bizning metal obidalari qayerda o'ynaganliklarimizni eslab qolib
esimda o’sha 1994-yilni tunda eshik oldida tong otguncha, olmaliqliklar bilan birinchi vitse chempionlikni hisoblaganimni hali xotirda. chiroylilar bilan yig‘ilganmiz, qorong‘ilikda ovoz berib o‘tirganmiz — hammasi birdek eslarimda. keyin esa chempionlar kubogi finali, 89-daqiqa… oʻsha zafar nafasini hali ham qamab turaman, yillar oʻtib ham koʻkragimda issiq joyini saqlab qolganimdek. nima yuz berganligini bilamanmi, do’stlar? u vaqtni eslaganimda hammasi qaytadan jonlanib ketar edi: olmaliqliklarning oqqa qilingan zarbalari, darvozabonning ajoyib seyvlari, soʻngra esa raqib darvozasiga yo‘l topgan to‘p… va shu zahoti, derazadan qor yog‘ayotgan kechani eslayman, lekin ichimizda issiqlik bor edi, qatori hamisha birdek. bunday vaqtlarni unutish mumkin emas, umrimiz davomida yodimizda qoladi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oʻsha 1994-yilni Termizdagi oʻrta maktabimning futbol maydonchasi oʻrnidagi kichkina televizor oldida, otam bilan birga oʻtirganman — ekrandan chiqib kelgan olmaliqlarning qora-oq kiyimdagi qahramonlarini koʻrganimda hammasi qaytadan jonlanib ketdi. Chol o'rti, choyxonaning dam olish stulida, qoʻllarim qaltirarib, otamning qulogʻiga: "Aka, bu yerda, Termizda, biz ham borkim!" deb nafas olishga ulgurmadim, osmonni qora-qora bulutlar bosib, ammo oʻzimizda quyosh kabi issiqlik bilan.
Oʻshandan beri har safar qor yogʻsa yoki dam olish kunlari televizor yoqilganda, koʻkragimda oʻsha 89-daqiqaning zafar nafasi qaytadan eslaydi… hali ham qalbimda.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qor yog‘ganda televizorga yaqinlashganimda, o‘zimni 25 yoshimda, olmaliqlarning oq-oq qiyofasini qorong‘u ekranda ko‘rib qolganimda tizzalarim titrab ketardi. otamga: „bu jamoani sog‘inib o‘ynamoqchi bo‘ldik, endi esa ular chempion bo‘lishibdi“ — degan edim, choyxonaning g‘ishtli idishlariga yopishib qolib, eshitgan hammamizning yuzi oqardi. u yerda Termizning sovuq havosi edi, lekin ichimizdagi issiqlikni hech narsa sovutolmadi. hali ham qor yog‘ganda, televizor yonib ketganda koʻkragimda oʻsha joy qad rostlaydi — o‘sha daqiqani kelajakdagi o‘g‘limga aytib berishimni orzu qilganman. chunki bunday zafarlar futbol bilan birga tug‘ilmaydi, ular yaxshi odamlar bilan birgalikda yashaydi va tarqaladi
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qor yog‘ayotgan damlarda televizor oldida oʻtirib, yana bir bor oʻtgan yillarni qayta qoʻmsash juda yaxshi, doʻstlar. O‘sha jamoamizga qarshi hozirgi jamoa haqida gap ketganda, hech nima oʻzgarib ketmaganini bilishingiz kerak.
O‘sha yillardagi oʻynovchilarning qiyofasini oʻz koʻzimiz bilan koʻrganimizda, ularning oʻziga xosligini his qilganmiz. Hozirgi oʻyinchilar ham shunday maydonga chiqishadi — o‘zining tejamkorligi, qattiqqo‘lligi bilan. Har ikkala jamoamiz ham oʻz tarixini qoʻlidan tashlamaydi, faqat yoʻnalishi turlicha edi. O‘sha vaqtda olmaliqliklar gʻalaba uchun tinmay kurashar, koʻksiga yuragi bor oʻyinchilar edi. Hozirgi jamoa ham shunday — yosh boʻlishiga qaramay, maydonlarni toʻliq berib berib oʻynashadi.
Xotiramizdagi oʻyinlar o‘sha vaqtning boʻshliqlarini toʻldirib turadi. Biz hamma vaqt oʻyinning soʻnggigacha kurashgan jamoani eslaymiz. Hozirgi oʻyinchilar ham bir xil ruh bilan toʻpga tegishadilar, faqat vaqtlar boshqacha. Ammo bir narsa oʻzgarmaydi — bu jamoaga boʻlgan muhabbatimiz va kelajak haqidagi orzuimiz. O‘shanda ham, hozirda ham biz uchun asosiy gʻoya: "Mening metalim!"
O‘sha 1994-yilni o‘zimning o‘smirlik hayotimning eng qorong‘u kunlaridan birida eslayman — o‘n ikki yoshimda, nonli choynakka maxsus kelgan "Olmaliq" tarjimasi bilan televizor oldidagi stulimdan ag‘darilib ketganman! Qor yog‘ardi, uyqusizlikdan koʻzlarim yopilardigan edi, lekin bir vaqtning o‘zida televizor ekranida o‘ng qanot himoyachimizning so‘nggi qattiq zarbasini ko‘rib qoldim — urib yubordi, darvozabon uchiqqanga chiday olmadi… keyingi soniyada men ham yerga qulab, noni stolga sepib yubordim!
Otam qichqirib: "Nima qilmoqdasan, bola?" dedi.
Men: "Opa, 89-daqiqa! Biz chempion bo‘lib qoldik! Nonimni olib kel!"
U: "Bo‘sh bejirim, nonning narxi 300 so‘m, chempionatniki esa 0.0 dan boshqa narsa emas."
Qor hali ham yomg‘irdek yog‘averar, ichimda shu isinishni saqlab qoldim — endi o‘zimga non olish uchun pul yetarli bo‘lgandagina, maydondagi zafarni yaxshi eslayman… chunki o‘sha vaqtda "Mening metalim!" degan ibora og‘irlikdagi "Olloh…" dan boshqa narsa emas edi. 🤣🍿