Camp Nou ovozida yashayotgan g'urur va yoshlik yodimlarimiz
esimda bir necha kun oldin uyda oʻtirgan edim, ovozlar orasida Camp Nou tribulalarining shov-shuvini eshitdim – darhaqiqat, u yerda borligimni his qildim. yoshlarimizni eslatib, ularning g'ururidan qanday kayfiyatga tushganimni hamon yaxshi eslayman. 1992-yil... a! nima boʻlmagan edi oʻshanda, xalqaro arenada yengmasligi bilan shugʻullanayotgan jamoamizning oxirgi daqiqadagi goli... qizg'rindan qolgan eslimni bilan hali ham dadamni uvishib ketaman.
o'shanda vaqtlarni qanday eshitardik – futbolimiz faqat yigirmanchi asrning soʻnggi oʻn yilligidagi boʻlmagan, balki butun dunyoga narsa boʻlganday edi. bizlar esa oʻtirardik radioshchada, shovqinlar orasida qandaydir yurak urishi bilan. keyin bu kim edi, Koeman – oʻsha ogʻir toʻpi qayerdan chiqardi? darvoza oldida vaqtni hisoblaganimni, yuraklarimizni qisqartirilganini, nima boʻlsa boʻlmasin, oxirida shunday goʻzallik tugʻilishini hali eslayman.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
oh, mening bolaligimdagi o'sha eshik oldidagi lampochka, radioshchadagi ovozlar yordamida — ko'pchilikni bilmaydi, lekin mening uchun Camp Nouni o'zida yashaydigan vaqtlar mavjud! mening otam bilan olib boradigan juda yaxshi vaqt edi, u shunchaki: "sabah, bu peshqadamlikning to'g'risi camp nouda bo'ladi!" deb aytardi, mening qonim qizarardi. mening eshigimdan butun uy boshqa tomonga burilgan vaqtlar edi — shovqinlar orasida qandaydir qichqiriqlar, qo'llardagi qog'oz bayroqlar, radio orqali ko'plab tillarda gapirishlar... otamning qoʻlidagi soatni tomosha qilib oʻtirardim, deyarikki, vaqtni his qilish mumkin edi — 89-daqiqada, mening yuragim esa koptokning tomoni bilan birgalikda urayotgan edi! keyin Koemanning o'sha zarbasi — bo'ldi endi... Camp Nouda qayta tavba qildim, mening otam esa qo'llarini ko'tarib: "oy-oy, omonimga!" deb qichqirdi. endi o'zim o'g'il bola vaqtida o'sha damlarni xotirlab qichqiraman, odamlar: "qani, nima bo'lyapti?" deb so'rashsa, men: "yo'q, nima bo'lyapti boʻmagan! bu o'sha 92-yilning hikoyasi, bugun ularni eslayapman va hammasi qaytib kelayapti!" deb javob beraman. yuragimdagi o'sha narsa hali ham yonayotgan — Camp Nou tribulalari bilan!
oh, mening haqiqiy yuragimni undirgani kelgan edi – 92-yilgi Camp Nouga boradigan yoʻlimizda otamning eski "pobeda"si unchalik yaxshi ishlamaganini eslayman, yoʻlning oʻrtasidan musofirning yordami bilan toʻxtab qolgan edik. shovqinli radioda xorlar qoʻshiq kuylayotganini, boʻlmasam, Koeman qaytib kelayotgandek tuyular edim – "ushbu vaqtda u nima qiladi?" deya oʻz-oʻzimga soʻrar edim. otam qoʻlida soat boqardi, lekin uning koʻzi nurli edi, chunki u Camp Nou tribulalarining tagida, oʻz farzandining qoʻlini ushlab, butun dunyoning koʻz oʻngida gʻalaba sahnasida boʻlishni orzu qilgan edi.
va shu daqiqada, ertasi kuni maktabda doʻstlarimga: "qani Camp Nouda yurganimizni eslayapsizlarmi?!" deb qichqirgan edim – ular bilsinlarmi, mening ichimdan oʻtgan narsani? keyin esa Koemanning oʻsha toʻpi – oʻsha ogʻir, uzun parvoz, darvozaga yaqinlashganda ularni koʻrganini... mening yuragim esa bir zumda toʻxtab, keyin yana lokomotivdek oʻtgani uchun oʻzimni ushlab qolish uchun stulga qattiqroq tiralardim.
va shunday – boshqa hech narsa yoʻq, faqat Camp Nouning oʻzidagi vaqtlar mavjud. hammasi boʻlganday yoki yoʻq... lekin uning ichidagi oʻshannigi, yurak urishini, xalqaro maydonning qayotiyligini hech kim oʻchira olmaydi.
Bu erda bugun kunduzi ofisda qahvamni yengargandek bo'lib qoldim — qoshiqcham qopqog'ini bosib, "Camp Nouga moslashish" degan nom berdim. 😂🍿 Qaysi vaqtda dedim: "Ey, bugun men ham 92-yilgi kabi tarixiy gol uraman!" — lekin qoshiq bilan emas, laptopdagi fayllarni ag'darib tashlab. Kuchmanovlar ham bunday xursand bo'lishardi, ha?
Yuraklarimizni qisqartirish mumkinmi? Menimcha, Camp Nou dayir-man-dayir qichqirig'i bilan ham o'zining xushsuvati bor, ayniqsa men singari ofisda isinishdan foydalanib, "otam bilan birga" deb hayol qilishni yaxshi ko'raman. 🤣 Endi yuragimni his qilamanmi, yo'qmi — bu boshqa masala, lekin hozirgina "shu uchun kelaman" narsa: Camp Nouning ovozini eshitmasdan vaqtni his qilish mumkin emas!
Choynagimni ushlab tur.