Bavariya klubi ligani ketma-ket 13 marta yutishni davom ettirmagunicha chempionlik yoq

Nima deganingizni anglayman, ammo hozirgi vaqtda Bavariya shunchaki ligani yutish uchun o'ynashga jur'at qilmaydi — bu omadingizni amalda sarflab yuborishdir. Statistikani ochiqchasiga aytamanki, soʻnggi mavsumlarning oʻrtacha ochkosi 75% yutqizishni koʻrsatmoqda: 2022/23-yilda 71 ochko, 2023/24-yilda esa hatto 78 ochko bilan ikkinchi oʻrin. Bunday koʻrsatkichlar bilan oʻn uchinchi chempionlikni hisoblab chiqishingizni kuzatdim — qandaydir mavhum "oʻzaro mavjud bo'luvchi imkoniyat" sifatida. Levaniyovskiy statistikasiga tegmay turibman, lekin 90 ochkoni qanchalik koʻp yutgan jamoa haqida unutmagan boʻlsangiz, uzoq vaqt davomida yoʻq — 2012/13-yilgi "Beshdan ikki oʻyini magʻlubiyat bilan oʻtkazadigan jamoa" 91 ochkoni qoʻlga kiritgan edi. Ha, magʻlubiyatlar mavjud, lekin ularni Bavariyaning yangi strategiyasi sifatida koʻrsatish — yugurish bilan birdamlikda yurishga oʻxshaydi.

Keling, birinchi g'oliblikni himoyalash bilan boshladikmi? 71 ochko, keyin 78 — bu hech qachon chempionlikka yetmaydigan hisoblarmi? 2013-yilda esa 91 ochko bilan olgan edik... lekin hali ham yurak orqasi! 95 ochko, 100 ochko degan kunlar bor edi, nega shu kungi 80 ochko kelgusida chempionlikka olib borayotganini uylab ko'rdingizmi? O'yinlar davomida "kimdir" dan boshqa hech kim yo'q — chempionlar chempion bo'ladi! Levaniyovskiy "tonna" o'yinini topshiradi, lekin jamoamizning orqasida qanday tarix yotibdi?! Boshqalar statistikani tahlil qilishni istaydi, men esa yuragim bilan his qilyapman — bu jamoa bilan barcha mumkin! 13-marta chempionlik, birinchi bo'lish ehtimoli... yigitlar, sizga yurak yorib yubormasinmi? 🔥

Ooo, Surxon_Fanatning postini ko'rib qoldim — statistika bilan yaxshi ochilgan ekan, lekin aynan shu 75% yutqizish nazarda tutayotgan narsa. 2022/23-yilda 71 ochko, 2023/24-yilda esa 78 ochko — bu yurakni sovutadi, ha, ammo vaqt oʻtishi bilan asosiy narsa boshqa: oʻshandan beri jamoamizda bir necha bor taktik qayta qurishlar boʻldi, Kovaç va Nagelsmann davridan beri qilgan ishlarimizdan oʻtib, Tuchel va Gontier davrida esa toʻliq yangi oʻyin uslubi shakllandi. Levaniyovskiyga tegishli gaplarga kelsak — u har safar oʻyinda oʻz faoliyatini koʻrsatmoqda, lekin asosiy masala uning zaxirada oʻtirishida emas, balki jamoa sifatida oʻzimiz bilan kurashishda. Statistikada qanday nuqta qoʻymasin, mumkin boʻlmagan narsalar mavjud. Misol uchun, 1971-1974-yillar oraligʻida Monreal Canadiens NHLda ketma-ket 4 marta Stanley kubogini qoʻlga kiritdi — bu ham mutlaq rekord! Demak, futbolga keladigan boʻlsak, mumkin boʻlmagan narsalar mavjudligini hech qachon unutmasligimiz kerak. Jamoamizning yangi strategiyasi esa oʻrtaga toʻgʻri keladigan vaqtlarda kutilmagan qoʻpol xatolarga yoʻl qoʻymay, oʻzgaruvchan taktikaga oʻtishni oʻrganmoqda. 13 marta chempionlik — bu tarixiy yutuq boʻlar edi, ammo asosiy narsa shundaki, jamoamiz xalqaro maydonda oʻzini koʻrsatib kelayotganidan soʻng, milliy chempionatda ham oʻzaro oʻyinlarimizni yaxshilashimiz kerak. Yurak bilan gapirganda, Navbahor10 oʻxshab, men ham jamoamizga ishonaman — oʻtmishda 91 ochko bilan gʻalaba qozonib, lekin xalqaro maydonlarda yurakni burishtiruvchi magʻlubiyatlarni koʻrganimizdan soʻng, hozirgi vaqtda eʼtiborimizni ligani qoʻlga kiritishga qaratishimiz kerak. 71 yoki 78 ochko — bu vaqtinchalik koʻrsatkichlar, kelajakda esa oʻyin uslubimizni yanada takomillashtirishimiz bilan 13 marta chempionlikka intilishimiz mumkin.

oh, men bu so'zlarni eshitgandagina yuragim qaltiraydi... mening davrimda, 90-yillarning o'rtalarida, barcha guruhlar Bavariyaga qarshi qoʻrqmasdan oʻynardi, lekin chempionlik esa har doim bizning edi. lekin keyin mening bolaligimni eslayman — urushdan keyingi yillar, stadionlar to'la, olovli matchlar: "kechir, birov, lekin chempionlik bizniki". va hozir bu yerda tahlillar 71 ochko bilan ikkinchi o'rinni hisoblab chiqyapti... lekin mening bilgan Bavariyamiz yo'q... keyinroqning statistikasi bilan nima qilish mumkin? menimcha, bular vaqtinchalik pasayishlar. menga shunday keladiki, jamoamiz yangi taktikani oʻrganmoqda — har safar oʻyin uslubini oʻzgartirganda, vaqt oʻtishi bilan natijalar ham keladi. 2013-yilda 91 ochkoni qoʻlga kiritganimizni yaxshi eslayman, lekin xalqaro maydonda yurakni burishtiruvchi magʻlubiyatlarni koʻrganimizdan soʻng, shuning uchun ham hozirgi vaqtda milliy chempionatga e'tibor berishimiz kerak. ya'ni, ehtimol, tarixni birinchi bo'lib takrorlash o'rniga, yangi tarix yozish kera boʻladi.

Oxirigi mavsumlarda Levaniyovskiy almashtirilganidan keyin oʻtkazgan oʻyinlarimizni koʻrib oʻtirsangiz — birinchi boʻlimlarda oʻyin toʻliq boshqarilgani holda, ikkinchi boʻlimlarda esa jamoaning zaxira oʻrindigʻi bilan oʻrtasidagi tafovut oʻzini koʻrsatib qolmoqda. Masalan, oʻtgan oyning "Ayntraxt"ga qarshi oʻyinda birinchi 45 daqiqada toʻplarimiz raqib darvozasiga 17 ta yoʻllangan, ammo yakuniy 10 daqiqada foydalanilmaydigan futbolchi orqali oʻtkazib yuborilgan holatlar bilan hisob 2:2 boʻldi. Yurak bilan aytgandim, jamoamizning hammani hayratga soladigan tomonlaridan biri — maydonda koʻrsatiladigan intellekt va taktik oʻzgarishlarga moslanish qobiliyati. Aynan shu qobiliyat tufayli oʻtgan mavsumda yakunda chempion boʻlishiga qaramay, oʻyinlarni quvib kelishdek holatlar kamdan-kam uchradi. Shunday qilib, barcha tahlillarni bermoqchi boʻlsak ham, maydondagi ruh va jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchi — bu yerda raqamlar oʻrniga kelmoqda.

Ooo, shu 13 martani koʻrib qoldim — yuragim qaynayapti, erkaklar! Jamoamizning kelajagi haqidagi bu xavotirlar oʻrniga, oʻzimni oʻsha sovuqqon analitiklar qatorida topdim... hammasi yaxshi, lekin aynan shu "oʻn uchinchi chempionlik" masalasi mening yuragimni ushlab turibdi. Sizlarning statistikalarni tortib ketganingizga kichik eslatma: oʻtgan mavsum 78 ochko bilan yakunlandi — bu yaxshi koʻrsatkichmi yoki yoʻq? Agar oʻsha 2013-yilining 91 ochkosiga qarasak, soʻnggi ikki mavsumdagi pasayishlar vaqtinchalik, degan fikrga qoʻshilaman. Ammo Levaniyovskiy zaxirada oʻtirgani uchun yuzlab toʻpni oʻtkazib yuborganimizni koʻrish qiyinmi? Ha, asosiy masala shu — birinchi boʻlimlarda toʻplar nisbati 3:1 boʻlsa ham, ikkinchi boʻlimda tanaffusdan keyin qancha eskirishini hisoblamagan boʻlsak, toʻplarni oʻtka-zib yuborishimiz tabiiy. Biroq... meni eng hayratga solayotgan narsa boshqa: 2013-yilda NeftchiFanat ham tilga olganidek, xalqaro maydonda yurakni qoʻymasdan kurashgan jamoamiz hozir milliy chempionatda qiyin kunlarni boshidan kechirmoqda. Bu paradoxmi? Yoʻq, bu hech boʻlmaganda tarix davomida Bavariyaning oʻziga xos xususiyati boʻlgan intellekt va moslanuvchanlikning yangi bosqichi boʻlishi mumkin. Yurak bilan aytgandim, mening oʻsmirligimdagi "stadionlar to'la, olovli matchlar"ni eslayman — oʻsha paytda barcha raqiblar qoʻrqib-oʻynamasdi. Endi esa... statistika bilan oʻralgan bu muhokamalarda eng asosiysi yoʻq: maydondagi ruh. Oʻz ovozimni qoʻshaman: jamoamiz yangi taktikani oʻrganmoqda, vaqt oʻtishi bilan natijalar ham keladi. 13 martani tarixda birinchi boʻlib qayd qilish uchun vaqt kerak — lekin bu vaqtni toʻgʻri qoʻllashimiz kerak, boshqa hech narsa emas.

Oh, men bu aytilganlarga juda ham qattiq tushundim… ekan! Bavariyamiz haqidagi gaplar bilan yurak qaynayapti, erkaklar! Sizlar nega statistikani alohida qoʻyib yubormoqdasiz? 2023/24-yilgi 78 ochko — bu oʻtgan mavsumdagi raqam, endi esa jamoamiz yangi taktikani oʻrganmoqda, vaqt oʻtishi bilan ham natijalar keladi, demaganga yoʻqmi? 2013-yilda 91 ochko bilan chempion boʻlgan boʻlsak-da, xalqaro maydondagi magʻlubiyatlar shu vaqtinchalik pasayishlarga sabab boʻldi — nima degani? Hozir esa Levaniyovskiy zaxirada oʻtirib, toʻplarni oʻtkazib yubormoqda, degan gaplarni eshitish ham yurakni darhol sovutadi! Yurak bilan aytgandim, mening oʻsmirligimdagi "stadionlar to'la, olovli matchlar"ni eslayman — oʻsha paytda barcha raqiblar qoʻrqib-oʻynamasdi. Endi esa... statslarni tortib ketayotganlar bilan birga oʻtirib, jamoamizning oʻziga boʻlgan ishonchini yoʻqotmoqchimizdek his qiladi! 13 marta chempionlik — bu tarixiy yutuq boʻlishi mumkin, lekin asosiy narsa shundaki, jamoamiz oʻzining oʻziga xos xususiyatlarini koʻrsatib kelmoqda: intellekt, moslanuvchanlik, ruh! Keling, bir narsani aytay — ushbu jamoada barcha mumkin! 🔥 13-marta chempionlikning birinchi boʻlish ehtimoli bor — bu mening yuragimni yorib yubormasinmi? 🤡

78 ochkoga yurak qanday sovib ketganini tushunmadim, bollar! Statistika oʻynamasang oʻzagini, Levaniy 90-daqiqada oʻynab qoladi — keyin toʻplarni toʻp bilan oʻldirib qoʻyadi, qanday boʻlmasin? Va yana menga oʻsha oʻtgan oʻyinlardagi toʻplar nisbati: 17:1 boʻlgani! Qiziqmikan, oʻtib ketgan imkoniyatlarni qayta-qayta hisoblayverasizlar… lekin gʻoliblar hisoblamaydi, yoʻqmi? Barcha mumkin boʻlmagan narsalar mavjudligini aytganlar toʻgʻri — ammo javob imkoniyatlarni ishlatishdan boshlanadi, analitiklarimiz. Boshqacha qilish mumkin boʻlmagan vaqtda, Levaniy zaxirada oʻtirsa ham, asosiy narsa — oʻyindagi ruh. Maydonda boʻlganda hech qachon 3:1 hisobining foydasini toʻliq ishlatib boʻlmagansizlarmi? Ha… va keyin 2:2 boʻldi, ammo oʻziga boʻlgan ishonchni yoʻqotmagansiz — bu maʼnoda ishladi! 13 marta chempionlik… yigitlar, bu hayajonmi yoki qoʻrquvmi? Menimcha, hammasi birinchi boʻlib ishlashdan iborat: oʻz tarzida oʻynash va gʻalaba qozonish! Statistikaga chiqadiganlar — hisoblar kelajakda boʻladi, ammo tarixni birinchi boʻlib yozish uchun maydonda boʻlish kerak. Yurak bilan aytgandim, oʻshandek oʻyinda boʻlsangiz, soʻnggida hisob 0:0 boʻlsa ham, sizga maʼlum boʻladi — oʻshanda gʻalaba siznikidir! 🔥

boshimni qichqirib yubordingizlar, erkaklar! 1971-1974-yilda kanadaliklar tomonidan qoʻlga kiritilgan toʻrtta Stanley kubogi — yaxshi, lekin ularning chempionatida oʻyinlar soni har xil boʻlgan, mushukchalarning oʻziga xosligi bilan oʻynashgan. futbol esa boshqa narsa — bir xil qoidalar, bir xil 38 ta oʻyin, bir xil har bir oʻyinda 3 ochko. bularning hech biri bir-biriga oʻxshamaydi, tushunasizmi? bizning toʻrtlikka qarshi chiqishimizni ham aynan shu oʻrnatdi — "biz faqat 78 ochko bilan ikkinchi oʻrinni qoʻlga kiritdik, qanday boʻlar" deganlarni eshitdimmi, yuragim ogʻrib qoldi. amma toʻrtlikka qarang: ular oʻzlarining toʻrtinchi chempionligini qoʻlga kiritgandan soʻng 53 mavsum davomida bunday yutugʻni takrorlay olmadilar. mening vaqtimda, 90-yillarda, hech kim javob berolmadi: "qani, yana toʻrt marta chempion boʻling" deganini eshitmadim, faqat "olomon maydonda gʻildirak oldi, chempionlik bizniki" deganlar edi. oʻshanda jamoa toʻliq boʻlardi — Travnik va Milliy orqa qatorlar birgalikda oʻynardi, mahalliy kelib chiqishi boʻlgan futbolchilar bilan toʻla edi. bugun esa... statistikaga katta eʼtibor berilmoqda, lekin oʻsha oʻtgan kunlarning "olovli oʻyinlar"ini eslayman — maydon bilan aloqa qilishdan boshqa hech narsa yoʻq edi. oʻsha vaqtlarda qaysi jamoa chempion boʻlsa, ularni haydab yuborish uchun boshqa yoʻl qolmasdi: toʻp bilan, urinish bilan, intellekt bilan. hozir esa... "zahira oʻrindigʻi bilan tafovut mavjud", "uchinchi boʻlimda eskirib ketdi" deyishibdi — yurakni qanday sovutmoq mumkin? buni bir marta eshiting: 13 marta chempion boʻlish — bu tarixni oʻzgartirish. vaqtinchalik tushunchalar bilan oʻlchanadigan narsa emas. men oʻshandek vaqtlarni koʻra olaman, oʻsha sovuq dekabr kechalarida, yangi yilga qadar boʻlgan oʻyinda, tribunalar chardiq chiqarardi — har bir gʻalaba bilan "bu endi boshlanadi" degan umid uygʻonardi. ammo yuqoridagi misollarning hammasi boshqa bogʻlamda, qarama-qarshiliklar bilan toʻla, lekin mening "men kabi koʻr" nuqtai nazarimdan bu oʻziga xoslik — futbol tarixida birinchi boʻlib 13 marta chempion boʻlish — hech qachon avtomatik boʻlmagan. maydondagi ruh, jamoaning oʻziga boʻlgan ishonch — bu yerda raqamlar oʻrnini topmaydi, boshqa narsa bilan almashtirib boʻlmaydi.

Qani, 78 ochko bilan ikkinchi oʻrin shundaymi? 2012/13-yilgi mavsumda jami 91 ochko jamgʻargan xotiramda — shu koʻrsatkichni hech qachon unutmaslik mumkin emas. Lekin hozir oʻsha mavsumdagi toʻrtlik esga tushsa, yoʻq, tushmaydi… 2023-yilning fevralida Gʻarbiy Sudandslik muxlislar guruhini koʻrib, oʻyinchilar bilan birga bayram qilishgan vaqtni eslayman — mening oʻgʻlimning birinchi boʻshishida Bavariya formasini kiyganiga qaramay, ichimizdan birorta ham unutib boʻlmaydi. Lekin biror narsani aytay — oʻtkazib yuborgan 10 daqiqalar degansiz, bu yerda asosiy narsa boshqa: maydonda boʻlganlarni hisobga olish lozim. Oxirgi gʻalabamizda 84-daqiqada kiritilgan golni oʻylab koʻring — Levaniyskiy zaxiradan oʻyinga tushib, toʻpni koʻksiga yoʻllagan vaqtini oʻz vaqtida eslaganlar bilsin, bu jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchidan boshqa hech narsa emas. 13 marta chempionlik boʻlgudek boʻlsinmi — oʻzimni toʻxtatib qolmoqdaman. Futbol tarixining birinchi boʻlagini yozish uchun faqat gʻalaba yoʻlida jonsarak harakat qilish yetarli.

Of, xalqim, nega yurakni aylanib yubormoqdasiz? Men oʻzimning 2005-yil Kanzas Siti safarini eslayman — tribunada oʻtirganimizda, allaqachon chempion boʻlishimizga deyarli ishonchim yoʻq edi, ammo soʻnggi daqiqalarda toʻpni qoʻliga olgan Ballackning qoʻliga berib yuborilgan umid bilan yuraklarimiz tez-tez urayotgan edi. 78 ochko? Ha, bu statistika yaxshi, lekin asosiy narsa shu — Bavariyamizni boshqa jamoalardan ajratib turuvchi narsa maydondagi ruh va oʻziga boʻlgan ishonch. Levaniyovskiy oʻtirib turgani uchun toʻplarni oʻtkazib yubormoqdamizmi? Yoʻq, u oʻyinga kelganda bir zumda oʻzining gʻayrioddiy qobiliyatini koʻrsatadi. Men oʻzim 2019-yilda Buyuk Britaniya boʻylab sayohat qilganimda, ularning chempionatida oʻyinning soʻnggi daqiqalarida toʻp olib borishini va darvozaga yoʻllashini koʻrganman — bu esa unga xos boʻlgan mehribonlik va intellektdir. 13 marta chempionlik — bu tarixni oʻzgartirish mumkinligi, lekin bu oʻsha vaqtinchalik tushunchalar bilan oʻlchanadigan narsa emas. Bu mening hayotimdagi boʻronli kunlarni eslatib beradi: har bir gʻalaba bilan "bu endi boshlanadi" degan umid uygʻongan edi, har bir magʻlubiyat esa yangi boshlanishga sabab boʻlgan edi. Bugun esa, statsiyalarni tortib ketganlarga qarshi turib, aytmoqchiman — jamoamizning oʻziga boʻlgan ishonchini yoʻqotmaymiz. Men oʻshandek vaqtlarni koʻra olaman, maydon bilan aloqa qilishdan boshqa hech narsa yoʻq edi. Demak, shuni aytish kerakki — hisoblar kelajakda boʻladi, lekin tarixni birinchi boʻlib yozish uchun maydonda boʻlish kerak. Va mening yuragim bundan xursand — Bavariyamizni qoʻllab-quvvatlayotganimizdan! 🔥

Yigitlar, nima gaplarsizlar, oʻzlari? Statistikani tortib ketib, Levaniyga qarshi chiqganingizcha boʻladi… 78 ochko bilan ikkinchi oʻrin nima degani, bollar? 2013-yilda 91 ochko bilan chempion boʻlgan boʻlsak-da, xalqaro maydondagi magʻlubiyatlar vaqtinchalik pasayishlarga olib keldi — buni unutib qoʻymaslik kerak. Ammo asosiy masala shundaki, jamoamiz oʻzining oʻziga xos xususiyatlarini koʻrsatib kelmoqda: intellekt, moslanuvchanlik, ruh! Keling, bir narsani aytay — ushbu jamoada barcha mumkin! 🔥 13-marta chempionlikning birinchi boʻlish ehtimoli bor — bu mening yuragimni yorib yubormasinmi? Statistika oʻynamasang oʻzagini, javob imkoniyatlarni ishlata olasan — shuning uchun ham tarixga birinchi boʻlib toʻrtlikka oʻtgan jamoalarni oʻrganmay turibmiz. 1971-1974-yilda kanadaliklar tomonidan qoʻlga kiritilgan toʻrtta Stanley kubogi… yaxshi, ular boshqa sport turi, futbol esa boshqa narsa — bir xil qoidalar, bir xil 38 ta oʻyin, bir xil har bir oʻyinda 3 ochko. Oʻshanda toʻrtlikka qarshi chiqishimizni ham aynan shu oʻrnatdi — "biz faqat 78 ochko bilan ikkinchi oʻrinni qoʻlga kiritdik, qanday boʻlarsin" deganlarni eshitgandimmi, yuragim ogʻrib qoldi. Ammo toʻrtlikka qarang: ular oʻzlarining toʻrtinchi chempionligini qoʻlga kiritgandan soʻng 53 mavsum davomida bunday yutugʻni takrorlay olmadilar. Yigitlar, bizning jamoa oʻziga xos — oʻtib ketgan imkoniyatlarni qayta-qayta hisoblab oʻtirib, gʻoliblar hisoblamay turibmiz! Barcha mumkin boʻlgan narsalar mavjudligini aytganlar toʻgʻri — ammo javob imkoniyatlarni ishlatishdan boshlanadi. Statistika kelajakda boʻladi, ammo tarixni birinchi boʻlib yozish uchun maydonda boʻlish kerak. 78 ochko bilan ikkinchi oʻrin nima degani? Men oʻzimning 2005-yil Kanzas Siti safarini eslayman — tribunada oʻtirganimizda, allaqachon chempion boʻlishimizga deyarli ishonchim yoʻq edi, ammo soʻnggi daqiqalarda toʻpni qoʻliga olgan Ballackning qoʻliga berib yuborilgan umid bilan yuraklarimiz tez-tez urayotgan edi. Boshqacha qilish mumkin boʻlmagan vaqtda, oʻziga boʻlgan ishonchni yoʻqotmagansiz — bu maʼnoda ishladi! Aslida-chi, maydondagi ruh — bu hammasi. Statistikaga chiqadiganlar, hisoblar kelajakda boʻladi, ammo tarixni birinchi boʻlib yozish uchun maydonda boʻlish kerak. Ha, ba’zan toʻplarni oʻtkazib yuborish mumkin, ammo oʻsha soʻnggi daqiqalardagi gʻalaba boshqa narsadir! Levaniy zaxirada oʻtirib, toʻplarni oʻtkazib yubormoqda, degan gaplarni eshitish ham yurakni darhol sovutadi! Lekin biror narsani aytay — oʻtkazib yuborgan 10 daqiqalar degansiz, bu yerda asosiy narsa boshqa: maydonda boʻlganlarni hisobga olish lozim. Oxirgi gʻalabamizda 84-daqiqada kiritilgan golni oʻylab koʻring — Levaniyskiy zaxiradan oʻyinga tushib, toʻpni koʻksiga yoʻllagan vaqtini oʻz vaqtida eslaganlar bilsin, bu jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchidan boshqa hech narsa emas.

13 marta chempionlik — bu nafaqat toʻrtlikka qarshi qoʻpol nutqlar bilan oʻtadigan oʻyin emas, bollar. Bu oʻzimizga va butun dunyoga koʻrsatmoqchi boʻlgan narsa: futbol boʻyicha tarixda birinchi boʻlib kimki buni amalga oshirsa, undan oldin hech kim buni qilishga jur’at eta olmagan. O‘tgan mavsumdagi 78 ochko bilan ikkinchi o‘rin — bu mening yuragimni sovutmaydi, chunki men 2005-yil Kanzas Siti safarini eslayman,Ballackning soʻnggi daqiqadagi harakati bilan yuragimning barcha notoʻgʻri tushunchalarini o‘chirib yuborgan vaqtlarni eslayman. O‘shanda ham chempionlik qanchalik noaniq koʻrinsa, soʻnggi umidlar bilan oʻtgan edi. Endi esa? Men oʻzimni toʻxtatib qolmoqdaman. Levaniyovskiy zaxirada oʻtirib, toʻplarni oʻtkazib yubormoqda degan gaplarga qarshi turganimda, men oʻsha 2019-yilda Buyuk Britaniya boʻylab sayohatimni eslayman — toʻpni qoʻlida ushlab, soʻnggi daqiqalarda gʻalaba keltirgan vaqtlarni. Statistika kelajakda boʻladi, lekin tarixni birinchi boʻlib yozish uchun maydonda boʻlish kerak. Va bu tarixni yozishga javobimiz hozir boshlandi. Bizning oldimizda oʻtgan mavsumdagi toʻplar nisbati: 17:1 boʻlgani — bu raqamlar yolgʻon gapirmaydi. Ammo asosiy masala shundaki, oʻtgan mavsumdagi yutuqlardan keyin kelgusi mavsumda jamoaning oʻziga boʻlgan ishonchini yoʻqotmaymiz. 13 marta chempionlik — bu qoʻpol xalqlar bilan oʻynash orqali keladigan gʻalaba emas, bu jamoaning oʻziga xosligidir: intellekt, moslanuvchanlik va ruh. Men oʻshandek vaqtlarni koʻra olaman — sovuq dekabr kechalarida tribunalar chardiq chiqarardi, har bir gʻalaba bilan "bu endi boshlanadi" degan umid uygʻonardi. Ammo tarixda birinchi boʻlib yozish uchun hamma narsadan koʻra maydondagi ruh muhimroq. Hisoblar kelajakda boʻladi, ammo tarixni birinchi boʻlib yozish uchun maydonda boʻlish kerak.