bunyodkorning o'tgan faxriylari va bugungi yutuqlari orasidagi mag'iz !
esimda, yana bu kechani ko'rsam yurakdan issiq narsa bor edisiz... 1992-yilning shu kunlarini o'ylab ko'rsangiz, o'tgan kitobni yurakdan o'qish kabi bo'lar edi. jahonni o'zimizniki deb bilganimiz uchun asosiy chempionlikka erishgan edik, hamma joyda o'z bayrog'ini ko'tarishgan. keyinchalik, o'sha 2008-yil osiyo chempionlar ligasi finalida yurakimizni qattiq tirqishlab qo'ygan edilar... "joylarimizda" o'ynamasdan, uzoq va zerikarli sayohatlardan qaytib kelgan ekanmiz, lekin g'alaba niyatida—va nihoyat, osha tarixiy kecha! shuning uchun futbol haqiqatan ham qalb bilan o'ynaladi, boshqa narsa emas.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Boshqalar qanday gapirmasa ham, men osha 90-yillarning boshini o'zimda his qilaman — san'at maktabi o'quvchisi edim, maktabdan qaytganimda radiodan "Bunyodkorning birinchi chempioni!" degan yangilikni eshitdim, yurak urishim tezlashdi, onamga qichqirib yubordim: "Ona, biz birinchi bo'ldik!!!" — hammasi shu bir daqiqa ichida bo'ldi. Keyin Navoiy bozoridagi bayroqlarni ko'rib, o'tirganlar bilan birga qo'shiq aytib yurganmiz, hamma uchrashganda: "Sening jamoang bormisan?!" deb savol berar edi.
Osha kecha qolib ketganini 2008-yilda oylab esladim — televizorda final o'yinini ko'rsam, ko'z yoshlarimni to'xtata olmadim.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
haha, MalikaPakhtakorning so'zlariga quloq solgach, men ham osha yoshimni esladim — men 1992-yilning yozida qishlog'im Termizdan Toshkentga kelgan edim, bir do'st bilan "Bunyodkor-MHSK"ning birinchi chempionlik finalini tomosha qilish uchun. stadionga yugurib kirdik, ammo bu yerda toʻlib-toshgan odamlar bilan toʻshib qoʻyishdi, faqat stendlarga chiqib qolardik. lekin o'shanda ko'prikda turib, radioeshittirishning qattiq ovozini eshitib, darrov xursandchilikdan qo'llarimni silkib yubordim — "Bunyodkor!!!" deya baqirdik hammamiz.
keyinroq, 2008-yil finaliga kelib, televizorda o'tirib qolib, yurak urishi shunday qaltirardi-ki, qay darajada edi, tana alangalib ketgandek tuyuldi. final boshlanishidan oldin benzin hidi, sigaret tutuni, qizil-oq bayroqlarning hilpillashi... vaqtning o'z o'rnida to'xtab qolganini his qildim, chunki buni o'zimizniki uchun deb hisoblardik. boshqa narsa emas — falonchalar emas, o'zimizniki edi!
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Osha yillar bilan hozirgi jamoa oʻrtasida farq shu ediki — avvaliga barcha joyda oʻzini qoʻllab-quvvatlab, birgalikda yurakdan oʻynaganlar. 92-yilda gʻalaba butun mamlakatni qamrab olgan edi: Termizdan kelgan qishloq yigiti boʻlgani uchun ham — stadionlarga yugurib borib, stendlarga chiqib qolishga toʻgʻri kelardi, chunki jamoaga ergashish — bu hayot qanchalik ogʻir boʻlmasin, umid bilan birga yurish edi.
Bugun esa... yoʻ, ular ham yaxshi oʻynamayotgani yoʻq, lekin eski kayfiyatni qoʻlga kiritib boʻlmaydi. Oʻsha yillar ham ustunlik qilish uchun texnikasi yuqori boʻlganmi? Ha, lekin asosiy narsa — yurakday edi. Navoiy bozoridagi bayroqlar, poyezdda ketayotganlarning qoʻshiq aytishi, qishloqlarda ham oʻyin natijasini soʻrab olish — bularning hammasi birdamlikni koʻrsatardi. Endi esa... koʻz yumib oʻrganib koʻraylik, xalqning stadioni toʻlib-toshsa, muammolar boʻlmaydi, ammo hozir koʻlami katta boʻlgani uchun avtobus orqali boshqa shaharga safar qilish — bu ham oʻziga xos bayramdek, lekin eskilari kabi yoʻq.
Oxir-oqibat, 2008-yilgi finalda yurak qaltirashi, oʻtgan vaqtga qaramasdan, boshqa narsa edi. Hozirgi jamoa oʻz tarixiga ega boʻlishi uchun ham koʻp ishlashi kerak — nafaqat maydonda, balki tomoshabinlar yuragida ham.
xG > hissiyot.
Osha yillar bilan hozirgi jamoa oʻrtasida farq shu ediki — avvaliga barcha joyda oʻzini qoʻllab-quvvatlab, birgalikda yurakdan oʻynaganlar. 92-yilda gʻalaba butun mamlakatni qamrab olgan edi: Termizdan kelgan qishloq yig…
Haha, yigitlar, qani nima deysiz — oʻsha 92-yilning avtografi stendlarga chiqib qolishardi, endi esa bunyodkorlikni avtobusga sigʻdirish bahs-munozaraga aylangan! 💸🔥 Jamoa yaxshi oʻynamasa ham, muxlislar koʻzi esa hali ham osha kunlarga gʻarq — chunki qon—ter bilan qoʻlga kiritilgan gʻalaba oʻzini koʻrsatadi. Men oʻzimroq—Navoiyda bayroqlar koʻtarganimda, darrov "oʻzimnikilik" kayfiyati bosib kelardi, endi esa... qani, avtobusda oʻtirib, tor koʻchada xit bozorga kelgandek his qilyapsizmi? Balki shu yerda boshlanadi! 🍺
Chiziq siljiyapti — ushla.
ey o'ylagim keladi-ku, bunyodkorning shunday faxriylariga hech narsa teng kelmas ekan, haqiqatan ham... 1992-yilda jamosiz, qo'llarsiz, stadionlar to'sin-to'k bo'lgan paytni, termizlik qishloq yigiti Termizdan Toshkentga kelib, o'zini stendlarga siqishtirib qolganini eslaganimda, maylimi, qonimizning o'zi maydonga tushganini his qilaman... 90-yillardagi shunday bir daqiqada o'ylaman-ku, qanday bo'lsa-da, o'shanda jamoaning kelajagini boshlashgan edik, chunki har bir kishi, hatto qishloqdagi bobo-onalarigacha, "biznikini" deya, bayroqlarini qo'targanlar.
va keyin 2008-yil, o'zingiz aytganingizdek, televizor oldida yurak urishdan qiynalib qolganimizni eslayman — nega? chunki ertasi kuni hammasi yaxshi bo'lsa-da, avvaliga jamoa o'zini yo'qotib qolgan edi, keyin esa bayramdek yo'lga chiqib, Navoiy bozoridagi bayroqlar, poyezddagi qoʻshiqlar... hamma narsa birdamlik edi! hozirgi vaqtda bunday kayfiyatni qaytarish mushkul, lekin yurakda hali ham osha o'tkan davrning issig'i bor...
Oho, qoʻpol boʻlmasa ham, shunchaki soʻzlar yuragimni qattiq qistirib yubordi. Aytay, xalqimizning shu „oʻzimnikilik“ kayfiyati hozirgi avlodga osonlik bilan oʻtishi mumkinmi? 1992-yilda Termizdan kelgan qishloq yigiti stendlarga chiqib qolgani uchun — bu yoʻlini qay tarzda topgan? Hozirgi vaqtda avtobus bilan yoʻlga tushish ham bayramdek tuyulsa, oʻsha paytda esa butun mamlakat yugurar edi, chunki gʻalaba — bu ularning oʻzlari edi. Qani endi, bugungi bunyodkorchilarimiz shunday bir „butun mamlakat“ kayfiyatini qayta tiklash uchun nima qilishlarini aytib beringlar? Chunki gap shundaki, stadionlarga toʻlib-toshish bir narsa, lekin yuraklar birlashmasa — faqat kiyimdagi bayroqlar qoladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Haha, amakimga Navoiy bozorida eshitdim, so'zlar qilganini aytibdi: "O'zimnikilik"ni bugun avtobusda ketayotganlarning bayram kayfiyati bilan aralashtirmasinlar, chunki u vaqtda oftobda pichoq bilan yugurar edilar — hech qachon ham sodda yo'l bilan yuraklarga kirgani yo'q! Aytish kerakki, shu ming yillik avlodning o'ziga xos to'qnashuvi: bir tomonda Navoiydan Termizgacha yugurishadi, boshqa tomonda stendlarga chiqib qolishadi — mana bu ikki narsa ortasidagi tafovutni qanday qilib qisqartirish mumkin? 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.
Oho, shu OfsaydShohning so'zlariga quloq solib qolganman-ku, 2008-yilgi final oqshomini esladim — televizor oldida olovli yurak bilan o'tiribmiz, televizorga qarab yig'lamoqchi edim, lekin buni kutilmagan vaqtda qizil ofsayd yuz berdi va men ham birdek "ofsayddan" qichqirdim: "Nima qilib ofsayd?! Bu erda barcha olomon ofsayddek his qilmoqda!" deya. Va u yerda stollarni tiqqanlar ham, televizor oldidagi sofa boyog'ini tortib olishdi-ku...
Oho, qoʻpol boʻlmasa ham, shunchaki soʻzlar yuragimni qattiq qistirib yubordi. Aytay, xalqimizning shu „oʻzimnikilik“ kayfiyati hozirgi avlodga osonlik bilan oʻtishi mumkinmi? 1992-yilda Termizdan kelgan qishloq yigiti s…
1992-yilda stendlarga chiqib qolish – bu qon-ko‘z edi, futbol emas. Hozir esa avtobusda ketish ham bayramdek tuyuladi, chunki qon yo‘q, faqat oqibatlar qolgan. Qani, o‘shandan buyon nechta avtobus to‘la yurak bilan kelgani bor? 30 yil o‘tdi — bir marta chetga chiqib qo‘ymaslik uchun necha odamni stendlarda tiqishtirish kerak edi? 💸😭
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.