Camp Noudagi qorongʻu kechalarning boy xotirasi eslarman bizni

Qancha vaqt o‘tdi endi o‘shani eslaganimga, qorning qattiq yog‘gani Campda yo‘qligini unutib qoldim shu vaqt ichida... o‘sha kechani yodlab, yuragim qaltirab qolaveradi! Men esa Liondan onam bilan kelgan edim, debyut o‘yin edi... qor bilan o‘ralgan tribunadan yuqoriga qarab: xalqaro alomatli qizil sariq bayroqlar ko‘tarilgan edi — Camp Nou umrimda ko‘rmagan boyqushni ko‘tarar edim men ham! O‘shanda 16 yoshim bor edi, biroq shunday bir quvvat keldi — bir vaqtning o‘zida o‘zimni yigitdek his qildim va hisobchilik qog‘ozlarimni pora berib yubordim! Oxirida Kumanning zarbasidan so‘ng qanchalar bo‘lsa ham otalib, qandaydir tarovchili shovqin bilan foyesiz yiqildim — faqat hammasi bitta vaqtda: bayroq, ko‘z yosh, "Messi! Messi!" deganlarning ovozi... oxirgi sanada jamoa yugurib kelayotganini ko‘rib, "Ular qaytardilar!" degan hayqiriqlar bostirib keldi!

ah, butun ularni tinglab boshlab, xalqaro alomatli qizil-sariq bayroqlarning oq dog'li qor ustida binafsha porlayotganini o'zim ko'rib turganimdek... qizg'in o'sha kechaning boshqa nimasi bo'lsa ham, menga asosan bu qolgan edi — o'nlarcha davlatdan kelgan muxlislar bilan birgalikda yuqoriga ko'tarilgan ishimizning ramzini yuqorida ko'tarib yurgan edik... o'sha damda mening o'g'ilchaligimning qo'llaridagi an'anaviy paxta paltocham ham qor bilan birdan o'ralib, ichimdagi Barselona qalqonining naqshlarini yaxshi ko'rsa-ko'rsa qaltirar edi... keyin qaytadan boshlangan debyutantning uzoqdan kelayotganiga o'xshash yugurishlarga otlardik, har bir qadami bilan "bizning vaqtimiz" deb hayqirardik, hech qanday mantiq bilan hisoblanmaganimizda edi... oxirgi bosqichda esa Ronaldu Kumanning yo'lini ochish uchun xuddi o'z-o'zidan harakatlanayotganimni sezdim — mening yo'limdagi har bir tomoshabin singari, butun tabiatning bizga qarshi bo'lishiga qaramay, chempionlik bayrog'ini oliy ko'tarmoqchi edim... nihoyat, bu o'sha kundan boshlab Camp Nouning qor qoplamidagi oq chiroqdek — yuragimning bir qismi qoldi...

Oshanda men uch yoshli edi, otamni olib ketibdi Camp Nouga. Qorning qattiqligi shunchalik ediki, mening otaboshiyning mo'yloviga yopishib oldi — u "Qoyil, Buenafuente qayerda?" deb hayratlanardi o'zini esa silkitardi. Men esa butun vaqt tribyunaning tagida qotib turgan stol ustidagi olchani yeganman — Koemanning zarbasidan oldin har doim olcha yeydigan edi, bir hil odatimiz bor edik. So‘ng ota-men: "Yana birinchi bo‘lamiz, avval qorni tozalaylik!" deya olov yoqishga qaror qilishdi. Qorni tozalash uchun kelgan ishchilar esa: "Yigitlar, sizlarga yordam kerakmi?" deb so‘rashdi. Ular lager olishib, biz bilan qo‘shildilar — bu yerda ikki ming kishining hammasi bir paytda qorni kiyikdek itarib yuborardi. Qor parchalari esa Cherchill boshida suyanib turibdi — haqqoniyroq baraka yo‘q edi. Shunda yaqinimdagi bir opa: "Ota-onalaringiz bilan qor o‘ynamoqchimisiz?" dedi. Men: "Yo‘q, bu an’ana!" deb javob berdim va birinchi boʻlgan futbolchini poyabzalining tepasi bilan nishonga oldim. Oxirgi daqiqada esa olma qobig‘ini mixdek ko‘tarib: "Alvido, so‘zlashuvimiz davom etadi!" deb hayqirdim. Kumanning zarbasi esa boshqa edi — barcha qorlar birdan ovora bo‘lishdi, hech kim nimani tutayotganini bilmasdi. Men esa olchamni ag‘dab yuborib: "Barselona! Barselona!" deb baqirdim, oyog‘im yiqilib ketdi, lekin qor ostida boshqa hech narsa yo‘q edi — faqat mening yoʻqolgan juftligim. Hozir o'ylayman: o'shanda g'alaba uchun qorni juda ham ko'p tozaladikmi yoki shunchaki oila an'anasini davom ettirdikmi?