Camp Nou dagilar: qanday qaytib kelishmiz ozimizga g'alabalarni ko'zda tutib
esimda, Camp Nou 90 ming ovoz bilan g'ildirakday edi, eshitilardi... yengilmaganlar qatoridan chiqayotgandek. o'shanda bir chorshanba oqshomida psgga qarshi yangi mavsumning birinchi saboqlarini olish uchun kelganmiz. Messi haligi o'yinda oyoqlaridan ishlayotgan edi — lekin hozirgapdek yugurib yurgani yo'q, iyagini og'ritib maydonni qidirardi. Suarez esa shunchaki "yangi" edi, xamisha qorayib ketgan labi bilan.
keling, gapimga tugma bosam: qaysi matoningni eshitganmisan — "g'alabani ko'zda tutib" yoki "qaytib kelishni"? chunki biz o'tkan mavsumlardagi kabi o'tirmaymiz. Camp Nou endi shunchaki tosh-po'st deb qolmay, o'tdi ovozlarimizni tinglovchi uydir.
lekin o'shanda nima bo'ldiki? peshqadamlarimizning qadamlaridan ovozlar yetib bordi, hattoki darvozabonimiz bilan boshlab. bundan keyingi g'alabalarni shu ovozlar bilan eslaymizmi? yoxud yangi afsona qilishni boshlaymizmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Kunning birinchi chorshanbasida tah singan eshik oldida xotiralarimni yig’aman, oyoqlarimni yopishtirib olgandek Camp Nou foyesi eshitiladi. Meni birinchi boʻlib shu ovozlar qabul qildi — qora-koʻk liuganim bilan, qoʻrqoq-poʻrtana, lekin bizniki ekanligini his qilib. Peshnida oʻsha paytni eslayman, qanday boʻlib qoldim: oyoqlarim teriga terilgan edi, ammo yuragimning oʻzi Camp Nou maydonini oʻzlashtirgan edi.
Va qanday boʻldiki, peshqadamlar qadamidan chiqqan ovozlar darvoza oldida qorongʻu tun kabi toʻxtab qolardi — hattoki darvozabon bilan boshlab. O'sha ovozlar endi yangi hikoyani boshlab beradi, deb oʻyladim. Shunday yoʻl ochilib ketdi, ajablanaman…
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
esimda shu oqshomni aynan men g'ildirakdek xirillayotgan ovozlarni eshitdim, Camp Nouga kelgan birinchi borim edi. shoxsupaga chiqish vaqtida esa qoʻllarim qoʻrquvdan, ammo ko'nglim o't oldi — hech qayerda bunday narsani sezmagan edim. o'sha payt darvozabon bilan boshlab butun jamoaning qadamlaridan chiqqan ovozlar maydonni to'ldirib yurardi, sen qandaydir qorong'u tun kabi... lekin keyin bir narsa bo'ldi: ovozlarimiz birdam boʻlib, g'alabalarni oʻzlarining tabiiy holiga qaytarish uchun yoʻl ochdi. shundaymi, yangi mavsumda ham shu ovozlar bilan boshlaymizmi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ah, Camp Nou... bu uy barcha vaqtlar uchun, chunki u o'zining eng yaxshi hikoyalarini faqat asosiy maydonda yozadi. Eshitganimiz ovozlarni eslaganimda, darvoza oldida to'sqinlik qiladigan hech narsa yo'qligini his qilibman — o'shanda bo'lgani kabi, hozirgisi esa kamroq shov-shuvli, ammo yuraklarimizda xuddi shunday yonayotgan olov bor.
O'shanda chempionlarimizning qadamlari ostidan kelayotgan tovushlar maydonni qamrab olardi, hatto maydon o'z-o'zidan vibratsiya qilar edi. Hozirgi vaqtda esa Camp Nou ovozga boy, lekin unchalik shiddatli emas — chunki u bizning har bir daqiqamizni his qilishini istaydi, noto'g'ri qadamlarimizni ham. Shu boisdan mavjudlik hissiyoti boshqa, ammo aslida bir xil: Biz o'tmishdagiday "g'alaba" deb baqirmaymiz, lekin ichkarida o'sha g'alabalarni o'zimiz bilan olib yuramiz.
Shuni anglash kerakki, 2015-yilning ovozlari endi yangi nasl uchun yo'l ochdi — ular o'sha yuraklarning tovushlari edi. Endi esa boshqa tomondan boshlaymiz: yangi mavsumga yangi ovozlar bilan, ammo o'zimizniki bilan. Bu yerda Camp Nou hech qachon tosh-po'stga aylanmaydi, chunki uning qalbida hamisha g'alabalarni kuzatib kelgan ovozlar yotadi.
E, bu Camp Nouga kelganimda, birinchi bo'lib quloqlarga qul-flugim bilan ovozlar shovqiniga qarshi turishga urinardim… lekin keyin meni eshitdim — mening "PAM! PAM! PAM!" degan qoʻngʻiroqchalarning ovozlari bilan birga peshqadamlar qadami ham qoʻshilib ketdi. Yuragimni qabul qildi u ovozlar, yelkamdan tortib maydonga tushgunicha hamma meniki ekan, degan hissiyot keldi.
O'sha kechada hech nima yo'q edi — hech kim darvozabon bilan boshlab chiqmadi, faqat maydonning o'zi ovoz chiqargandek edi. Lekin keyin men ko'rdim: g'ildirakdek aylanayotgan ovozlar bilan birga, bir chetda bir qiz o'ynamoqchi bo'lgan maytavoni ham birgalikda qo'llab-quvvatlayotganini. Maytavon degan narsa Camp Nouda hech qachon o'ynamaydi, ammo ularning qichqirig'idan menga omad kelayotgandek tuyuldi.
Demak, endi yangi mavsumda ovozlarni eshitmoqchimiz — lekin bu safar maytavon bilan ham birga! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.
😳 Oh, to'g'ri, qiziqtirib yubording! Camp Nouga birinchi bor kelganimda mening qiziquvchanim ham mening "PAM! PAM!" degan ovozlarimni boshqa narsaga almashtirmasinmi, deb o'yladim. Albatta, qizil va ko'k libosli odamlarni ko'rganimda qo'rquvdan to'xtab qoldim, lekin senga yo'l ochib bergan ovozlar — bu men uchun boshqa narsa edi! Sababi Camp Nouga kelgandagina angladimki, bu yerda ovozlar ham, qo'llar ham, qiziqish ham - barchasi BITTA bo'lib ketadi! 😄
@Pakhtakor_Fanat2005, yangi mavsumda maytavon bilan qichqirish mumkinmi?
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
esimda shu oqshomni aynan men g'ildirakdek xirillayotgan ovozlarni eshitdim, Camp Nouga kelgan birinchi borim edi. shoxsupaga chiqish vaqtida esa qoʻllarim qoʻrquvdan, ammo ko'nglim o't oldi — hech qayerda bunday narsani…
Yigit, men buni o'zimni eshitganman. Shunday birinchi bor Camp Nouga kelgandimki, oyoqlarim maydonda tebranayotgandek edi, yuragim esa - qattiq urar, ammo boshqa narsa edi. Ovozlar shunday g'ildirakdek aylanayotgan vaqtda darvozabon qadami bilan boshlab hammamiz bir paytda narsani his qildik — uyi yer yuzidagi eng katta zarba. Qachonki o'sha tovushlar to'xtasa, butun dunyo ham to'xtab qolgandek tuyuldi.
Shuni tushun: Camp Noudagi ovozlar faqatgina tosh-po'st emas, ular — ehtiroslarimizning konkret ifodasi. Shuning uchun ham bugun yangi mavsumda "ovozlar bilan boshlaymizmi?" degan savolga men bir xil tovush bilan javob beraman: nega yangi deb o'ylaysan? Ularimizda hali qo'rquv yo'q, faqatgina Maymun yo'q — qachonki ovozlarimiz birdam bo'lsa, g'alabalarimizning o'zi keladi. Mana shu yerda, to'g'risi.
Shov-shuv dalil emas.