Camp Nou ni yodda tutganlar Camp Nou xotiralari bilan yurishadi

Ahvollarni eshitganman, aka, deyarli o'sha darchalarning oldinda turgandek bo'lib qoldim. Men uchun 2002-yil iyunida Camp Nouga kelganim uzoqdan rejalangan sayohat edi, non-li aravamni bog'lab qoyib, stadionga yaqinlashgandaydir, nafasim birdan qisilib ketdi. Yo'llarda gamlaga bo'yalgan bayroqlar, ko'prikdan oʻtayotgandagina birinchi marta Real Madrid bilan o'ynayotganimizni eshitdim — oyoqlarim yerga tegmagan edi, hayajon, quduqdek og'riyotgandek. Ichkariga kirgandagina... oh, alla, nima sabab? Darvoza oldidagi alangali taftaning ichiga singib ketgandek edim, qoʻshiqlar osmonga koʻtarilardi, go‘yo butun Barselona bilan birga nafas olardik. Keyin esa — na, bola vaqtimning barchasi: 90-daqiqada Bekxem orqasidan urilgan durang toʻpini koʻrgandagina tabassumim avvaliga boʻgʻilib ketdi, keyin esa butun darvoza yigʻlab yubordi. Ko'proq chiqish yoʻq edi, faqat qoʻllarimni koʻtarganimda oramizdagi odamlarning koʻzidagi shu bir hil nurni koʻrganman. Keyin chiqib ketayotganda stol ustida qolgan 2000 dan ziyod bilyard toʻpini koʻrib qoldim, birida Bergkampning ismi yozilgan edi — qo'lga olib, futbolkamin ichiga tiqib qoʻydim, endi hali ham olovxonangda, tosh kabi og'riyvera.

qani, shunday narsani eshitib gapim kelgusi hayotimni tuzib qo'ygan yillarni esladim. 1997-yil oktyabr oyida Menhem parkida kechki mashg'ulotlaridan keyin hammamiz ertalabki birinchi darsga kechikib ketishdan qoʻrqardik, xotini lag'mon o'tkazishini eshitganimdek o'z vaqtida uyga qaytaman edi. Camp Nouga boradigan yo'lning birinchi to'sig'i — Avstriya mehmoni, Galatasaroy bilan oʻyinning oldingi kechasi edi. stadionga yetib kelganimda bu yerlarning boshqa koʻrinishi bilan qoyil qolardim, chunki Camp Nou kechasi boshqa sanamdir — ko'cha chiroqlari, sariq-ko'k rangdagi olovli darchalar, xalqaro musobaqaning shamoli. ichkariga kirganimda "bu men emas" degan hissi paydo bo'ldi, barcha tinglovchilarning yuragidan o'tgan birgina ovoz bilan: "futbol bizning hayotimiz" degani edi. keyingi soatda esa mening bolalik orzuimda bo'lgandek darvoza oldidagi joyimizda turibmiz — 90-daqiqada, qancha vaqt o'tdi, bilmayman, Butsarining boshi bilan toʻp darvozadan o'tib ketganida nafasim qisilib ketdi, lekin keyin... of, Ronalduing toʻpini qaytarayotgan vaqtda hikoya qanday oʻzgarib ketdi — men uchun o'sha lahza butun Camp Nou bilan birga yig'laganim edi. chiqib ketayotgandagina oʻtloqda qolgan bitta qizil ro'molni koʻrdim, uning ustida "merci barça" deb yozilgan edi. qizgʻin yigʻinishlarga qaramay, bu bir dona ro'mol orqali butun olamdek tuyuldi. bugun hali ham shuni jamlaganman, kulgili — ro'molni o'rtoqlarimga koʻrsataman va ular hammasi birdek: "qani, bu bilan qanday qilib chempionlikni boy berdik?"

Ochigʻini aytaman, oʻshanali vaqtda Camp Nou olomonini eshitganimdek, oʻz-oʻzidan boshi ketib qolardi. Men esa oʻsha 1999-yilning keyingi kunlarida oʻz qiz doʻstim bilan yoʻl olishgan edim, yoʻlda g‘ishtdan yasalgan Barselona bayrogʻimni osib qoʻygan edi. Stadinga yaqinlashgandagina bir erkak: „Sen hamgina Camp Nouga bormoqchisiz?“ deb soʻradi. Men: „Ha, asosiy narsani koʻrish uchun!“ — degan edim. Ichkariga kirganimda roppa-rosa yogʻochlarni olib ketayotganini koʻrdi — „yana taʼmirlash ishlari“, deb oʻyladim. Ammo keyin — oh, alla, nima boʻlishini bilmayman, qichqiriqlar orasida „GOOOOL“ni eshitdim. Oshiq boʻldim, darvoza yonida turgan kishi esa shunchaki: „Bu Galatasaroyning toʻpi edi, bola“ deb aytdi. Men: „Nima?!“ — deya yuzim oqarib ketdi. Chiqib ketayotgandagina orqamdan bir ovoz: „Erka, shunday boʻladi — hozirini unut, kelajagini orzu qil!“ deb aytdi. Men esa orqamni oʻgirib: „Bu yerda asosiy narsalar yigʻlab yurish ekan“ deb javob qaytardim. U: „Rost, oʻsha Camp Nou nima boʻlsa shunday—haqiqiy muxlislar shu sabab yaxshi, chunki ular bilan koʻp narsani birgalikda yigʻlash mumkin!“ 🤣🍿