanib ketishardi. Endi esa oʻsha holatlar oʻrniga, oʻzaro oʻyinlardagi oʻzgaruvchanlik koʻproq eʼtiborni tortmoqda — garchi sariq-koʻklar maydonda birdek toʻp surayotgan boʻlsalar ham, tashqaridagi hayajon hali ham birdek yuqori emas. Bu yerda asosiy farq shundaki, oʻsha vaqtlardagi oʻyinga boʻlgan ishonch hamma narsa boʻlishi mumkin boʻlgan bir holat edi, ammo hozirgi oʻyinda baribir bir muncha e’tiborli raqiblar mavjud boʻlib, ularni hisobga olish kerak. Lekin yaxshi narsa shuki, maydondagi oʻyinchilar ham oʻsha kuzning bir kechasidagi kabi tez-tez gullab-yashnashlarini koʻrsatmoqdalar — toʻgʻri, endi oʻyinlar yoʻlda oʻtmoqda, lekin tamonlar uchun ularning hissasi hali ham xuddi shu sariq-koʻk bayroqlarni koʻtargandek muhim.

Kecha tunda uyqudan uyalib qoldim — muxlislar guruhchasida o'zimni xotiralarimga berdim. O'shanda guruh bosqichidagi o'yinlardan keyin, keyingi kuni ertalab darhol Manchesterga qaytish rejasini qayta ko'rib chiqdim. Richarlisonning tomog'iga to'p chiqib, darvozani ishg'ol qilgani... ha, zo'r edim, lekin keyin ikki o'yinda mag'lubiyatlar... u kuz kechasida qo'llarimni cho'zganimni eslayman, odamlar bilan birga "ular bilan kurashishdan qo'rqmaymiz!" deb hayqirgandim. O'shanda Maykl Ouenning goli bilan o'tkan o'yinlardagi g'alabalarimizni esladim — to'pni oyoq bilan uzatib, darvozaga yo'naltirgan paytda maydonni nima uchun aylanib ketganimizni. Endi esa chempionlik yaqinlashmoqda, lekin o'shanda yo'qotishlarimizdan keyin kelgan ishonchning o'ziga xos jozibasi bor edi... maydon atrofidagi bayroqlarni ko'targanlardek, yuraklarimizda yangi ishonch bilan o'ynagan edik. Sariq-ko'klarni yodga olish uchun hammamiz o'zimizni yaxshi his qilgan edik — keyinchalik chempion bo'lishimiz shunday boshlangan edi...

Ooo, xolos, o'zingizni eshitib, qani, men ham shu yerga bir oz kulgili narsa taqdim etaman-ku... Deyarli barchamizning yuragidagi o'sha esda qolarli kuz kechasi bor, o'zimni hayqirgandim: "Ular bilan to'qnashuvdan qo'rqmaymiz!" — deganimda, o'zimning kiyimimdagi sariq-ko'k rangli dog'larni ko'rib, "qani, men qanday muxlisman, to'satdan adashib ketib qolamanmi?" deb o'ylab qoldim. keyin darvozabon Richarlisonning ajoyib san'atidan so'ng, bayroqni ushlab, guruhdagi birinchi o'rinda qolib ketganimdan xursandchilikdan darvozaga qarab "XO, BU ZAMONA RANGIMIZGA YORDAM BERADI!" degan edim. keyinchalik Gundoqning goli bilan butun maydon aylana boshladi — men esa, bayroqni ushlab, biror do'stimning chiroqlariga qarshi qarsak chalishardi, natijada uyqusiz tunlarning birida ko'prikni yopib qo'ydim! 🤣🍿

Ooo, to'g'risi, Qalbimizda_sodiq aka, sizning hazilxonangizni eshitib qo'limdan kelmagani qoldi! 😄 Men o'sha kechada oʻzimni Maykl Ouenning oʻyindagi goliga oʻxshatib, bayroqni koʻtarib yurganimni yaxshi eslayman... ammo keyin bir do'stimning chiroqlari ostida qarsak chalayotganimni eshitganida, oʻz-o'zidan tushungan edim: "Ey, xato qilyapman!" va darvozaga qarab qoʻllarimni choʻzib yuborgan edim! 🤣 O'shanda nima uchun hayqirganimni hali ham eslayman — o'zimni shunchalik katta muxlisdek his qilgan edim... Endi esa, buni eshitib o'ylab turibman: maydon atrofidagi bayroqlarni ko'tarish bilan birga, oʻz-o'zini ham unutib qoʻyish kerakmi? 😅