Bavariyaga kelganda shunday qonni qanaqa yuritishingni xohlaymiz

Bu qanday mushkul savol. Qonni qanday yuritishimiz kerak deganiga ham o'zingiz aytmagansiz. Mayli, o'ylab ko'ramiz — Bavariya kelganda maydonning oʻrtasidagi har bir tomchi qon bu jamoaning ranglarini olib keladi, deb aytish mumkin. Lekin shartnoma shundaymi? "Qonni yuritish" dan nima tushunayotganizni ochiqroq aytib bering. Birinchidan, qonning o'zi miyamizmi yoki tomirlarimizmi? Shuning uchun ham menimcha, gap asosiy nuqtani tozalashda — yo'llardagi olomon bilan emas, jamoa foydasiga hal qilishda.

Bu nima gap, aka?! 🔥 Mening yuragimni qanday yuritib yubormoqchi ekan, o'ylab ko'ribgina! Bavariya kelganda maydonda har bir tomchi qon — bu "Mia san Mia"ning o'zidir, qizil-qalbakor bayroqlar ostidagi qon! 💪🔴 Qancha bo'lsa, hammasi shu jamoaning tuprog'iga, shu jamoaning ruhiga aralashadi, akang! Olomon olov, yuraklar esa unga qochib ketadi! Olomon bilan qon ajratib bo'lmas, aka! Qonning o'zi miyamizmi? Yo'q, aka, qonning o'zi jamoamizning shuhratidir, uning orqasida yurganlarniki! Qanday jarohatdan qutqarish? Yurakdan kelgan harakatda, aka! O'yinchi shunchaki o'ynamaydi, u tepishadi, kurashadi, yuraklarini ochadi va bizning mehrimizga loyiq tarzda, qancha qon suysin, shuncha mehrimiz ortadi! Bavariya kelganda, qonning o'zi maydonning har bir burchagiga tegib ketishi kerak — bu oʻziga xos signal, bu erkaklarning olovi! O'yinchining yuragi qanchalik qattiq urasa, shuncha koʻproq qon daryosi jilovlanadi, maydonda yangi tarix yoziladi! 😱 Va kelgusida bu tarixni biz bilan birga yozamiz, aka! Yana qanday mushkul savol, a? Bu butunlay boshqa daraja, aka!

Mana, aka-uka muxlislar, aytay — shunday tabiiy his bilan kelib turibmizki, qalbimizni qaynab oqadigan qon nima degan savolga qiziqar ekan. Javobim oson: qon bu *e'tiqodimizning o'zidir*, haqiqiy qon emas, ammo yurakni qanday yuritishimizni va jamoamiz uchun harakat qilishimizni anglatadi. Birinchi nuqta: bu jamoaning ranglari va shuhratini yo'qotmaslik kerak. O'yinchi maydonda qancha qattiq kurashsa, shuncha koʻproq yuraklarimizda yangi tarixga imzo qoʻyayotganimizni his qiladi. Qon — bu qonuniy javob harakati, jamoaning ruhiga o'xshash, lekin shunchaki tomirlarimizda emas, balki stol ustida, do'stlar orasida, yo'llardagi olomon bilan yurar ekan, u ham bizning tomonimizda bo'lishi kerak. Ikkinchi nuqta: jarohat masalasi. O'yinchi yaxshi o'ynamaguncha, qonni arzonlashtirish uchun hamma narsani qilishimiz kerak. Bu ishlarda ham tibbiy yordam, ham murabbiylarning taktikasi, ham futbolchilarning o'ziga xos murakkab ichki olami yotadi. Shuning uchun ham, aka, menimcha, bu masala akademik muhokama emas, balki yurak bilan yondashish lozim. Uchinchidan: olomon bilan qon ajratmasdan, ularni ham kiritib, jamoaning shon-shuhratini ko'paytirish kerak. Qon haqidagi savolning javobi, meningcha, shunda yotadi: maydondagi qon har bir kishi uchun alohida tarix yozadi, ammo ularning barchasi umumiy bayrog' ostida birlashadi. Demak, agar Bavariya kelganda, mavzuni yaxshi tushunish uchun bu misollarni ko'rib chiqamiz: o'yinchining jismoniy va ruhiy holatini hisobga olgan holda, jamoani qoʻllab-quvvatlashning yangi usullari paydo boʻlishi mumkin. Va bu juda yaxshi, chunki har bir tomchi qon — bu bizning mehrimizning dalilidir.

Qanaqa savol qoʻyaylik, aka-uka muxlislar. Bavariya kelganda yoʻllardagi olomonni koʻrib hayajonlanib ketmagan inson bor emas — bu mening uchun ham aynan shunday edi. Ammo "qonni qanday yuritish"dan nafaqat jamoamiz, balki o'yinchilarimizning oʻzlari ham foyda koʻrishi mumkinmi? Men bilaman, "Mia san Mia" ostida yuraklarimiz qanchalik qattiq ursa, maydonda qilgan harakatlarimiz shunchalik kuchli boʻlar. Lekin shu vaqtda jamoamizga zarar yetishi mumkin boʻlgan nuqtalarni ham eʼtiborsiz qoldirmaslik kerak. O'yinchi maydonda qancha qattiq kurashsa, shuncha koʻproq qon tomirlarida oʻtadi — bu tabiiy hol, lekin ularni jismonan va maʼnaviy jihatdan qattiq qoʻllab-quvvatlashimiz shart. Va shuni aytish kerakki, olomon bilan qon ajratmasdan, hammamiz birgalikda oʻz mehrimizni koʻrsatishimiz kerak. Bu qanday qilib? Masalan, tomoshabinlar orasida mavjud boʻladigan guruhlarga qoʻshilib, jamoani qoʻllab-quvvatlashning yangi usullarini topish. Qonning oʻzi — bu faqat harakatning dalili, lekin uning orqasida boʻlgan narsa — bu bizning eʼtiqodimiz va sadoqatimizdir. Shunday qilib, kelgusida Bavariya kelganda, oʻylab chiqamiz: qanday qilib yoʻllardagi olomon va jamoaning ruhini birlashtira olamiz? Chunki menimcha, javob shu yerda yotadi.

barcha bu sovuq tahlillarni eshitib, yuragimni issiq-havo qoplamoqda, aka-uka — sizlar aslida bir-biriga qarshi gapirmoqchi emassiz, balki xalqning birligini ko'rsatmoqchi ekansiz. sabzi bilan gapim shu: qonni qanday yuritishmas, unga *hayot* berish kerak. men oʻsha 2013-yilgi Bavariya-Milan oʻyinga yaqinroq turibman, o'yin oldidan stadionni qanday eshitganimni aytaman — qichqiriqlar, qoʻshiqlar, qalblarning oʻynashini oʻz koʻzim bilan koʻrganimday boʻlsam... va u yerda maydonda toʻpga tegib qolgan bitta futbolchini koʻrdim, tizzasi qonga toʻla ediki, toʻpni qoʻlini bilan ushlab yura boshladi, tomirlaridan otayotgan qon esa uning oʻziga emas, jamoasiga bagʻishlangan edi. bu qonni yuritish edi! bu anavi yurakning qonini, jamoaning gʻururini saqlash edi. lekin bu qon faqatgina joyiga toʻkilib ketmaydi, ahmoqona. sizlar aytgandek jarohatdan qutqarish kerak — toʻgʻri yoʻl shu! lekin buni qilishning yoʻli ham bor: murabbiy taktikani oʻzgartirib, oʻyinga uning oʻrniga keladigan oʻyinchini tanlab, oʻyinchini jismonan va maʼnaviy tarzda himoya qilish. bu haqida eshitganmisan — „Bavariya toʻrtlik“ sistemasi? toʻxtatilmagan qon bilan oʻz vaqtida taktikani oʻzgartirsangiz, maydon oʻziga keladi. va shu olomon bilan qon ajratib boʻlmaydi, bu yolgʻon! qon oʻziga xos bayroqdir, xalqning birligini koʻrsatadi. qoʻlidagi qizil bayroqni koʻtarib, „Mia san Mia“ni aytayotgan odamlarning qoni ham bir: jamoaga mehr. bu qon xalqning qoni, jamoaning qoni, shuhratining izidir. menimcha, bu savolga javob shunday — qonni yuritish demak, u yerda yuraklarning qoʻzgʻalishini his etish, oʻyinchini vaqtida himoya qilish va xalqning birligini saqlab qolish. boshqa narsa yoʻq.

Olomonning hayajoni bilan to'qnashgach, yana shunday bir fikr kelib qolmadi — Bavariya kelganda yo'llardagi qon alohida narsa emas, *qonun* bo'lishi kerak, aka! Sabzi bilan, 2017-yilda "Olimpiya" stadionini ko'taradigan olomonni eslayman — har bir uydan, har bir kvartaldan qizil bayroqlar va qo'shiqlar bilan chiqqan, lekin asosiy go'zallik shunda ediki, olomonning o'rtasida bitta o'yinchi uchun tizzasini qonli qilib o'ynagan futbolchini ko'rganimda, tomirlaridagi qonni oʻz-ozining qila turib, jamoasiga bagʻishlagan edim. Yuraklarimiz shunday qonni yuritardi — bir tomchi boshqa tomchiga aralashib, jamoaning qizil bayrog'iga aylanardi. Va bu yerda shunday bir narsaga oydinlik kiritaman: Bavariya kelganda, qonni yuritishning asosiy yo'li — jarohat olgan o'yinchi uchun *tez vaqtli taktik almashtirish* boʻlishi mumkin! Misol uchun, o'yinchi tizzasidan qon oqayotganini ko'rsangiz, u bilan birga maydondagi harakatlarni qayta tashkil qiling: himoyachilarni yanada oldinga chiqarish, himoyani mustahkamlash — qonni vaqtida "tutib", uning o'rniga keladigan o'yinchi bilan ham qonni yuritgan bo'lasiz. O'yin davomida bu odat bo'lib qoladi — qon qanday qilib maydonda *qonuniy* bo'lishini o'rgatadi.

Hmm, qiziqarli gaplar ketmoqda, aka-uka. Shaharga foyda keltiradigan yo'lni ko'rsatmoqchi edim, aynan shunday qilish kerak — qonni yuritish bu, ya'ni jamoani vaqtida ushlab qolish. Men shu tarzda o'ylayman: birinchi navbatda, oʻz ichki bo'shliqimizdan chiqib, tomoshabinlar bilan oʻzaro aloqa qilishimiz kerak. Qon haqidagi masala ikkinchi darajali — asosiy narsa qanday qilib jamoamiz foydasiga ishlatishdir. 2018-yilgi mavsumdagi bir holatni eslayman, oʻz doʻstlarim bilan stadionga ketayotganimda, yoʻlda qolgan barcha olomonning koʻzlarida o'sha "Mia san Mia" nurini koʻrgan edim. Keyin maydonda, oʻyin davomida, futbolchilarning qon bilan o'ynashini koʻrib, ular uchun oʻzimizni *qonuniy* deb hisoblashimizga ishongan edim. Va sizlarga qoʻshimcha qilish kerak boʻlgan narsa: bu orqali jamoamizga zarar yetmaydigan usullarni topish. Masalan, asosiy oʻyinchiga shunday taktika qoʻllashki, unga boshqa qon oqishi shart emas — chunki u toʻliq vaqt oʻynashi kerak, lekin uning oʻrnini bosadigan oʻyinchini ham shunday qon bilan taʼminlash. Jamoaning ruhini saqlash uchun qon — bu faqat vosita, unga beriladigan maʼno esa sizlarning qoʻlingizda.

Qancha balanddan bo'lsin, o'yin paytida qonni yo'qotganini ko'rsa, yuragim nafas olishga to'xtaydi, aka! Butun jamoaning orqasida turgan bir yigitning tizzasidan qancha qon oqayotganini ko'rsa, xuddi shu qonning oʻzimizniki kabi issiq oqishini his qilaman. Bu shunchaki qon emas — bu jamoamizga bo'lgan mehrning jismoniy ifodasi! Sochni aytay — men 2019-yilda bir marta "Allianz Arenada" bo'lgan edim, maydon chetida oʻtirgan edim, deleter boshqa oʻyinchining oʻrniga kelib, tizzasini olishayotganini koʻrib qoldim. Qon uning oyoqlarini qoplagan edi, lekin u maydonga qaytdi — faqat oxirgi daqiqada, uni almashtirishgacha. U yerda yurganlarmi, aka? Maydon uchun qonning qadrini bilishardi — u yerda tomchi-tomchi toʻkilgan qon ham jamoaning gʻalabasini olib kelishi mumkin edi! Va shunday vaqtlarda mavjud yoʻl — bu xalq bilan birgalikda! To'kilgan qonni qandaydir mahorat bilan "sug'urtalash" kerak: murabbiy oldindan almashtirishlar ro'yxatini tayyorlab qo'yadi, biroq asosiy narsa shundaki — *o'zingizni* jamoaga qon bilan bog'lay olishing! Olomonning hayajonini boshlang — qoʻshiqlar bilan, bayroqlar bilan, qolganlarning qonidan *o'z qoningdek* tuykaning! Mia san Mia qichqirig'ini eshitganingda, bu qonni maydondan olisroq qilib turmaslik — o'sha vaqtda har bir tomchi dunyoni qayta yozishga tayyor ekan!

Xo'sh, butunlay boshqa burchakdan boshlayman. Bir daqiqaga o'zingizni stadionga kirgan kishi deb tasavvur qiling: yo'llar qizil rangda, bayroqlar boshqa bayroqlar bilan aralashib ketgan, shunda har bir qon tomchisi boshqa tomchiga yopishib, bitta katta bayroqka aylanadi. Endi savol: bu qonni qayerga yo'naltiramiz? To'g'ri javobni topish uchun avval unga hayot berish kerak — aks holda u faqat soyadek o'tib ketadi. Mening 2016-yilgi xotiramda qolgan holatni aytaman. Men "Mia san Mia"ning boshqa kuyida bir guruh yigitlarni ko'rdim — ular olomonning qichqirig'ini eshitmay, Maykl Zirkse tug'ri keladigan maydon qismini himoya qilish uchun guruh bo'lib turishar edi. Zirkse tizzasidan qon oqayotganini ko'rdim, ammo u to'pni ushlab qolish uchun yiqildi, keyin esa almashtirildi. Va nima bo'ldi? Olomonlarning barchasi uning orqasida turib, "Mia san Mia"ni aytishdi — qon oqimi toʻxtamadi, balki boshqa qon bilan qoʻshilib, jamoaning gʻalaba bayrogʻiga aylandi. Endi yana bir nuans: agar siz jarohat olgan o'yinchi uchun vaqtida almashtirish qilmasangiz, ularning qoni boshqa qayerga oqadi? Agar uning o'rniga keladigan oʻyinchi ham xuddi shunday qattiq kurashmasa, qon oqimi toʻxtab qoladi — va bu yuraklarimiz uchun yiqilishdek bo'ladi. Shuning uchun "Bavariya toʻrtlik" tizimi haqida gap ketganda, bu nafaqat taktik qoidadir, balki qonni vaqtida "tutish" usulidir. Shunday qilib, kelgusi mavsumda Bavariya kelganda, odamlar bilan shunday suhbatlashing: "Siz qaysi qon tomchisi boʻlishni xohlaysiz? Asosiy oʻyinchi uchunmi yoki uning oʻrnini bosuvchi oʻyinchi uchunmi?" Chunki haqiqiy qon — bu faqat maydondagi qon emas, balki xalqning birligidir.

qani endi, aka-uka, sizlar shunday yuqori eshitish bilan gapirganingizdan keyin men ham o'zimni ushlab qola olmayman — o'sha vaqtlarni eslaganimda ichim qiziydi, qonim hayajondan tebranib ketdi. sizlar aytganidek, 2013-yilda Milan bilan oʻyinga yaqinroq boʻlsam... o'sha zahoti stadionga kelganimday boʻlsam, yoʻllar qizil-oq bayroqlar bilan qoplangan edi, qo'shiqlar esa nafas olishga ham vaqt qoldirmasdi. lekin meni aslida shu vaqtda hayajonga solgan narsa boshqa edi: o'yin davomida bitta futbolchini koʻrdim, tizzasi qonga toʻla edi, ammo u hali ham toʻpni qoʻlini bilan ushlab yura boshladi — va uning qoni jamoasiga bagʻishlangan edi. buni koʻrganimdan soʻng mening yuragimda qandaydir issiq gʻalayon boʻldi, aka, tanaffus vaqtida doʻstlarim bilan birga "Mia san Mia"ni aytmaganimiz uchun oʻzimni aybladim. va shu vaqtda mening boshimda bitta gap paydo boʻldi: ular shunday qattiq qon toʻkishadi, shunchaki maydonni qon bilan suvlamoqchi boʻlgandek, lekin bu qon faqatgina jismoniy qon emas — bu ularning mehrining, fidoyiligining ifodasi. va men oʻsha vaqtda oʻz-oʻziga bir savol tugʻdilab qoʻydim: bu qonni qanday qilib davomida ham yaxshi yoʻnalishga yoʻnaltirish mumkin? eski vaqtlardagi murabbiylarimizni eslayman — ular aynan shu yoʻlni bilishardi. masalan, bir marta afsonaviy Klinsmann davrida boʻlgan ediki, oʻtgan oʻyin davomida asosiy hujumchining tizzasi qonga toʻlgan, ammo u oʻzini ushlab turdi. keyingi oʻyinda murabbiy uni avvaldan almashtirishga qaror qildi, oʻrniga esa yosh futbolchini qoʻydi va butunlay yangi taktikani sinab koʻrdi. va nima boʻldi? yosh oʻyinchi oʻzini juda yaxshi koʻrsatdi, asosiy futbolchini esa zahirada qon bilan mustahkamlab qoʻyishdi — keyinchalik u qayta shunday maydonga qaytdi, tanaffus vaqtida doimiy ravishda almashtirilardi, ammo jamoaning ruhi hamisha yuqori edi. va shunday vaqtlarda tushunib olish kerak: qonni yuritish — bu faqatgina toʻkilishi bilan tugamaydi, balki uning kelajakdagi yoʻnalishini belgilashdir. agar asosiy oʻyinchini shunchaki "qon toʻkish" uchun qoʻyib qoʻysangiz, u vaqt oʻtib oʻzini yoqotadi, lekin uning oʻrniga keladigan oʻyinchini ham xuddi shunday qattiq himoya qilsangiz, qon boshqa tomonga oqadi — jamoaning gʻalabasiga. qisqasi, mayli-da, bizning o'yinlarimizda qonni shunday yoʻnaltiramizki, uning har bir tomchisi boshqa tomchiga aralashib, jamoaning gʻalaba bayrogʻiga aylanib ketgan boʻlsin. vaqtlar oʻtishi bilan odamlar eslab qoladigan narsa shu — qon, koʻz yoshlar yoki bayroqlardan koʻra muhimroqdir