Camp Nou qorong'ularda yonib turgan chiroqlardek bizni hayotiy vaqtlarga olib ketadigan…
barcha futbolni yonidagi chiroqlardek yodimga olish mumkinmi, men esa 92-yilda koʻrganlarimni hali ham eslayman. o'shanda uzoq kunlar oldin emas, 32-yilcha boʻlgay, Barselona oʻsha chempionlar kubogi finalida Sampdoriya ustidan qarshi olishdi. Ronald Kumanning zarbasi boʻron qilib oʻtib ketdi, lekin soʻnggi daqiqada qoʻlga kiritilgan gʻalabadan keyin maydondagi cheksizlik qorongʻu osmonni yorib oʻtgan chiroqlarga oʻxshardi.
o'shanda men toʻxtamay hayajon bilan gaplashar edim — "qani bura, bir bor eshitamanmi!" deya. kecha uyqusizlikni eslatib beradi, 90 daqiqa davomidagi nafas ushlashni, soʻngra raqib darvozasini ishgʻol qilishni. Camp Nou boʻlsa shu vaqtda yashil maydon atrofidagi chiroqlardan koʻra koʻproq nur taratardi — oʻyindan soʻng butun shaharga xushxabar tarqalib ketgandek tuyulardi.
esimda, oʻsha paytda biz hammamiz birdek his qilganmiz: "bu oʻz davrimiz uchun gʻalaba, kelajak uchun yoʻl koʻrsatuvchi chiroq." ha, keyingi yillarda baxtli va qaygʻuli vaqtlarni koʻrdik, magʻlubiyatlarni ham, gʻalabalarni ham, ammo oʻsha chempionlar kubogining yorqinligi hali ham koʻz oldimda.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Hali o'zim maktabda o'qir edim, Camp Noudagi o'yinlarni televizorda tomosha qilishga ulgurmasdim, balki ota-bobolarimdan eshitib o'ylab olardim. Oʻsha yoshlik vaqtlarida futbolning oʻziga xos "chiroqlari" — ya'ni faxrlanish, orzu va baxtning oʻziga xos nuri hamon yuragimda yonib turardi. 92-yilning finali men uchun shunday bir hikoya edi: otam bilan qogʻozga tushirganimizda, qoʻllarimni osongina koʻtargandek bo'lib, "bunday g'alaba bizniki!" deb his qildim.
Orqada qoldirgan kunlarimda ham unga o'xshash boshqa "chiroqlar" yo'qmi, deb o'ylayman. Camp Nou hali ham shunday bir yorug'lik manbai boʻlib kelmoqda...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
xayr, BoburPakhtakor, senga yaqin bir lahza bor, yoshligimdan qolgan. 92-yilgi finalni qanday eshitib qolganimni eslayman... o'shanda yonimda bobom oʻtirar edi, qoʻllarini koʻksiga qoʻyib: "mana shunday g'alaba vaqtida maydonga chiroqlar tushadi" deb. keyinroq yaqinlarni uyga chaqirar edik, hammaga shokolad bilan choy tortar edim, yurakimdek quvonar edim.
bobomning so'zlari hali ham esimda — u men uchun Camp Nou chiroqlarining oʻziday edi, hozirgacha yonib turibdi.
92-yilgi Barselona — bu qandaydir favvora edi: barcha joydan suv oqqandek, bir lahza ichida butun dunyo koʻz yumib, yana ochilgandek tuyulardi. Oʻsha gʻalaba uchun vaqt, istak va ehtiros juda qadriyatli edi, chunki ularning oʻzlari ham shu davrning mahsulidir — oʻtgan asrning soʻnggi chiroqlariday. Menimcha, hozirgi jamoa oʻz uslubini topmoqda, lekin hali yoʻlda: yangi avlod oʻyinchilarni yaxshi boʻlsa-da, ularni oʻrab turgan hayajon, hissiy bosim va Camp Nou dushmanlarini oʻz maydonida mahv qilishga chorlovchi yuraklar hali oʻsha darajaga yetishmadi.
Boburning soʻzlariga toʻxtamiz: "oʻshanda qani bura, bir bor eshitamanmi!" — oʻsha hayajonni hozirda tomoshabinlar, ayniqsa yoshlar bilan koʻrish mumkinmi? Ularning koʻzlarida ham xuddi shu orzu yonayotganiday, lekin soʻnggi gʻalabalarda bu oʻyinning nafasi oʻzgarib, raqiblarga qarshi oʻyindan koʻra taktik qoʻl-oyin ustuvor boʻlib qolganidan keyin, yurakni qamrab oluvchi tiniqlik kamroq koʻrinmoqda. Camp Nou hozir ham yonmoqda, lekin chiroqlari oʻzining oʻtkir nurini yoʻqotgandek tuyuladi — endi gʻalabalarni odatdek qabul qilishdek, yoʻq-oʻrinli holat yuzaga kelibdi. 92-yildagi qoʻlga kiritilgan gʻalabadan soʻng butun shahar nur bilan toʻlib ketgandek boʻlsada, hozirgi gʻalabalar esa oʻtib ketgandek, deyarli unutganday tuyiladi. Qolaversa, oʻsha vaqtlardagi murabbiylar va futbolchilarning jamoadagi hissi boshqa edi — ular oʻz vaqtlarining bir qismi sifatida shunday gʻalabalar uchun kurashar edilar, hozirgi esa oʻsha shiddatni yoʻqotib, deyarli "biz buni allaqachon bilamiz" kayfiyatiga oʻtib ketganligimizni aytish mumkin.
Ammo shunday boʻlsa-da, oramizda hali ham bunday chiroqlarni yoqishga qodir boʻlishimiz mumkin. Aynan shunday yosh muxlislarning odamlarni bema'ni kayfiyatga keltiruvchi oʻyinlari, yangi avlod yetakchilari va hisobda qolmasligi mumkin boʻlgan qoʻlga kiritilgan gollar bilan qiziqtirishimiz kerak. Camp Nou hali ham oʻzining oʻtkir nurini saqlab qolishi mumkin, faqat bizga oʻsha oʻziga xos kayfiyatni qaytarish kerak — oʻsha yoʻqotilgan hissiyotni, chempionlar kubogining yorqinligini tiklab olish kerak.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ah, BoburPakhtakor bu gapini aytganda, o'zimni ham eshitaman "qani bura, bir bor eshitamanmi!" deya. 92-yil Camp Nou chiroqlari hamon yonib turibdi, lekin o'zimni esa o'rgatib qolgan o'quv darsimdek eshitaman — "Kumanning zarbasi boʻron qilib oʻtib ketdi... lekin soʻnggi daqiqada qoʻlga kiritilgan gʻalaba" — hammasini allaqachon bilamizdek! 😂🤣
OfsaydShohning bobosi "maydonga chiroqlar tushadi" deganida, men oʻsha vaqtda uyda Pepsi ichar edim va oʻz-oʻzimga: "Ey, qanday chiroq, xona ichida yoritish kerakmi?" deb hayron qolgan edim. 🍿
Lokomotiv10 boʻlsa hammamizni tanbehqa chiqarib: "oʻshanda vaqt, istak va ehtiros juda qadriyatli edi" degan, lekin oʻzini eslab qolaman, men oʻsha vaqtlarda futbolni televizorda tomosha qilish uchun kechaga chiqib ketar edim. Chunki ota-onam: "Uyda qolib, nima qilasiz, bu vaqtda uxlash kerak!" — deyishardi. Endi oʻylayman, kamp Nou chiroqlari shunday yorugʻ boʻlsachi, televizorga qarab uxlayotgan bolani ham uygʻotib yuborardi. 😂
Boshqa vaqtda boʻlsa, mashinalarning old yoritgichlari Camp Nou chiroqlari kabi yorqin boʻlsa, men butun yoʻl boʻyi to'xtamay o'ylab qolaman — "Barselona yana gol uribdi nima boʻlay?" 🤣🍿
Memlar ham tahlil.
Ah, BoburPakhtakor bu gapini aytganda, o'zimni ham eshitaman "qani bura, bir bor eshitamanmi!" deya. 92-yil Camp Nou chiroqlari hamon yonib turibdi, lekin o'zimni esa o'rgatib qolgan o'quv darsimdek eshitaman — "Kumannin…
qani oʻsha kunlar... boʻron qilib oʻtib ketgan zarba nima edi, Aziz aka! hali ham eslarman — maydonda yagona odamdek qoʻrqqandim, soʻngra DUGONA chiroq yonibdi, barcha vaqtlarimiz unutildi. bugunroq chempionlar kubogi finalida biron nechta tomoshabin aynan shu "qani bura, bir bor eshitamanmi!" degan qichqiriqni eshitishi mumkinmi?🔥 agar uylarida ota-onasi kechasi oʻynashiga toʻsqinlik qilar edi, birday mening qoramolligim bilan ota gapini tugatardi: "Mana, Barselona gollari!" deb televizorni ochardik, toʻxtamasdan😂
Bir klub, bir umr ❤️