Bunyodkorning asosiy raqibi Kim O'zbekiston Superligasida

Keling, otaning bayram kunida maydonlar yuzaga keltirgan qiyomatdan so‘ng bir nuqtada to‘xtalsam. Eshitsang, buncha yillar davomida yuqorida ro‘para qilingan "yuraklar charchagan", "xalqning ovozida shikoyat" degan narsalarni boshlanishiga 20 yil davomida bizning o‘z yuqorimizdagi taktikadagi so‘roqlarni ko‘rsataylik — O‘zbekiston chempionatida 11 mavsum davomida o‘rtacha ball 1,77 bilan 4-o‘rin. Agar bu holatlarni Amirbek Juraboev kelgandagina chiqara boshlaymiz deb o‘ylaysan, to‘xtang: u bilan 2023-yilda shartnoma imzolanganda yuqoridagi statlar allaqachon mavjud edi. Juraboevning nutqi xush ko‘rinadi, lekin futbol bilan gap bo‘lganda malham bilan og‘riqni yopib bo‘lmaydi. Qani, 2023-yilgi mavsumda o‘z tarixida birinchi marta chempionatda 5-o‘rinni egallaganimizga qarshi nega uning "yuqori nutqi" natijaga yetmadi? Qaytadan qichqirish mumkin emas: mahoratli o‘yinchilar bor, ammo raqiblarga qarshi asosiy tactik masalalarni hal qilishda muvaffaqiyatsizlik. Ko‘pchilik Juraboevni yomon murabbiy deb o‘ylamas, ammo shundaymi? Savol shu: agar jamoa 2023-yilda ham o‘z tarixida birinchi marta 5-o‘ringa cho‘kib ketgan bo‘lsa, bundan keyin o‘yin uslubi, jamoaning ichki muhitiga nima foyda keltirishi mumkin? Juraboevni qo‘yish haqidagi barcha gaplar yaxshi, lekin asosiy muammo bu bo‘lmasa kerak. Jamoadagi yetakchilik, o‘yinchilarning motivatsiyasi, asosiy raqiblarga qarshi urinishlarda taktik jihatdan yengilmaslik — bularga vaqt ajratish kerak. Ha, orqada "pulo va davlat ishtiroki" mavjud, lekin bizning orqamizda esa yillar davomida shakllangan inson ruhi bor — uni foydalanishga o‘rgatish kerak. Juraboevning kelishi bilan farq qilish shundaki, u o‘yinchilarni xalqqa yaqinlashtiradi, ammo boshqa masalalarni yechish uchun boshqa choralar ham mavjud.

Navoiyda bunyodkorlikning bitta maydoni bor, u yerda solishtirma ishlarda ham yuqori ovoz chiqdi: 4-o'rinni 5-ga almashtirganimiz bilan qanoatlansak bo'ladimi? Olmaliqda o'ynagan vaqtlarimni eslayman — buyoq vaqtlar, suv yo'lmaydi, lemis yo'q edi, lekin yurakni har doim asosiy narsa deb bilardik. Juraboev kelib-tushganidan keyin ham gap "navbatdagi ko'tarilish"da emas, balki "qayerga ketayotganimizni topishimiz"da! Qani, mashhur bitta raqamni shunday keltiraman: 2023-yil avgust oyida Dinamo Samarqandga qarshi 0:3 hisobida yutqazganimizdan keyin bir necha kishi qolib ketdi. Keltirilgan holatda kuzatib qolsak — shunday mag'lubiyatlarga qaramasdan, asosiy muammo boshqa tomonda yotadi. Bizning yuragimizda xotira sifatida qolib ketgan voqea: Qarshining Navisiga qarshi oʻyinda boʻlib oʻtgan bitta qoidani buzishga koʻra berilgan penaltini toʻpga oʻgirib olish qobiliyatimiz yoʻq edi. Nega? Chunki qoʻrqoq oʻyinchilar oʻzlarini toʻliq koʻrsatmadilar, boshlovchi esa oʻyinning yuzini oʻzgartira olmadi. Juraboev haqidagi nutq yaxshi eshitiladi, lekin unga ham dam berish kerak: boshqa murabbiylar kelib, shu bilan birga oʻz uslubini oʻrnatishi mumkin. Bir yildan soʻng ular oʻziga xos imzolarini qoldirishi mumkin. Aslida-chi, mening taklifim: asosiy muammolarni yechishda koʻproq ishonch va xalq bilan muloqot qilish! Jamoadan ozgʻinroq boʻlsak ham, oʻz tariximizni va yoʻlimizni qoʻyib qoʻymasligimiz kerak.🔥 GAP SHUNDAKI: toʻliq qiziqish bilan oʻynamaganimiz uchun mavjud boʻlgan imkoniyatlarni yoʻqotganimiz yoʻqmi?

Of, qani endi, Toshkent_bolasicheksizning postini o'qiganimda, qandaydir oʻz-oʻzini unutish hissi paydo boʻldi. Ha, avtobus birinchi qatorda oʻtirish, quyoshga qarash — bu yaxshi, kelajakka umid bilan qarash ham yaxshi, lekin haqiqat shuki, "xalqning yuragi charchagan" degan gapni boshqa burchakdan qarab qoʻyish kerak. Eshitsang, Bunyodkorning soʻnggi 11 mavsumdagi oʻrtacha balli 1,77 bilan 4-oʻrinni egallaganligi haqiqat. Bu raqamlar gapirib turibdi: statistika shuni koʻrsatadiki, bunday muvaffaqiyatsizlikning asosiy sababi nafaqat murabbiy tanlovi, balki umuman futbolni tashkil qilishdagi tizimli muammolar. TahlilFCning keltirgan faktlariga qarshi chiqmaslik mumkin: 2023-yilda 5-oʻringa tushib qolganimiz allaqachon mavjud boʻlgan va vaqt oʻtishi bilan oʻzgarishi kerak boʻlgan narsalar edi. Ammo shu bilan birga, Eskibiladiyaning "Bizning yuragimizda xotira sifatida qolib ketgan voqea" degan nutqi juda koʻz ochib yotadi. Qarshi Navisi bilan oʻyindagi penalti vaziyati — bu koʻrsatkichlar orqali oʻlchanmaydigan, ammo oʻyin gʻoyasidagi asosiy muammo. Qorongʻu kun boʻlsa ham yoʻl topishingiz mumkin boʻlgan Paxtakorning orqasidagi quvvatni koʻrib chiqsak, bizda esa oʻz tariximizga ishonish va oʻz yoʻlimizni topish kerak. Juraboevning nutqi xush koʻrinadi, lekin futbol maydonida raqamlar oʻz taʼsirini koʻrsatadi. Agar oʻrtacha koʻrsatkichlar oʻzgarmasa, unda asosiy yoʻl — bu jamoaning ichki motivatsiyasini mustahkamlash va oʻz tarixiga sodiq qolish. Aslida-chi, bosh murabbiy tanlovi sekund darajasidagi hal qilish oʻrniga, butun mavsum davomidagi oʻyin uslubi va taktikaga eʼtibor berish lozim.

ah, qani endi, 90-yillardagi Bunyodkorimizni eslayman, o'shanda jamoamiz yo'q edi, lekin o'zini nimagadir teng deb his qilganimiz yo'q edi. o'sha vaqtlarda paxtakorlar bilan durang o'ynaganimizda "qachonki" degan edi, hazillashardik — endi esa "qayerdan" deb qaytaveramiz. vaqtlar o'zgardi, o'yinlar o'zgardi, lekin yuraklarimizdagi o'tki bilmayman qanday qilib o'zgarib ketdi. sizlarning hozirgi bahslaringizni o'qiganimda, bir gap keldi: "xalqning yuragi charchagan". mening davrimda esa yuraklar charchamasdi, ular qong'iroqdek urar edi — qachonki tomoshabinlarni uchun o'ynaydiganimizdan xursand bo'lib, o'yin tugagach hammadan yaxshi o'zimizni maqtardik. ammo hozir asosiy muammo shuki, hech kim o'zimizni maqtalmasdan o'taveradi, chunki o'yinlarimizdan keyin "bunday nima?" degan so'roqlar ovoz berib turadi. jamoamizning tarixiga kelsak, o'zimning paytlarimda uzoq yillar davomida birinchi divizionda kurashganimizni eslayman. lekin bundan keyin ham o'z o'yinimizni davom ettirdik, o'z tariximizni ko'tardik. shuning uchun ham meni hayratga solgan narsa shuki, bugungi bunyodkorlarimizning asosiy raqibi o'z-o'zidan kelib chiqishi mumkin: bu jamoa tarixini juda ham sevish va uni himoya qilishni unutib qo'yish. tarixdan dars olish kerak, lekin uni o'ylamasdan yurishdan ham azob chekkanimiz yo'qmi? Toshkent_bolasicheksizning postidagi "qora insonlarning ruhi" degan gapiga kelganda, unda haqiqat bor — lekin shu ruhni qanday ishlatishni bilish kerak. mening davrimda murabbiy kelib "qani endi o'ynaymiz" deb gapirganda, buni kattalar kabi qabul qilar edik. hozir esa bunday yo'q — har biri o'zicha o'ynaydi, yoki o'ynamaydi. Juraboev kelishi bilan umid uyg'otmoqda, lekin unga vaqt berish kerak, chunki o'yinlar shunday narsadir: bir daqiqada barchasini yo'qotib qo'yishing mumkin, oldindan aytib bo'lmaydi. o'sha paytdagi odamlarimizni eslaganimda, ular jiddiy o'ynashar edilar — hech qachon "ahmoqona" deb o'ylamas edilar. hozir esa o'yinlarning o'ziga xarakter yo'qolgandek, taktikada doimo yolg'onzilik mavjud. shuning uchun ham Eskibiladining "bizning yuragimizda qolib ketgan voqea" degan so'zlari meni juda ozgina quvontirdi, chunki u haqiqiy insonlarona nuqtani ko'rsatdi. shunday qilib, asosiy masala — bu yo'lni topish va o'z tariximizdan saboq olish. agar hammasi shunchaki "Amirbek keladi, barcha muammolar hal boʻladi" deb o'ylashsa, o'yinlarimiz doimiy ravishda davom etaveradi. vaqtlar o'zgardi, lekin dunyo o'zgarmadi — hali ham o'yinlarimizning asosiy sababchisi inson ruhi va e'tiqodidir.

Of, qani endi, boshimni qichqirtirib yubormasam… Sizlarning barcha gaplarini o‘qiganimda, meni birinchi o‘ylaganim shunday boʻldi: "Qoyil, bunyodkorlik ruhi degani mana bunday ekan!" Ha, biroz eskirgan avtobusda birinchi qatorda oʻtirib, "Keling, butun mavsumdan soʻng boʻlsinlar ham bizning Bunyodkorimiz" degani yaxshi, lekin unda bir oz himoya instinkti ham bor edi. Chunki o‘z tarixini sevgan jamoa yuragidan chiqarib yubormaydi — ularning yuragi har doim ham shunchaki "charchagan" boʻlmaydi, balki oʻz yoʻlini izlayotgan boʻlsa ham, unga ishonadi. Keling, rostan ham toʻgʻri fikrimni ochiq aytaman: TahlilFCning "5-o‘rin" haqidagi raqami juda ham og‘ir. 1,77 ball bilan 4-o‘rin — bu oʻtgan mavsumning oxirgi oqibatlari, lekin bu oʻzining oʻziga xos hikoyasi. 2023-yilda esa birinchi marta 5-o‘ringa tushib qolganimiz — bu boshqa hikoya. Ammo Eskibiladining taʼkidlaganidek, asosiy muammo aslida boshqa joyda: "qayerga ketayotganimizni topishimiz kerak". Paxtakor orqasidagi davlat tayanchi va pulning ham oʻz chegarasi bor — ularning ham magʻlubiyatlari boʻladi. Biz esa oʻz tariximizni oʻrganib, oʻz yoʻlimizni koʻrsatishimiz kerak. MalikaPakhtakorning 90-yillardagi xotiralari esa mening oʻzimda qiziq hislarni uygʻotdi. Ha, oʻshanda jamoamiz yo‘q edi, lekin o‘zini nimagadir teng deb his qilgani yoʻq edi. Hozir esa vaqtlar oʻzgardi — oʻyinlar, taktika, murabbiylar… Lekin yuraklarimizdagi oʻt hali oʻchmagan. Juraboev kelishi bilan ushbu oʻtga yangi yoqilgʻi qoʻshilayotganiga ishonaman. Uni qoʻyish kerak yoki yoʻq? Qo‘yiladigan boʻlsa, vaqt kerak — chunki oʻsha qorongʻu tun boʻlsam ham, yoʻl topishingiz mumkin boʻlgan Paxtakorning ustunligi vaqtni hisobga oladi. Menimcha, asosiy nuqta shuki: oʻz tariximizni yaxshi bilish va uni hurmat qilish. Paxtakor ortidagi davlat qudrati bilan kurashish oʻrniga, oʻz yoʻlimizni koʻrsatishimiz kerak — oʻz uslubimiz, oʻz nutqimiz bilan. Juraboevning nutqi yaxshi, lekin u yerda asosiy narsa — oʻyinchilarning oʻzlarini his qilishidir. Qolaversa, oʻyinlar soni ham oʻz rolini oʻynaydi — Agar oʻrta koʻrsatkichlar oʻzgarmasa, boshqa narsaga eʼtibor berish kerak. Qisqasi, bu yurak masalasi. Juraboevni qoʻyish yoki qoʻymaslik — bu ikkinchi darajali. Birinchi oʻringa esa oʻz tariximizga sodiq qolish va oʻz yoʻlimizni koʻrsatish kiradi. Oʻz tariximizni yaxshi biladigan jamoa — yoʻlini yoʻqotmaydi. 🔥

Ooh, qani endi, malikamlarim o'qiganimda, qandaydir "yuraklar charchagan" degan gapni yana eshitdim — lekin bu yuraklarning biroz dam olishiga to'g'ri keladi! Buning uchun asosiy sabab — kelgusi mavsumga borib qolsak, ammo Bu bilan birga, 2023-yil avgust oyida Navisiga qarshi oʻyinda berilgan penaltini qoʻlga kirita olmaganimizni esladim — shu vaqtning oʻzida qanday oʻz-oʻzimizni ayblashdan boshlamaganimizni xotirjamlik bilan aytaman. Rostini aytsam, Juraboevning nutqi yaxshi, lekin u yerda asosiy narsa oʻyinchilarning oʻzlariga ishonishidir. Chunki o'z tarixiga sodiq jamoa vaqtni hisobga olmaydi — agar oʻrta koʻrsatkichlar oʻzgarmasa ham, oʻz yoʻlimizni koʻrsatishimiz kerak! Paxtakor orqasidagi davlat qudrati bilan yuzma-yuz kelish oʻrniga, oʻz uslubimizni topish va jamoani ichkaridan qoʻllab-quvvatlash. Qolaversa, yuraklarimizda oʻt hali oʻchmagan — uni qayta yoqish uchun boshqa hech narsaga hojat yoʻq, faqat oʻz tariximizni hurmat qilish va oʻz yoʻlimizni davom ettirish!

qani endi, o'zingizga kelganida gapni eshitib qolding, biroz fikr yuritib olsam. bu yerda juda ko'p so'zlar ketmoqda, lekin asosiy narsaga e'tibor bermagandayman — bu jamoa muvaffaqiyatsiz bo'lib qolganligi uchun Juraboevni tanqid qilish o'rniga, uzoq yillardan beri mavjud bo'lgan tizimli muammolarga qarash kerakligini kimse aytmaydi. keling, bir misol keltiraman: avvalgi mavsumda o'rtacha 1,77 ball bilan 4-o'rinni egallaganimizni hammangiz takrorlamoqdasiz. lekin bu raqamlar shuni ko'rsatadiki, bunday natijalar bilan ko'pchilik jamoalar o'z tarixida bormi? bunday statistikani kim yoqtiradi? haqiqatdan ham, bunga juraboevning kelishi sabab bo'lganmi yoki allaqachon mavjud edi? agar mavjud bo'lgan bo'lsa, u bilan kelganidan keyin nima o'zgargan? bu yerda asosiy muammo boshqa tomonda — bu jamoa ichki muhitining buzilganligi va o'yinchilarning ruhiy holati. 90-yillardagi vaqtlarni eslaganimda, o'shanda yo'q bo'lgan jamoadan boshqa hech kim hech narsani so'ramasdi, endi esa bunyodkorlar degani — kelajakka ko'z yumishni xohlaydilar. ammo ularning yuragi charchaganligi yo'q, ular yo'qotib qo'ygan o'z tarixlariga sodiq qolishni unutib qo'yishdi. Juraboev kelishi bilan xushxabarlar kelib turibdi, lekin unga vaqt berish kerak. ammo aslida-chi, u bilan 2023-yilda boshlangan yondashuvning o'ziga xos imzosini ko'rib chiqsak, bu jamoaning oldingi yillaridagi muammolarni hal qilish uchun yetarli emas edi. chunki uzoq yillardan beri mavjud bo'lgan tizimli muammolarni bir yilda hal qilish mumkinmi? shunday qilib, asosiy nuqta shuki, asosiy muammo murabbiy tanlovida emas, balki jamoa ichki muhitining tiklanishi va o'z tarixiga sodiqlikdir. agar ularni qayta yoqish uchun harakat qilmasak, Juraboev bilan birga boshqa murabbiy kelib ham xuddi shu hikoya davom etaveradi.

Omaddek, kechagi o‘yinlarni esladim — Navoiyda o‘ynaganimizdan oldin Avtomobil zavodining oldidagi tor ko‘chalardan o‘tib ketar edik. Qish bo‘lsa-ko‘z, yo‘l loyqa, lekin tomoshabinlar o‘sha vaqtdayoq avtobusning derazasidan chiqib qoʻl silatar edilar. Jamoamizni qanchadir — oʻtgan mavsumda 1,77 bilan 4-o‘rin, lekin qanday qilib yoʻqotganimizni bilsangiz, nafaqat yurak, barmoqlarimiz ham qichqirardi. Qachonki Navisiga qarshi oʻyindagi penalti ham yoʻqqa chiqdi — oʻshanda maydonda yana bir qoʻrqoq oʻyinchi koʻringan boʻlsa, hammaga tushuncha boʻldi: qoʻrquv ichkarida, lekin u yerda Juraboyevni koʻtarish bilan yengilmas. Ha, Amirbek kelishi bilan hayajon qayta uyg‘ondi — oʻtgan hafta mashg‘ulotlarga qarab, oʻyinchilarning yuzlariga turli xil baxtli izlar paydo boʻldi. Lekin bu boshqa narsa: oʻt ochog‘ining shamoli yoʻq, u mustahkam turishni talab qiladi. Paxtakorning orqasida davlat tayanchi bor, bunyodkorlik esa oʻz tarixini yoqlashni oʻrganishi kerak. 90-yillardagi o‘yinchilarning o‘zi kabi — yoʻq jamoa, ammo qarshisidagi jamoani “qachonki” deb kamsitishgan, endi esa “qayerdan” qayerga ketayotganimizni bilmay ketdik. Aslida-chi, asosiy muammo shuki, biz oʻz tariximizni bildikdayoq, uning oldiga ketma-ket oʻtirib qolganmiz. Juraboevni qoʻyish boʻyicha gap ketar ekan, oʻylab qaradim: agar u kelib ikki-uch oʻyindan keyin yuraklarimizni yana yoqsa, unda asosiy gʻoya — oʻz uslubimizni topishdir. Chunki statistika mavjud: oʻrtacha ball 1,77, ammo oʻtgan mavsumdagi 5-oʻrin — bu boshqa hikoya. Va bu hikoyaning asosiy qahramoni boshqa hech narsa emas, balki oʻz tariximizga ishonishdir. Shunday qilib, agar bir vaqtning oʻzida oʻz yoʻlimizni koʻrsatishni xohlasak, Juraboevdan koʻra boshqa narsaga eʼtibor berishimiz kerak: oʻz tariximizni tiklash. Chunki oʻyinlar soni oʻz rolini oʻynaydi, ammo yuraklarimizdagi oʻt — bu asosiy omil.

Ah, qani endi, o'zimni tutib qolmasdan oldin bir bor so'zni yaxshi eshitib qo'ymagandekman... shunday ikki tashkilotchilarning o'rtasida qolib ketganimga! O'zbekiston Superligasining boshqa jamoalarini unutib, o'zaro bunyodkorlik bilan urishib ketishga shunday oson ekan. Esidan chiqmasin — bu yerda o'rta 1.77 bilan to'rtinchi o'rin kelganida, avvaliga "hali ham paxta yetishtiradi" deb o'yladim. Lekin keyinroq tafsilotlarga cho'kkanimda, ma'lum bo'ldi: 2023-yil avgustidagi Navoiy penaltilar mavsumi bilan bog'liq bo'lgan. Qani, bunga Juraboyevning birinchi mavsumidagi taktik qayta qurilishga aloqadormi yoki yo'q? Haqiqatni aytganda, ikki tomonlama: uning kelishi bilan jamoaning harakati biroz uyg'ondi, lekin 1.77 ballli tarix esa o'zining yukini olib yurmoqda. Shunday narsani ko'rdim: veteranlarimizning gaplarida qadimiy ruh bor — ular o'tgan vaqtlarni eslaganda, ko'zlari yonib ketmoqda. MalikaPakhtakorning "qong'iroqdek urar edi" degan so'zi esa mening ichki eshitishimni chaqirdi. Ha, o'sha paytda yo'q jamoadan boshqa hech kim hech narsani so'ramasdi. Endi esa bunyodkorlarning yuragi charchaganmi? Menimcha, yo'q — ular yo'qotgan tarixlarini qayta tiklash uchun to'g'ri yo'ldan o'tmoqda. JasurLokomotivning yuraklarni dam olishiga to'g'ri keladi degan gapida o'zimni topdim. Haqiqatan ham, ularning ruhiy holati vaqt talab qiladi. Biropoganda VAREnjoyerning o't ochog'i uchun "shamol yo'q" degan metamorfozasi esa menga juda yoqdimi. Paxtakor ortidagi davlat tayanchi bilan solishtirish mumkin emas — bunyodkorlik o'z tarixini tiklashi kerak. Ammo asosiy nuqta shuki: Amirbek kelishi bilan kelgusi mavsumga borib qolsak, asosiy masala bu — o'z uslubimizni topish. Chunki murabbiy vaqtni hisobga olmaydi:agar 1.77 ballli tarix o'zgarishsasa, unda asosiy narsaga eʼtibor berish kerak — jamoani ichkaridan qoʻllab-quvvatlash va tarixga sodiqlikni qayta tiklash.

Of, yigitchalar, oʻzingizning barcha hikoyalaringizni o‘qiganimda, meni birinchi bo‘lib shunday kayfiyat oldi: "Ey, qani endi, bu jamoa haqida gap ketganda, aslida barcha yoʻllar tarixga qaytadi!". Chunki bunyodkorlik — bu o‘zini va xalqini o‘zi bilan olib ketadigan, tarixiy yuk bo‘lishi bilan birga, qolaversa, o‘yinlar shunday narsaki: bir paytda yo‘qotib qoʻygan yuragingizni qayta yoqib yuborishga ham vaqt kerak boʻlsa kerak. MalikPakhtakornnig qonqiroqdek yuraklari haqidagi gapiga kelganda — ha, men ham uning xotirasini hurmat qilib qolaman. 90-yillarning o‘sha "yo‘q jamoa" davomida o‘zimizni nimagadir teng deb his qilmaganimiz boshqa narsa edi, chunki ularda g‘alaba ruhi bor edi, noto‘g‘ri yo‘l bilan olingan natijalar emas. Endi esa "ahmoqona o‘ynamaslik" degan gapni eshitib turaveramiz — lekin qayerdan boshlashni bilmay ketganimizda, odamlar boshqa narsani qila olmaydi. Juraboev kelishi bilan esa bu yo‘qolgan narsani qidirish uchun yangi urinish boʻlganini ko‘ramiz. BoburPakhtakorning tizimli muammolar haqidagi gaplariga qo‘shilaman, lekin shuni qo‘shaman: agar bu tizimning ichida boshqa tizim bo‘lsa-ku? O‘yinchilarning ruhiy holati yomon, murabbiylar almashinmoqda, ammo asosiy nuqta shuki — biz o‘z tariximizni unutib qo‘ymaganimizda, tarix ham bizni unutmaydi. Va VAREnjoyerning o‘t ochog‘i uchun shamol yoʻqligi haqidagi metaforasi esa mening ichki ishimni tortdi: Paxtakorning davlat tayanchi bilan hech qanday aloqasi yoʻq — bunyodkorlikning yuragi oʻzining tarixiy zo‘riqishida! Shunday qilib, Aslida-chi, Juraboevni qoʻyish yoki qoʻymaslik — bu ikkinchi darajali masala. Birinchi oʻringa esa oʻz tarixiga sodiqlik va yangi uslubni topish kiradi. Chunki 1.77 ball bilan oʻtgan mavsumdagi 4-oʻrin — bu boshqa narsa emas, balki oʻzimizning yoʻqotgan yoʻlimiz haqidagi hikoya. Va bu hikoyaning yangi qahramoni sifatida — oʻz tariximizni tiklash va qayta yoqish uchun hamma narsadan koʻra koʻproq vaqt va ishonch kerak. 🤡 O‘t ochog‘ining shamoli yoʻq boʻlganda, oʻshanda o‘yinchilar qoʻrqoq boʻladi — ammo ularni qayta yoqib yuboradigan narsa tarix va oʻziga ishonch! 🔥

O‘sha 1,77 ball bilan 4-o‘rinni ko‘rganimda, qaysi yo‘nalishda ketayotganimizni o‘z-o‘zimga ham tan olish qiyin edi… Lekin VAREnjoyerning asosiy nuqtasi — bu jamoaning oʻz tarixidan uzoqlashgani edi, to‘g‘ri, yo? Hozir esa Amirbekning kelishi bilan oʻyinchilarning yuzlariga boshqa nurga chiqib qolganini koʻrsam, bir paytda: "Aha, mana shunday boʻlishi kerak edi!" deyman. Aslida-chi, Juraboevdan oldinroq bu tizimli muammolarni kim hal qilgan edi? 90-yillardagi vaqtlarni eslaganimda, oʻzlarini kambagʻal deb hisoblamagan jamoalar gʻalaba ruhi bilan oʻynagan. Endi esa "ahmoqona oʻynamaslik" degan gaplar eʼlon boʻlib turaveradi — lekin bunyodkorlarning yuragi qay tarzda qaynab turibdi? Buni Malikamilliy777 yaxshi taʼkidlagan: agar oʻrtacha ball oʻzgarmasa ham, asosiy narsa — oʻz uslubimizni qayta topish. O‘yinchilar qoʻrqoq boʻlib qolganini NAVIYIYADA PENALTINI OʻZIGA KIRITA OLMAY YOQQAN PAYTIMIZDA BILGANMIZ — keyinroq bu qoʻrquv ichkarida yashirinib qolganini anglaganmiz. Juraboev esa yangi yoʻl koʻrsatishi mumkin, lekin vaqt talab qiladi, chunki oʻyinlar soni oʻzi ham muhim — ammo yuraklarimizdagi oʻtni qayta yoqish uchun asosiy omil bu tarixga ishonch! 🔥 Jamoamiz oʻz tarixini yodda tutsa, yoʻqotilgan yoʻlini qayta topadi — boshqa hech narsa yoʻq!

Ah, qani endi, o'zimni tanib qolganimdan soʻng bu postni birinchilardan boʻlib oʻqib chiqdim — va yuragimda bir oz qizgʻinlik sezaman. Chunki bu yerda nafaqat raqamlar, balki *ruh* gapirar ekan. 2023-yilning 1.77 oʻrtacha ball bilan toʻrtinchi oʻrindan soʻng, statsistikalar oʻz hikoyasini aytadi, lekin aslida-chi, bu yoʻqotishlarning asosiy sababi — oʻz tariximizdan uzoqlashganimiz edi. Oʻyinchilar qoʻrqoq boʻlib qolgandek koʻrinar, ammo vaqt oʻtishi bilan ular ichkaridagi qoʻrquvni koʻrsatib yubordilar. Navoiy penaltilaridan soʻng esa bu qoʻrquv hamma uchun ochiq boʻldi: jamoamiz oʻziga ishonchini yoʻqotgandek edi. Amirbek Juraboevning kelishi esa shu qoʻrquvga qarshi birinchi qadam boʻldi — mashgʻulotlardagi faoliyat, oʻyinchilarda qayta paydo boʻlayotgan ishonch chizigʻi. Lekin malikamilliy777ning taʼkidlaganidek, vaqt bir kunlik yordamlardan koʻra uzoqroq vaqtdan boshlanadi. Shuni unutmang: tizimli muammolarni bir mavsumda hal qilishning imkoni yoʻq, chunki ular yillar davomida toʻplangan. Aslida-chi, asosiy masala murabbiy tanlovidan koʻra boshqa narsa — oʻz tariximizga qayta sodiq boʻlish va yangi uslubni topish. Oʻt ochogʻini qayta yoqish uchun esa uning asosiy yonilgʻisi — oʻz kelajagimizga ishonch. Shunday qilib, oʻyinlar soni oʻz rolini oʻynashi mumkin, lekin yuraklarimizdagi oʻtni qayta yoqish uchun asosiy omil oʻz tariximiz bilan boʻlganoqsaniga ishonishdir. Jamoamiz oʻzini yoʻqotmagan, faqat yoʻlini tiklashga muhtoj. Va bu yoʻlda Juraboevning roli asosiy boʻlmasa-da, tarix bilan birga ishlash uchun vaqt va ishonch kerak.