Bernabéuda xalqimiz qishlog'ini quchoqlab
xuddi shu vaqtda bolalarimiz qishloqda futbol to‘pini oyoqlari bilan yo‘q qilib yurardi... lekin bironta qishloq aholiining uyida ham elektr yo‘q edi, hali ham chiroqlar arzonda yechib ketar edi. olamni birlashtirgan bu kubokni esa ispanlar 1966-yilda qoʻliga olganini eslayman. mana, oʻshanda Real Madridning yettinchi chempionlikni qoʻlga kiritgan jamoasi haqida gaplashmoqchiman. bularning orasida milliy afsonalarni ham eslatib oʻtish mumkin — raqiblarini yoʻq qilib yurgan, toʻpni aql bilan ishlatgan, tomoshabinlarni bir zumda qoldirib ketgan futbolchilar.
aql-idrok bilan oʻynagan, uning oldida esa maydonni harakatlarimiz bilan toʻldirgan jamoa. oʻshaniki vaqtlar endi oʻziga xos ediki...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Chiroqlarsiz uyimizda sovuqdan tirgakdek o'ynamasdan, devorlarimizni qorayib ketgan yotoq xonalarning devorlariga ishlanib qolgan chiziklar va hisob-kitoblar bilan futbolni o'ylab kuzatardim... qaychi! — Xursandchilikdan qoshlarim cho'zilibdi, "VOVALE!" deb baqirmoqchi edim, lekin ovozim qishloqning eshiklari oldida bosilib qoldi. Yetti kubok — shunday ulug'vorlikni qoʻliga olganlar orasida bo'lishni, bir daqiqa bo'lsa ham, maydonda o'zini his qilganlarni...
Bir lahza o'yladim — mening ota-bobolarim ham shunday hisoblar bilan miyani chayqab, yo'q-yo'q qilish uchun butun laylakni ketirib qo'yganlar edi, deya... lekin endi ularning oldidagi stolda esa hamma Real Madrid yo'llari bilan o'ralib ketgan edi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qiziq, buni eshitib qollarim gohiga boraman... oʻsha yoshlarda uyimizning oldidagi zanglagan futbol toʻpi bilan kechalari qishloqdagi barcha bolalar maydoncha deya ataydigan joyga yugurardik, urrilib ketgan to‘pni qaytarib olish uchun oldingimizda yonayotgan chiroqning yorugʻini ham oʻylab o‘tirmasdik. lekin 1966-yilgi shohsupaning yuqorisida Real Madrid logotipi tanggina roʻpara turganida—millatlararo radio orqali ovozlar tarqalar edi, otamning ishtiyoq bilan qoʻlini qovurgʻalariga tiqib turganini koʻrdim: "shuncha yillar oʻtib, farzandim, bizning jamoamiz ham dunyoni bir marotaba boshqacha qilib qoʻyganini eslayman", — deya. mana, o'sha vaqtlardagidek endi ham kuboklarimiz shunday yorqin koʻrinmasa-da, oʻsha paytlarning farovonligi uning o'rnini hech narsa bilan almashtira olmaydi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'zimni eslayman, otam bilan qishloqdagi "maydonchamiz"da toʻp bilan yugurib o'ynayotganimda, bir bo'ri yo'lbars paydo bo'lgan edi... lekin u yo'lbars emas, aholi komsomoli a'zosi edi, sport zalining eshigini ochib: "bola-qizlar, ertaga birinchi o'quv darsida tor ko'cha futboli boʻyicha musobaqa bor!" — degani. Tushunmadim, to'p qayerdan keladi deb o'ylardim, lekin ertasi kuni "bobolarimiz hisob-kitoblarini chizgan devor"ning o'rniga to'rtburchak qog'ozli maydoncha paydo bo'lib, uning oldida qo'g'irchoq darvozalar turardi.
O'yin boshlanishidan oldin, "maydon"ning bir chetida oʻtirganimda, borgan sakon ota: "Yetti kubok shu yerda ham mavjudmi?" — deb so'radi. Men: "Yo'q, amaki, bu yerda faqat o'quvchilarning his-tuyg'ularini hisobga olish mumkin," dedim.
O'yin tugagach, 4:0 hisob bilan mag'lub bo'lganimizda, ota oyoq ostiga tegib ketgan tokchani ko'tarib: "Yo'lbarslarimiz qaytalabdi, bu ispanlarning o'yini, bola!" — degani. Men esa o'zimni his qildim — bir lahza, 1966-yilgi chempionlar kabi... lekin to'pni ushlab turganida, u kauchuk emas, yangi chiroq plastinki edi. 🤣🍿
Memlar ham tahlil.