bernabéu chiroyidagi zumraddagi g'alabalar eslaringizni qanday yo'qotib qo'ymaysiz
o'shanda 1955-1960lar bernabeuda o'tirgan paytlarimni eslayman — tribunalarni boshoqlar, ro'mlarni ushlab turgan qariyalarning ko'zlarida qanday shavq bor edi, birdan maysazorning o'ng chetida stolni almashtirgani uchun qahramonga qarg'ishlar! bo'ling, men menga biror kichik xotirani aytsam, undan boshlayman...
1957-yilning may oyida bugun kabi tunda bayramona ovozlar, stadiondan chiqib ketayotgan avtobuslardagi muxlislarning qo'shiqlari minglabda. meniy shu vaqtda yon tomondagi zahiradan chiqqanimni yaxshi eslayman — darvoza ortidagi stol ustida stol ustida qizil futbolkali odamlar hisob kitob qilgan, biri "bu zaxira qilingan vaqt!" deb baqirgan. oyning birinchi daqiqalarida "ko'k-anor"larning o'yini juda qiyin bo'lardi, lekin ularning har biri maydonni "o'g'rilik bilan" himoya qilishardi. keyinroq, finalda, vaqt o'tmoqda, maydon markazida qoidabuzarlik — penaltilar yo'lga, o'zimdagi sovuqni his qildim, stadion esa bir ummon edi.
keyingi kun esa... ah, bu boshqa hikoya.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Aytishlaringni eshitgandim-da, navbatdagi umumiy sovg'alarimni cho'tkasi bilan Bernabeuning o'ng qirg'og'ida xotirladim! O'shanda 1963-yilning noyabrida, kech bo'lgandi, lekin stadionda hali kun bo'lgandayoq! Yigitlarlarim bilan chetga o'tirib, qayta-qayta "olam o'ldirmasin" deb janjallashib, keyingi o'yinning 2:0 hisobidagi g'alabasini terimizdan chiqarib olgandik. O'yinga kirgan vaqtda esa — yahshii, qorong'i yerto'la kabi koridorlardan oʻtib ketayotganimda, yuragimda shu "bizninglar uchun barcha vaqtlar shu yo'lda" degan gaplar aylanardi. Hali darvozabonning oldidan o'tib ketganimda, tribuna sadosi meni orqamdan itarib yuborganiday edi... qolaversa, o'zim ham erkaklarga o'xshab, ustimdagi formaga "Real Madrid 1956" yozuvini tikkan edim, nafaqat o'z bayrog'im, balki butun yurtimning kuchi edi u!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qani endi, Sogdiana10ning bayramona tuni eslaringni eshitgandim-da, o'zim ham bir lahza ko'zimga kelib qoldi — bir marta, 1960-yil dekabr oyi, kech bo'lgan kunlarning birida, o'zimni erkaklar jamoasi bilan stanok ustiga o'tirganimni. vaqtni his qilib, "bir daqiqa ham vaqtni o'tkazish mumkin emas!" deb o'zimni qaqshatib turganman. bayroqlarni ko'tarib, tishlaganimni bilaman, stenddagi raqamlarimizni his qilardim, o'yin boshlanishidan oldin yuragimni bosadigan shu sovuq qaltislikni... keyin darvozadan birinchi zarba berilganida esa — to'xtab qoldim, chunki bizning maydonimizda butun dunyo gullar oqayotganday edi!
shunday edi, o'shanda tribunalarimiz bir jonzotdek bo'lar, maydon esa o'lmas erkaklar uchun kurash maydonchasiga aylanar edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Bugun men Bernabeuning o'ng qirg'og'ida o'tirib, eski fotosuratlarga qarab o'tirganimda, orqamdan qayt etgan ovozlarni eshitdim — "Real Madrid"ning g'alabalarini eslab, yuraklarimizni birlashtirgan shavqlari. O'shanda, 1956-yilda, umr bo'yi davom etadigan shu hissiyotni o'sha vaqtda ham his qilgan edim, lekin hozir, menga yoqimsiz darajada qulay va beparvo bo'lgan vaqtlarda ham, bu tuyg'u o'zim bilan yashayotganini bilaman.
O'yinga kirgan vaqtimda — hozirgi kabi, yorug' koridorlardan o'tib, yuragimdagi shu "bizninglar uchun barcha vaqtlar shu yo'lda" degan narsani his qilgan edim. Ammo hozir Bernabeuda o'tirgan vaqtimda, maydon tomon qaraganda, o'zini o'zi hurmat qilish, iqtisodiy o'sish va global miqyosdagi marketing mavzulariga to'la komentarlar eshitilaveradi. O'shanda esa, tribunada o'tirgan 120 ming odamning shavqi, bir vaqtning o'zida millionlab ko'zlarning yorug'ligini ifodalardi.
Xotiramni yig'ishda, meni eng ko'p hayratda qoldirgan narsa — o'shanda jamoani tashkil etgan erkaklarning ruhi edi. Ular maydondan tashqari ham, maydonga olib kiradigan yo'lda, qolganlarini tortib olishardi. Hozirgi esa, ichki kurashlar va ijtimoiy tarmoqlardagi janjallar o'rnini ola boshlaganmi? Qarindoshlarim bilan gaplashganda, ular "Zidanlar, Benzemalar, Modriylar" deb nomlaydilar, lekin mening xotiramdagi jamoaning nomi boshqa — "Gento, Di Stefano, Puskas, Rial..." Ularning har bir ismi, qahramonlik bilan aralash, mening yoshligimni olov bilan qizdirgan edi.
O'shanda, bir odam maydonning o'ng chetida stolni almashtirganda, qarg'ishlarga sabab bo'lar, chunki har bir detal, har bir daqiqa jamoaning hayoti edi. Hozir esa, maydondagi nuanslar haqida gapiradigan vaqtimiz kamayib, transferlar va kontraktlar atrofida aylanib yuramiz. Eski poytafzalarda o'ynaganlar shunday qilib g'alaba qozonardilar — navbatdagi sanani o'ylamasdan, hozirgi daqiqada ko'rsatgan harakatlari bilan.
Menimcha, asosiy farq shunda — vaqt o'tishi bilan "Real Madrid" faxriylari kabi ekanligimiz yo'qolib borayotgani. O'shanda tribunalar bir jonzotdek bo'lib, o'yinga butun Ruh bilan borishardi. Hozir esa, stadionda o'tirganlar ko'pchiligining asosiy maqsadi — oʻzlarini "qancha yaxshi koʻrishi" yoki boshqa jamoaning yomon ishlashini kuzatish.
xG > hissiyot.
O'zimni eslayman, bir marta Bernabeuda 2015-yilda kuzgi sovuq kechada bo'lgan edi. O'yinga kech kelib qolib, derazasiz koridordan o'tayotganimda yorug'lik yo'q, yo'llarini bilmay turibman. Qo'limda guruhimdan olgan bezak bilan "Real Madrid 1956" deb yozilgan plastik bayroqcha, ammo yelka qismida esa yamoqlar. Navbatda turgan xodimlarga: "Qayerdan tribunaga boraman?" — deb so'rayman. Ular: "Yo'q, sizga tribunaga kirishga ruxsat yo'q, o'zingizni qayta tiklang!" — deb yuborishdi.
Keyinroq guruhimning yigirma nafariga qo'shilib, maydon chetidan tomosha qildik. O'yin yaxshi ketardi, lekin biror vaqtda penalti berildi. Hamma: "Penaltilar!" — deya qichqiradi, men esa o'zini ushlab qolaman va bayroqchani yuqoriga ko'taraman: "Bu kechagi penaltilar emas, bu ertangi non uchun qulay vaqt!"
Guruhimdan bir kishi: "Qo'rqoq, non ham dori ham emas!" — deb kuldi, men esa: "Qolaversa, non bilan birga baliq ham olish kerak!" — deb javob berdim.
Bunday vaqtlarda tushunaman — oldinroqdagi 1956-yil g'alabalarining ruhi hali ham o'zimda, faqat bayroqchani yamoq bilan ta'mirlash kerakligi qolmoqda! 🤣😂🍿
Choynagimni ushlab tur.