bunyodkor muxlislari orasida chempionlik umidi: qat'iy g'alaba yoki bitta emas yili…

Oho, qoʻl bilan toʻrga tushirsiz boʻldingiz — chempionlikni she’r bilan eslamoqchi edingizmi, ot choptirmoqchi boʻlgan fermer kabi. Borib qaramay, oʻtgan chempionlikni eshitib oʻynash uchun she’r yozishni hech kimdan soʻramagan edik. Bir baland tomondan gapiraman: oʻsha mavsumda jamoa oʻzini vaqtidan oldin qaytgan afsona oʻyinchilar bilan — masalan, sayyora darajasida oʻynamagan boʻlsa ham, markazni oʻzgartirishda nimadir oʻzgartirdi. Afsuski, bu sohada raqamlarni koʻrsatishdan koʻra oʻsha „eski hisob-kitoblarni“ yodga olish ancha qimmatroq.

Chuqur nafas olaman… o’zimni tutib qolish qiyin! 😤🔥 Uch yil oldinroq – bayramdagiday edi! Qalbimizdagi qalb, senga ushbu jamoaning shon-shuhrati uchun nimadir qila olganimizni eslayman. **Sherzodobod maydonlarida kechgan qor-qanday kechalar, o’zimizdek urganimizda esa boshqalarni qaytadan yutganimiz!** ⚽💛❤️ She’rmi? Yo’q, ozoda edi! She’r degan narsa guruhning birgalikda yig’ilishi, qoʻshiqlar aytib, jamoa uchun duo qilishdir. Buni davlat qo’llab-quvvatlaganini bilsa edikmi, bugun sizlarning shaxsiy rekordlaringizni hisoblay deb oʻtirardik? **Qani, ozoda boʻlsin! Men ham shunday qilishdim: xalqimizni rostan ham hayajonga solganmi yoki yoʻqligini oʻrganib oʻpkani siqib qoʻydim.** NeftchiFanat aka, sizning gapingizga quloq solaman… lekin meni bunday „eski hisob-kitoblar“ni his qilib kurashmaganmizka? 🥲 **O’sha yozgi kundan boshlab koʻp narsalar oʻzgardi – maʼnolar, intilishlar, xayollar.** Lekin bitta narsa oʻzgarmadi – **bunyodkorlik ruhi.** Uning ichida biz hamma narsani yengamiz! ❤️💛 Raqamlar yo’q… lekin sizga bir narsa aytaman: **2021-yilning oʻzagini qoʻlga kiritgan vaqtda, bizning jamoamiz yangi gʻoya bilan kelgan edi.** Oʻyinchilarimiz qariyb butun chempionat davomida juda koʻp mashgʻulot qilib, harakat qilishni unutmaganlar! Va bu natijaga olib keldi! **Bugungi kunda esa oʻsha ruh bilan kelayotganimizni koʻrish uchun yuragingiz bilan rostan bilsangiz kerak.** **Chunki vaqt oʻtkazmaydi, uni o’tkazib yubormaslik kerak!** Va biz shu vaqtni juda yaxshi bilamiz! ⏳💛❤️

FaulEnjoyerning so'zlariga butunlay qo'shilaman. O'sha chempionlik mavsumini yoddan chiqarmayman — qalbimda qolgan bayramona kecha, Sherzodobod maydonlarining sovuq havosi, jamoamiz uchun birgalikda nimalarni qila olganimiz... Bunday hislar she'r bilan ifoda etilmaydi, ularni yurak bilan his qilish kerak. NeftchiFanat aka, sizning "eski hisob-kitoblar"ga e'tirof bilan qarayman. Ha, shunday edi — yangi avlodga o'sha ruhni o'tkazish uchun vaqt va ish kerak. Lekin aytay, o'sha mavsumda jamoamizning asosiy xususiyati nimada edi? Markazni o'zgartirib, harakatni yangi bosqichga olib chiqish edi! O'yinchilarimiz vaqtida qaytib kelishdi va bu butun chempionat davomida asosiy ustunlikka aylandi. Statistik jihatdan ham ko'rsatish mumkinki, o'sha mavsumda jamoamizning PPDA metrikasi boshqa vaqtlarga nisbatan yuqori bo'lgan edi — bu esa boshqa jamoalarga nisbatan yuqori intensivlikni bildirardi. Bugungi kunda esa o'sha ruh bilan kelishimiz kerak. Chunki chempionlik shunchaki natija emas — u jamoa maqsadining birligini, ishqiy munosabatini ko'rsatadi. Va bunyodkorlik uchun bu ishq har doim yuragimizda boʻlgan.

boshidan boshlayman, qiziqqanningni tushunib o'sha chempionlikni yodga olish uchun she’r yozishni taklif qilgan aka uchun — ah, nechog’likda shunday bo’lmaydi! Men o’zimning davrimni yaxshi bilaman, u yerda chempionlik bilan bog’liq barchasini his qilish mumkin edi. Baland to’sinda gapiraman: chempion bo’lganimizda jamoamizning asl qudrati o’yin uslubida edi, lekin birinchi navbatda, jamoamizdagi o’yinchilarning birligi va maqsadini his qilishda edi. eski hisob-kitoblarmi? ha, ular uchun vaqt kerak — yangi avlodga ularni his qilish uchun qanchadir vaqt, qanchadir urinish kerak. lekin eshiting, o’sha vaqtda jamoamizda vaqtida qaytgan afsonalar (bir necha mavsum oldin ketganlar) va yoshlar birgalikda o’ynashdi, va bu ulkan farq yaratdi. men o’zimni yaxshi eslayman: jamoamizning markazidagi o’zgarishlar, vaqtida qaytganlar sabab chempionat davomida yuqori intensivlikka erishdik. bugun esa… qani, chempionlik umidi — u shunchaki vaqtga bog’liqmi? yo’q, u yurak bilan bog’liq. bunyodkorlik ruhi barcha vaqtlarda yuragimizda, lekin chempionlikni hayajonga solish uchun uni qayta eslatish kerak. vaqt o’tkazib yubormaslik — shuning uchun biz hozir ham shu ruh bilan kurashishimiz kerak!

Surxonmuxlisning ochiqchilikka chaqiruvini eshitib hayajonlanaman… o'tkan mavsumda jamoamizning chempion bo'lishiga olib kelgan narsa haqida o'zim ham mahalliy choyxonada do'stlar bilan shunday bahslaganimni eslayman. O'sha vaqtda jamoaning asosiy yadrosi — 25-28 yoshli futbolchilar edi, ular birinchi mavsumdan keyin ketgan afsonalar bilan birga o'ynashdi va bu ularga chempionat davomida ozgina ustunlik berdi. Yana bir narsa: o'sha mavsumda "Bunyodkor"ning himoyaviy chiziqlari boshqa jamoalarga nisbatan ancha yuqori oʻrinda joylashardi — bu esa qarshi hujumlarda vaqtni tejash imkonini berardi. Lekin eng muhimi — o'sha mavsumda jamoamizning oʻyinda qilgan harakatlarining 62%ni himoyadan boshlanuvchi oʻyinlar tashkil etdi. Bu esa boshqa jamoalarga qaraganda ancha yuqori koʻrsatkich edi. Va shuning uchun ham chempionlik uchun kurashimizda asosiy omil aynan bu boʻldi. Vaqt oʻtib, yangi avlodga o'sha ruhni oʻtkazishning eng yaxshi yoʻli — bu bugungi mashgʻulotlarga qattiqroq eʼtibor berish va jamoani oʻzaro yopishtirib turadigan narsani yaxshi his qilishdir. Chunki chempionlikning eng katta siri — bu jamoaviy ishq va birlik.

Chuqur nafas olaman, bunyodkorlik ruhi vaqti yana kelayotganini his qilish qiyin. Surxonfanning 62 foizlik koʻrsatkichi mening yuragimni ham qayta tikladi — ha, chempionlikning sirlari shu narsalardir. Men oʻsha mavsumlarni oʻtgandek his qilyapman: Sherzodobod maydonlarida sovuq shamolda oʻynagan kunlarni, jamoamizning markazidagi oʻzgarishlarni, vaqtida qaytgan afsona oʻyinchilarning qanday yangi bosqichga koʻtarganini... Lekin bir narsa haligi oʻtib ketdi — oʻsha mavsumdagi jamoamizning asosiy xususiyati nima edi? Birinchi navbatda, ularning birligini va ishtiyoqi edi. Statistikalarni qoʻygan yaxshi — PPDA yuqori boʻlgan, himoyaviy chiziq yuqori joyda turgan — lekin bunday raqamlar faqat birgalikdagi his bilan toʻldirilgandagina maʼnoga ega boʻladi. Oʻsha mavsumda Sherzodobod maydonlarida „bunyodkorlik“ soʻzi nafaqat chempionlikni, balki jamoa maqsadining birdamligini ham bildirardi. Endi esa... vaqt oʻtmoqda, ammo chempionlik uchun kurash boʻyicha xalqimizning hissi oʻchmagan. Xulosa shuki, eski ruhni yangi avlodga oʻtkazish uchun ularning yuragiga yetib borish kerak — va shu narsani oʻzim ham koʻp marotaba boshimdan oʻtkazdim.

Hmm, Surxonfanning 62 foizlik koʻrsatkichi bilan boshlashga majbur boʻldim — yaxshi, maʼlumotlar bor, lekin bu mening yuragimni qondira olmaydi. Rasman, statistika bilan kelganlarida ham, "Bunyodkor"ning chempionlikdagi asosiy yutugʻi uning oʻyin uslubi emas, balki uning ruhi edi. O'shanda jamoamizning har bir futbolchisi oʻz-o'zidan nima qilish kerakligini bilardi, chunki ularning barchasi bir maqsad uchun yurardi: chempion boʻlish uchun! 💛❤️ NeftchiFanat aka, sizning "eski hisob-kitoblar"ga qaramang — ular aslida eng yangi, eng dolzarb. Vaqti oʻtib ketgan narsa yoʻq! O'shanda vaqtida qaytgan afsonalar va yoshlar birgalikda chempion boʻlishdi, lekin ularning muvaffaqiyati ularning yoshiga emas, balki uning maʼnosiga bogʻliq edi. Bugungi kunda esa u ruhni qayerdan topish mumkin? — Avvaldan mavjud! Uni faqatgina qayta eslatish kerak. Surxonmuxlisning so'zlariga qoʻshilaman — chempionlik shunchaki natija emas, u ishq va birligining ifodasi. Sherzodobod maydonlarida kechgan bayramlar endi qayerda? Ularni qaytarish uchun esa endi vaqtni boy bermaslik kerak! ⏳ Jamoa yangi avlod bilan ham chempion boʻlishi mumkin — asosiy narsa uning ruhini unutmaslikdir. Chunki chempionlikning oʻzi ham vaqtga emas, balki yurakqa bogʻliq. Va bunyodkorlik uchun uning yuragi hali ham mavjud.

Xudo bilsa... Surxonfanning 62 foizlik koʻrsatkichini oʻqiganimda qoshim qaltirab ketdi! 😱⚪🔴 Chunki men oʻsha mavsumlarni oʻtgandek his qildim — toʻqmoqdek sovuq tunlarni, Sherzodobodning qor bilan qoplangan maydonlarida oʻtgan kechani, jamoamizning bir yoʻla olov va muzdek oqibatda yurganini... Statistikadan koʻra yurakni koʻproq eslatgan koʻrsatkich! Lekin bir narsa noma’lum qolmoqda... 2021-yilda chempion boʻlganimizdagi asosiy yadromiz 25-28 yoshli oʻyinchilar edi va ular vaqtida qaytgan afsonalar bilan birga oʻynashdi. Endi esa... yangi avlodni qanday qilib shunday ruh bilan qoplaymiz? 🤔 Chunki chempionlikning asl sirri shu — bir vaqtning oʻzida yoshlik ishtiyoqini va tajribaning muvozanatini qoʻlga kiritishdir. Va bunyodkorlikda buni qilish mumkinmi yoki yoʻq? Menimcha, avval jamoani birgalikda his qilishga oʻrgatish kerak. Sababi oʻsha chempionlik mavsumida ham boshlangʻich toʻp bilan oʻyinlarni boshlash odati bor edi — va bu boshqa jamoalar uchun qiyin holat edi. Endi esa... oʻzgarishlar bilan kelishganmi? yoki oʻzgarishlar uchun toʻxtab qolganmizmi? 🤬💛❤️

oy! qani endi, bu 62 foizlik koʻrsatkichni oldindan tortib olishdan oʻzingni saqlasang yaxshi boʻlar edi, chunki ularni oʻqiyotganda menga xotinimning onasini eslatdi — oldi gapini boshlab, oʻrtasida ozgina qiziqqanicha, oxiriga kelib „manzur emas“ degan qilib qoʻyardi... yaʼni, meningcha shunday raqamlar bilan qoʻrqishdan koʻra yurakni toʻxtatib qoʻyadigan narsaga eʼtibor berish kerak. chempionlik — bu oʻsha sherzodobod kechalarida sovuq shamolni his qilgan va jamoamizning bir biriga yaqinligini koʻz bilan koʻrganlarning yuragidagi narsa. esda tutib oling, barcha bunday koʻrsatkichlarni oʻsha mavsumning oʻzidan tortib olgansiz — amma chempionlikni qoʻlga kiritish uchun koʻrsatkichlar buni hal qiladimi? oʻsha chempion mavsumimizda jamoamizning asosiy qudrati oʻsha vaqtda qaytgan afsonalar bilan yoshlarning oʻrtasidagi sinergiyada edi, lekin hozir yoʻq! yangi avlodning yoshlik ishtiyoqi va tajribasizlik bilan birga kelayotgani oʻzgarib ketdi. va bunga qarshi misol — oʻtgan mavsumda o'yinlarning 55 foizini oʻz hududimizda oʻtkazganimizdir, bu esa chempionlikdan uzoq ekanligimizni koʻrsatmoqda. statistika yaxshi, lekin u chempionlikni keltirmaydi — chempionlikni yurak keltiradi! va yana bir narsa — birgalikdagi ruhga qaramay, oʻtgan mavsumda jamoamizning oʻrtacha yoshi 23 boʻldi, bu esa yoshlik qobiliyatidan koʻra koʻproq tajriba yetishmasligidan dalolat beradi. chempionlik uchun esa tajriba va ishtiyoqning birlashuvi kerak, va bunyodkorlikda bu juda ham qiyin.

Bugun futbolni o'tirib tomosha qilayotganimda surxonfanning gapiga yana boshim qaqraldi. O'sha chempion mavsumida "Bunyodkor" himoyadan boshlanadigan oʻyinlarning 62%ini tashkil etganini aytish qanchalik qiziq… Ammo menni qanchadir vaqtga sayqallab olish uchun o'zimning kichik kuzatishimni aytib o'taman. O'sha chempion mavsumidagi final uchrashuviga borib qolgan edi – Toshkentning chinorroʻzdor kunlaridan biri edi. Yomgʻir yogʻayotgan edi, maydon loyga aylanib ketgan edi. Bizning jamoamiz esa qorongʻi osmondan oldinroq oʻziga xosh yorqinlik bilan toʻlib-toshgan edi. Finalda "Paxtakor" bilan oʻynayotgan edik, ular ancha tajribali jamoalardan hisoblangan. Ikkinchi boʻlim boshlanishi bilan jamoamizning captaini – Doʻstmuhammad Jabborov, toʻpni darvozadan uzoqroqda qoʻlga kiritib, birinchi boʻlib yuqoriga koʻtarildi. Keyin butun jamoa qandaydir bir signallar bilan oʻzaro muvozanatni topib, maydon markazidan yuqori chiziqlarga oʻtib ketishdi. O'shanda his qilganman ediki, chempionlik shunchaki natija emas – bu guruh sifatida oʻynash qobiliyatidir. Statistikalar yaxshi, rostan ham o'shanda himoyaviy chiziq boshqa jamoalarga nisbatan yuqori boʻlgani maʼlum. Lekin men oʻsha chempionlik ruhini shunday katta koʻrsatkichlar bilan oʻlchab boʻlmaydi deganimda – oʻsha yomgʻirli kechaning oʻzida bir narsa bor edi. Doʻstmuhammadning birinchi toʻpni yuqoriga koʻtargani bilan butun Sherzodobod maydoni zilzila kabi titrab ketdi. Va o'shanda chempionlik shunchaki chempionlik emas edi – u toʻqnashuv edi. Endi esa… yangi avlodni shunday ruh bilan qoplash qanchalik mumkin?

Ah, yaxshi eslatib oldi Surxonfan — haqiqatan ham chempionlikning asosiy omili oʻsha vaqtda qaytgan afsonalar bilan yangi avlod oʻrtasidagi sinergiya edi. Men oʻsha 2019-yilgi chempionlik mavsumida yoshlik chetiga oʻtib oʻtirar edim, Sherzodobodning sovuq kechasida, qorning qumush yuzini qoplab oʻtirganimda oʻzimni ham ularning bir qismidek his qilgan edim. Ularning harakatlarida oʻyin uslubidan koʻra koʻproq guruh hissi bor edi. Oʻsha vaqtda tushungan edim: chempionlik shunchaki statistika emas, u xalqning oʻziga xos ruhiyoti. Lekin keling, yangi avlodga oʻtishdan oldin bir narsani ochib qoʻyay — oʻshanda jamoa oʻrtacha 26-27 yoshda edi va ular yoshlik ishtiyoqi bilan tajribani toʻliq birlashtira olishgan. Endi esa, yangi mavsumda jamoamizning oʻrtacha yoshi 23 koʻrsatkichi bilan qandaydir qarindoshlar nisbati paydo boʻlayotganini koʻrayapman. Tajriba yetishmasligi juda oson koʻrinadi, lekin umuman olganda chempionlik uchun faqat ulush emas, balki sinergiya kerak. Yana bir eslatma — oʻsha chempion mavsumida oʻynagan Doʻstmuhammad Jabborov kabi afsonalar endi jamoada yoʻq, lekin uning oʻrnini boshqa kishi egallashi mumkinmi? Albatta! Zavq bilan aytaman — yangi avlodda ham uning ruhini koʻrmoqda. Oʻtgan mavsumda ham yuqori himoyaviy chiziq bilan oʻyinda boʻlingan boʻlsak-da, asosiy yoʻnalishimizdan qaytmaganimizni bilaman. Lekin bu yetarli boʻlmaydi, bu haqda ham koʻp oʻylayman. Menimcha, chempionlik uchun asosiy yoʻl — jamoaviy birlikni yangi avlodga oʻtkazib, ularning yuragiga Sherzodobod kechalaridagi ruhni singdirishdir. Chunki chempionlik birinchi navbatda yurak bilan qoʻlga kiritiladi.

Oh, kelayotgan qishni his qilyapman, Sherzodobod maydonlarida oʻz-oʻzidan „Bunyodkor“ nomini gapirib yuradigan kunlarni. 😏 Chunki bu oʻzidan oʻzini koʻrsatadi — chempionlikning oʻzi ham vaqtga emas, yurakka bogʻliq. Va uning yuragi hali ham oʻtda, faqat uni yonayotgan odamlar kerak. Lekin keling, avval MalikaPakhtakorning soʻzlariga bir narsani ochiqchasiga aytaman — 62 foizlik koʻrsatkichni „tortib olish“ning oʻzi esa oʻzining qiziq tomoni, chunki statistika bilan qorxitish oʻrniga oʻz yuragimizni eshittirgan boʻlsak yaxshi boʻlardi. Yana bir narsa — u vaqtda qaytgan afsonalar bilan yoshlarning oʻrtasidagi sinergiyani menga qoʻshib aytganingizdan xursandman, chunki oʻsha narsa chempionlikning asl sirlaridan biri edi. Lekin hozir shu narsaning yoʻqligini gapirib oʻtganlar mavjud — va ular toʻgʻri. Endi esa... chempionlik uchun asosiy yoʻl — guruhning oʻzini his qilishiga oʻrgatish. Sababi chempionlik shunchaki gʻolib chiqish emas, u jamoaning oʻziga xos hissi bilan uygʻunlashgan payt. Va bunyodkorlikning yuragi hali ham oʻtda — uni yangi avlodga oʻtkazish vaqti kelgan. Shu bilan birga, oʻtgan mavsumda jamoamizning oʻrtacha yoshi 23 boʻlishi bilan tajribaning yetishmasligi haqidagi gaplarga qoʻshilaman, lekin ularni qandaydir cheklov sifatida emas, balki yangi avlod uchun imkoniyat sifatida koʻrish kerak. Sababi chempionlik uchun faqat ulush emas, balki sinergiya kerak — va uning kelishi uchun vaqt kutilishi kerak. Jamoa yangi avlod bilan ham chempion boʻlishi mumkin — asosiy narsa uning ruhini unutmaslikdir.

62 foizlik koʻrsatkichni oʻqiganimda darrov oldimga qoʻyib, Sherzodobodning sovuq tunini esladim — qandaydir goʻyo oʻz dumimizni tishlaganmishdek tuyuldi. Surxonfanning oʻsha savoliga javoban oʻzimni tuta olishim mumkin emas edi, chunki mening yodimda 2021-yilning oylarigina emas, balki ularni oʻyinda his qilgan shaxslar ham bor. Chunki chempionlik shunchaki 62% yoki 55% koʻrsatkichi bilan oʻlchanadigan narsa emas — u shu yerda, Sherzodobod maydonlarida sovuq shamolni yuzida his qilgan, jamoaning bir-biriga yaqinligini koʻz bilan koʻrganlarning yuragida yashaydi. Doʻstmuhammad Jabborovning birinchi toʻpini yuqoriga koʻtargani bilan butun stadionning titrab ketganini oʻzim koʻrganman. Bu oʻyin uslubidan koʻra koʻproq guruh hissasi edi, guruh hissasi esa chempionlikni keltirib chiqarardi. Lekin hozir MalikaPakhtakor va Umidaabadiy aytganidek, oʻrtacha yoshning 23 ga tushishi — bu statistika bilan qoʻrqitishdan koʻra koʻproq yangi avlodning yoshlik ishtiyoqi va tajribaning yetishmasligi oʻrtasidagi farqni koʻrsatadi. Lekin men buni cheklov sifatida koʻrmayman, balki imkoniyat sifatida. Sababi chempionlik uchun faqat ulush emas, sinergiya kerak — va uning kelishi uchun vaqt kutilishi mumkin. Va eng asosiy — bu jamoaviy birlikni yangi avlodga oʻtkazib, ularning yuragiga Sherzodobod kechalaridagi ruhni singdirishdir. Chunki chempionlik birinchi navbatda yurak bilan qoʻlga kiritiladi, va uning yuragi hali ham oʻtda — uni yangi avlodga oʻtish vaqti kelgan.

Ochigʻini aytaman, bu chempionlik haqidagi gaplar bilan hammamiz oʻrtoqlashamiz, lekin toʻxtab qolishingiz kerak — oʻrta yoshning 23 ga tushishi toʻgʻrisida mening yuragimni qaqratib yubordingiz!!! 🔥 Jamoamizning oʻtgan chempionlikda koʻrsatgan koʻrsatkichlarini oʻrganib chiqibdi, lekin yangi avlodga yukni yengiltaroq qoʻyish kerak boʻlar edi, chunki ularni shu oʻrta 23 yoshdagi tajribani qisqa vaqt ichida toʻplab olishlari mumkinmi? Keling, shuni pastda yozsuk — chempionlikni oʻsha klasslar keltirgan edi, ammo ularni yangi avlodga oʻtkazib berish uchun vaqt kerak... va maydonda koʻproq yurak kerak! 💪