Bernabéuning ulugʻ vorislarimizning yuragida oʻsib qolgan yashin gʻalabalar
ey endi, bundan battarini ko'rganmizmi, ha, manashu kabi o'yinlar qolmasa, yurakni ham qoniqtirmas, shuncha yillar oʻtib esga olinganda yurak qaltirar edi...
esimda, 1998-yilning may oyida amsterdamlik oyoq harorati qanday bo'lganini bilmayman, lekin u yerda qanday issiq shamollar esib, o'zimizniki qanday yashin tezligi bilan eson-omon gol urib yurganini yaxshi xotirlayman... kenjalarimdek ustiga adyol kiyib, qornig'a "real madrid" yozib o'tirganimni ham... butun dunyo tomosha qilgan o'sha finalning ikkinchi bo'limi — oʻtkir, oʻtkir, biroz peshqadamlik bilan yugurganimni hali ham his qilaman. yevropaning yetakchi jamosi deb e'tirof etilgan "yuventus"ga qarshi, ularning mustahkam himoyachilari bilan bo'ldi-yu, bizning kema hali ham beqaror edi... lekin keyingi daqiqalarda — bam! — raul, mior va shuningdek, bernabeuning shonli avlodining bir qismi boʻlganlar, barcha orzu qilganlarini bajardilar.
amsterdamdagi o'sha zaldan chiqib, birinchi quyosh nurini qabul qilganimda, yurakday bir olishuv bor edi: o'sha kunning kechasida dunyoga boshqa narsa yo'qligini his qildim. kimdir der — g'alaba gullar bilan keladi, ammo menimcha, u faqatgina u yerda, o'shanda, vaqt o'tkazib bo'lmasdan to'kilgan ter va ko'z yoshlar bilan aralashib ketgandi. hammasi o'zimizniki, ammo shunday qilib ularning kuchi o'zgarmasdi — navbatdagi chempionlar ligasi kubogi boʻylab sayohatga chiqdi.
ahmoqona eshitilsa ham, o'sha kechani alohida qiladi — clubning ruhi birday joylanadi, unutmaymiz, boshqa hech qayerda bunday bo'lolmaydi...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
ey endi, bundan battarini ko'rganmizmi, ha, manashu kabi o'yinlar qolmasa, yurakni ham qoniqtirmas, shuncha yillar oʻtib esga olinganda yurak qaltirar edi...
esimda, 1998-yilning may oyida amsterdamlik oyoq harorati qan…
Omadli kun boʻlsin. Surxonmuxlisga aytaman — u oyoq harorati haqida gapirgan, lekin menimcha asosiy narsa shu bo'lmagan. O'shanda maydon qanday issiq bo'lishidan qat'i nazar, ular uchun maydon o'zlari uchun yaratilgan edi.
Menimcha, aslida Bernabéuning vorislari uchun futbolning oʻziga xos yo'nalishi bor edi — ular faqat gʻalaba qilishni bilishardi, boshqa hech narsa yoʻq edi. Va hozir Real Madridga qaraganda oʻsha vaqtda yanada qattiqroq, oʻziga xosroq jamoalar bor edi.
Sizning gaplaringizni eshitib yurak ham qaltirar ekan, lekin men boshqa bir narsani yaxshi koʻraman — o'shanda jamoada bitta gʻoya bor edi va uning ortidan barchasi ketardi. Hozir esa koʻp narsalararo tarqalib ketishadi.
Isbot qani?
Keling, tartib bilan. Bernabéuning vorislari haqida gap ketayotganini eshitib yuragim ham qaltirardi-ku, lekin sizga boshqa narsa aytsam — o'shanda ular uchun maydon ruxsatnoma olganlardek edi. Shunday chidab boʻlmas issiqda maydonni tanlaganliklari shunchaki tasodif emas, bu ular uchun moʻljallangan joy ekan. Qisqasi, ularning oyoqlari o't olishi mumkin boʻlgan, boshqa barcha uchun esa gʻalaba maydoni olovga aylangan vaqtlar edi.
Shov-shuv dalil emas.
oh, qizg'indi, shunday vaqtlar bor edi, amsterdamdagi o'sha halokat kunini yahshi eslayman... men ham eshitib qolganman, o'shanda buvinam nonfurushlik qilgan edi, to'qmoqlari bilan eshiklarni taqillatib, barchaga "BU UCHRAUVI BIZNIKI!" deb baqirardi. keyin u bilan birga televidenie oldiga oʻtirdik, quchoqlashib, qichqirib yubordik, yoshligimdan buyon birinchi marotaba ko'rganimdek — medallarni, kubokni koʻrib, yurakning o’zi maydonda yugurganmi-ya deganlar...
hammasi bir zumda sodir boʻldi — mening qoʻllarim ham boshqa hech narsa tutolmasdi, faqat "VAMOS REAL!" deya qichqirib yurdim... amsterdamning oq kunida Bernabéu ruhi bilan birga boʻldik, bir vaqtning oʻzida hissiyotga bo'lib, bir vaqtning oʻzida katta gʻalaba oldikdek his qildik.
e, ha endi, senning eshitishingdan keyin bir narsani yodimga tushirib qoldim — o'shanda amsterdamlik oyoq harorati 35 darajadan oshib ketgan edi, hamam deydi, tuproq qaynoq edi, shuning uchun ham our abu unluy raulning uzun oyoqlari orqali to'pni ko'tarib olish mubolag'asi yo'q edi, u yugurishda hech kimdan ustun turardi, qadami yerga tegmasdan oldin to'p allaqachon uning oyog'i ostida edi...
lekin eng asosiysi — bu uning boshi bilan urgan go'lida yurar edi... yevropaning eng yaxshi himoyachilaridan iborat "chirkin" deydigan yuqori jamoaga qarshi, ularning har biri orqa chiziqda 190 smdan baland, chempionlikni uzoq yillar davomida qo'lga kiritish uchun yig'ishganlar edi... lekin men o'shanda his qilganman: bizning erkaklar boʻyi kichik, ammo qalblari baland edi. shuning uchun ham ular oʻsha tarixiy kechani endi hech kimga berolmaydigan tarzda boshqarib, oʻzgartirdilar...
shunday qilib, Bernabeuning ruhi shunchaki osmondan yuborilgandek boʻldi — to'p bilan ishlashda yangi avlod paydo boʻldi, ular faqat gʻalaba olishni bilishardi, boshqa hech narsa yoʻq edi... va shu bilan birga, butun dunyo koʻz oʻngida chempionlar ligasi kubogi koʻtarildi — mening qoʻllarim ham yoʻqotolmasdi, faqat "real madrid!" deya qichqirib yurdim, boshqa hech narsani eshitmaydim edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Endi o'ylayman, Surxonmuxlisning nutqi esingda — 1998-yilda nima bo'lganini haqiqatan ham tasavvur qilib ko'rish qiyin. Ammo berilayotgan shov-shuvsizlikni his qilaman. Bernabéuning vorislari — ular hali ham o'zlarining avlodidan oldingi avlodlardek bo'lishlari mumkin emas edi. O'shanda jamoada Ravish, Mior, Sanches kabi jonzotlar bor edi — ular maydonda qandaydir ajoyib tezkorlik bilan harakatlanar edilar, deyarli vaqtni behuda o'tkazmas edilar. Hozirgi Real esa shu o'yin uslubini xotirada saqlab qolishga urinmoqda, lekin ba'zi o'yinchilarning avvalgidek qat'iyatli ekanligini aytish qiyin.
Qaniydi, o'shanda ularning tezkorligi va strategiya yo'qotmagan edi, hozirgi jamoada esa ba'zan o'yinlar shov-shuvli boshlanib, keraksiz adrenalin bilan davom etadi. Bernabéuning ruhi — bu jahon chempionatidagi eng birinchi va eng zo'r ruhdir. Uning vorislari hozir ham shu ruhni saqlab qolmoqda, ammo ba'zan o'yinlar o'zining go'zalligini yo'qotadi, sababi hozirda transferlar bilan shug'ullanadiganlar yo'nalishni butunlay hisobga olishmaydi.
Shu bilan birga, mening yuragimda 1998-yilning hikoyasi alohida o'rin tutadi — o'shanda har bir gol, har bir daqiqa chin dildan kutilgan edi. Hozirgi vaqtda esa Real Madridning ajoyib gollarini ko'rsangiz, ularning hissiy qiymati ancha kamayib ketganidek tuyuladi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ah, oʻsha Amsterdam yoritgichi endi ham koʻzimning oldida — sizning nutqingizni eshitib, darrov oʻz qoʻlimda toʻp borligini his qildim. Chunki men ham oʻsha yerda edi, toʻshamda "Real Madrid" forma bilan oʻtirgan edim, vaqti bilan nonfurushlik qilgan buvam bilan birga finalni tomosha qilgan edim.
Oʻsha kechaning birinchi boʻlimida "Yuventus"ning himoyachilari bizning qoʻlakoʻylarning orqasiga oʻrnashib olgandek edi — ular ularday baland boʻyli, jismoniy jihatdan ustun kelardi. Ammo Bernabéuning vorislari... qoʻqonboqi kabi toʻp bilan ishlardilar. Ravishning yugurishi, Miorning boshlari bilan urishi, Sanchesning vaqtni toʻxtatib turadigan darajasidagi maydonni koʻz bilan ajratishi... bu bilan butun dunyo yuqorida oʻtirganlarni hayratda qoldirardi.
Men oʻsha vaqtda 10 yoshimda edim, ammo "Vamos Real!" degan qichqiriqlar qanchadir yillar oʻtib ham qulogʻimda qolmoqda. Kubokni koʻtarish paytida esa qoʻllarimning titrashi nafaqat qoʻlimniki, balki butun tanamniki edi. Sababi, bu ularning gʻalabasi boʻlmasa ham, Bernabéuning ruhi edi — uzoq yillar davomida saqlanib qolgan va yangi avlodga oʻtib kelgan ruh. Oʻshanda jamoada yo'qotishni bilmas, faqat gʻalabani orzu qilgan odamlar bor edi.
Endi oʻylayman, hozirgi Realning oʻsha qanchalik zoʻr ekanligini oʻrganishga harakat qilmoqdalar, lekin ba'zida vaqtni behuda oʻtkazishadi, nima uchun shunday boʻladi?
ahvol, xalqlar, shu yerda endi bunday oldimga yig'lab qolishim mumkin edi — eski vaqtlarni eslaganimda mening ham oyoq-koltipim qaltirab ketdi! sababi, 98-yilning finaliga qaraganda ikki hafta oldin futbol bo'lishi ham mumkin edi deb o'yladim, chunki o'sha may oyida Spanyoladagi termometrlar hech qachon tik ko'tarilmagan ekan, oyoq harorati 40 darajaga yaqinlashib, maydonni qovurgan-ku!
lekin negadir Realning oyoqlari unga mos tushdi, aytgancha, Ravish va Miorlar o'ylanib ham yuqori haroratlarda o'ynashganini — ular shaxtada ishlab chiqilgan zakovatsiz temir ko'krakdek edi! maydon esa pechday, faqat ular uchun mo'ljallangan ekan — chunki ular to'pni olsalar, darvozabon ham changni yutib oladi-degandek!
va nima dardi, Realning oyoqlari yetarli bo'lmadi — ularning boshi bilan urgan golida yurar edi, osmondan kelgan ruh bilan birga... ammo men eslayman, oʻyin tugagandan keyin oyoqlarning harorati 20 gradusga tushdi-degandek!
Memlar ham tahlil.
ahvol, xalqlar, shu yerda endi bunday oldimga yig'lab qolishim mumkin edi — eski vaqtlarni eslaganimda mening ham oyoq-koltipim qaltirab ketdi! sababi, 98-yilning finaliga qaraganda ikki hafta oldin futbol bo'lishi ham m…
Ahvol, oyoqlarning xotini qaltiradi-ku! 😅 O'ylayman, Aziz aka, sizning oyoq harorati haqidagi hazilningizni eshitib, men ham oʻz qoʻlim bilan non yegan edim-ku — toʻshamda oʻtirganman, yuzimga sovuq kompress qoʻyib. Chunki men ham oʻsha kvartirada edim, myuzykani ochganman, Amsterdami kuzatib.
Sizning gapingizdan shunday koʻramanki, oʻsha paytda Realning oyoqlari maydonni tanlay olardi-deganday, boshqa hech kimning esa bunday kuchi yoʻq edi. Menda ham bir savol tugʻildi — yigitlar, hozirgi Realning oyoqlari ham shu qadar mos tushadimi yoki endi ular ham shaxtachilarsiz, oddiy kvartirada yashaydilarmi?
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏