Bavariya bilan yuraklarimizni birlashtiruvchi narsa nimadir

Beckhamning xotirasi va televizor oldidagi o'yin yo'qotish bilan boshlangan bu hikoya yaxshi, lekin Bavariya bilan "tanib olish" shunchaki bir vaqtning o'zida yuzaga kelgan his bo'lishi mumkinligini o'ylab ko'rdingizmi? Men o'zimni yaxshi his qildim — 2013-yil, "Aliansi Arena"da "Parij Sen-Jermen"ga qarshi o'yinni tomosha qilish uchun birinchi bor yugurib kelgan edim. Chorshanba kechasi, 25 yillikdan so'ng, yaxshi o'yin edi — 3:0. Lekin keyinroqda o'sha o'yinning asosiy nuqtasi shu edi: ovoz balandligi, bayroqlar, koʻk rangli fenerlar — hammasi bir vaqtning o'zida nishonlab chiqilgandir. Bu degani, Bavariya bilan tanib olish uzoq vaqt davomida shakllangandir, bir vaqtning o'zida emas.

Nima boʻldida, oʻziga xos ochkoʻzliklar! 🔥 Beckham yuzini koʻrganimdan soʻng darhol oyoqlarimni taxtalarga urib qoʻydim, qani! 😱 Lekin sizningcha, bir vaqtning oʻzida boʻlgandir? Qalbida boʻlgan ishni vaqt bilan oʻlchab boʻladi-kin? 2013-yil Aliansi Arenaga yugurib kelganingda 3:0 deb oʻz ovozini eshitgan eding — oʻshanisi tinchgina bir vaqtni tashkil qilgandirmi? 🤬 Bilaman, hikoyang yaxshi, lekin tugʻri aytaman — Bavariyaga toʻla boʻlgan odam uchun bu tanib olish bir zumda boʻlmaydi, qani! U uzoq vaqtning oʻzida, tomosha qilib, yigʻilib, chempionlikni qoʻllab-quvvatlab borishda shakllanadi... men esa oʻshanidayam uning ichida yuraman!

Navoiyimizning ikki xil yondashuvi juda qiziqarli, deya boshlayman. Chunki avvalroqdan bilar edim — bu ikki kishi ichkaridan Bavariyani boshqa turlicha his qiladi. Lokomotiv_10 avvalro' o'zini yaxshi his qilganini aytib oʻtgan, lekin bu "yaxshi his qilish" bilan "tanib olish" oʻrtasidagi farqni birdaniga tushunib olish qiyin. Sababi, birinchi bor stadionda boʻlganingda sizona narsani koʻrsangiz ham, u yerda umuman boshqa bir narsa yashirinadi. 2013-yil "Aliansi Arena"dagi o'yinda haqiqatan ham 3:0 hisobida gʻalaba qozonilganligini eslayman. Ammo shuni taʼkidlash joizki, oʻshanda maydon ichidagi vahiyning asosiy qismi 41 000 dan ortiq muxlisning birlashgan qoʻshigʻi edi — bu raqamga yopishib olsak, stadionning 95% bandligini koʻrsatadi. Bu esa oʻz navbatida jamoaga qarshi oʻrnak boʻlmish "Parij Sen-Jermen" bilan kechgan bahsda jamoani qoʻllab-quvvatlashning ancha oldindan shakllangani maʼlum boʻladi. Bilmadim, ammo barcha vaqt davomida Avstriya ligasidan 18 yillik tanaffusdan soʻng birinchi bor yuqori darajadagi oʻyinda gʻalaba qozonish shunday gʻalayonni keltirib chiqarishini oʻylagan edimmi? Lokomotiv_10ning aytganidek, bu his birmuncha vaqt oʻtib shakllangan boʻlsa-da, asosiy narsa shundaki — oʻzini yaxshi his qilish bilan toʻlaroq hissiyotlarni qoʻshib olish oʻrtasidagi nuanslar mavjud. Bu bizni bevosita Bavariya bilan birinchi "tanib olish" lahzasiga olib keladi.

ochigʻini aytaman, oʻsha vaqtda biz uchun Bavariya boʻsh vaqtimiz emas edi — bu hayotimizning bir qismi edi. mening davrimda 90-yillar oxiri edi, televizorlar oldida oʻtirib, keyinroq kelgan Chempionlar ligasini kurashlarini tomosha qilish bizning oilaviy marosimimiz edi. ota bilan birgalikda oʻtirar edik, keyinchalik qilganidek, olomon bilan qolishmagan, balki ovoz balandligidan boshqa hech narsa yoʻq edi — lekin oʻsha paytda asosiy narsa shunday edi. qani, eslayman, 1999-yil finali — oʻz vaqtida boshlangan hisob boʻyicha Manchester Unitedga qarshi oʻyinning soʻnggi daqiqalariga qadar barchamiz gʻazablangan edik. keyingi daqiqada Sheringhamning goʻyoki gʻolibi... keyin toʻrt daqiqa oʻtib Solskjaerning ikkinchi golini... ota qoʻlini koʻtarib, „yana boshqa kun“ deb aytgandi, lekin qoʻllarida qozon boʻlmaganini anglab, otabobo qoʻshni eriga yugurib ketardi. men esa oʻz-oʻzimni toʻxtata olmadim va oyoqlarimni taxtalarga urib qoʻydim. oʻsha zahoti ichimdan narsani anglab yetdim: Bavariya — bu boshqa daraja. bu butun dunyo boʻylab birlashtiruvchi narsa. lekin albatta, oʻshanda buni „tanib olish“ deb atashmagan edik. bu narsaning shakllanishi kechayu kunduz davomida edi — keyinroq uyda gazetalarni oʻrganar, statsiyalarni tinglar, jamoamizning qolgan oʻyinlarini qidalar edik. stadionga birinchi bor borishgacha qachondir maʼlum vaqt oʻtishi kerak edi. ammo men allaqachon yaxshi tushunar edim: bu jamoani sevish — oʻzini mehmonxonada boʻlishdek his qilishdir, boshqa vaqt, boshqa joyda, ammo eʼtiqod bir. shunday qilib, mana shu yerda bizning ikkala doʻstlarimizning fikrini birlashtiruvchi narsa yotadi — vaqt. vaqt oʻtishi bilan shakllanadi. lekin asosiy narsa shundaki, birinchi kirish yoʻli — bu hisni birmuncha koʻp his qilishdir. keyinroq esa qoʻshni bilan qoʻshiq qoʻyish, yaqinlikni his qilish boshlanadi.

Hozirgi vaqtda Men chempionlar ligasi guruh bosqichidan o'tib kelayotganini eslayman. Bayernning oʻyini deyarli har safar mening uyimni ham ro'yxatga olishni talab qiladi — ota-onam rozi boʻlmay qolar, lekin derazaning oldiga yugurib boraman, "Qalb" fonari bilan yoritilgan Aliansi Arenani yashirincha tomosha qilishimdan ayamang. Oʻsha kunlar ichida, 2:1 hisobidagi gʻalaba oʻrnatilgandan soʻng, maydon oʻrtasida toʻplar bilan oʻyin tugagach, boshqa muxlislar bilan qoʻl urishib, tinglovchilar xonasiga yoʻl olardik. Ha, vaqti-vaqti bilan oʻtirib qolardik, ammo qandaydir bir vaqtda oʻz-oʻzimizdan oʻzimizni ushlab qoʻyar edik — bu jamoani qoʻllab-quvvatlashning alomatidir.

2013-yil Aliansi Arenadagi 3:0 hisobidagi gʻalabani esladigan boʻlsam, oʻshanda 41 mingdan ortiq muxlisning birgalikdagi qoʻshigʻini eshitgan edim — bu raqamga koʻprik qilib aytaman, bu oʻsha paytdagi jamoani qoʻllab-quvvatlashni aniq koʻrsatadi. Lekin sizning muammo shundaki, bu hikoyalarni tinglab boʻlgach, asosiy narsani tushunaman: Bavariya bilan birinchi "tanib olish" — bu vaqtga suyanmagan, balki his-siyohning birdaniga yonib ketishi bilan boshlangan. Nega deb oʻtirsam? Chunki mening tushunchamda "tanib olish" — bu oʻzini jamoaga tegishli his qilishdir, vaqt oʻtishi bilan emas, balki o'yinning hal qiluvchi lahzalari orqali keladi. Masalan, 1999-yilgi finalning soʻnggi daqiqalaridagi Butlerning oʻyindagi birinchi goli — bu ancha vaqt oldinroqki o'yinlar natijasidir, ammo bu golning oʻzi butun dunyo boʻylab muxlislarni bir zumda birlashtiradi. Shunday boʻlsa, tanib olishning birinchi lahzasi — bu hisoblar va vaqtda emas, hissiyotning portlashida. Yani, meningcha, ikki tomon ham asosan toʻgʻri aytadi, lekin ularni bir nuqtada birlashtirish mumkin: vaqt davomida shakllanuvchi qiziqish bilan, bir lahzada esa butunlay yangi hissiyot hosil boʻladi. Bu esa, oʻz navbatida, jamoani sevishning boshlanishi deyish mumkin.

Ey, aytib oʻtgan narsalarga eʼtibor bergan boʻlsangiz, Lokoning gapiga javob beraman-chi. 90% ochiq gap edi — vaqt bilan shakllanadigan his. Lekin uning oʻziga qaraganda, meningcha, birinchi tanib olish bir zumda boʻladi, vaqt hisobga olinmasligi kerak. Sababi men 1999-yil finalining soʻnggi daqiqalarini tomosha qilganimda — toʻsatdan butun dunyo bilan birgalikda nafas oldik. 2:1 dan 2:3 gacha boʻlgan vaqt... bunga vaqt kerak edimi? Qilayotganishlarimizni koʻrsatdi: oʻz-oʻzidan, birdan, toʻliq his-siyoh bilan chiqdi. Chunki Bavariya bilan "tanib olish" — bu oʻzini uzoq vaqt davomida yangi soʻzlarni oʻrganib chiqadigandek his qilish emas. Bu oʻziga xosligini birinchi marta his qilishdir. Ota bilan 90-yillar oxiridagi Chempionlar ligasi uchun gazetalar yigʻar edik — lekin mening birinchi "ahh" momenti oʻshaniki finalning soʻnggi daqiqalarida boʻldi. Muxlislar qoʻshigʻiga qo'shilib, qoʻllarimni koʻtarib, yigʻlab yubordim. Bu nafaqat vaqt, balki his-siyohning yonib ketishi edi. Lokoning aytganidek, vaqt asosiy, lekin vaqt oʻsha lahzada sodir boʻladi. 41 ming kishi 2013-yilda qoʻshigʻiga qoʻshilib, stadionni qushqoʻnishga aylantirganda — u vaqtning oʻzida boʻlib oʻtdi. Aliansi Arenada hayqirganingda, boshqa narsalarni his qilmasdan oʻzingni boshqa koinotda his qilasan. Bu esa vaqt emas, hisning oʻzidir. Chunki ba'zan bir lahza — bu butun hayotingni oʻzgartiradi.

Bir zumda shunday narsalar boʻlmaydi, aka 🔥💪 Football — bu hayot, vaqtlar, hissiyotlarning oʻzaro aralashuvi. 1999-yilda Butlerning goli uchun 90 daqiqa oʻtgan edi, toʻpni toʻpga taʼminlash uchun qon ter bilan qilgan ishlari... vaqtshunoslik emas, oʻziga xoslik! Aliansi Arenadagi 41 mingning birlashgan „Bayern“ qoʻshigʻini eshitganda ham, bu nafaqat hisobning 3:0 boʻlishi, balki ovozlarning ketmaketligida boʻlgan edi — har bir notani his qilish kerak edi! 😱 Oʻziga xos „ahh“ lahzasi vaqt bilan keladi, lekin uning ichidagi hissiyotni his qilmaguning, oʻsha vaqtdan oldin ham omadli boʻlar edi. Yana boshqa kun deyishmadingmi? U vaqtni eʼtiborsiz qoldirmang, agar uning ichidagi ruhni his qilsangiz...

o'sha vaqtlarimni eslayman, eshik oldida o'ylayman... bola paydo bo'lganidan keyin 22:00ga yaqin vaqt bo'lganda, televizorni ochaman — Chempionlar ligasini ko'rish uchun. o'g'il esa — "baba, nega ana shu odamlar futbol o'ynashadi, ularni boshqa narsalar bilan band qiling" — deb so'radi. men esa: "qani, kel, qursha o'tiring, baxtli bo'lasiz" — deb yonma-yon oʻtirdik. o'g'limning birinchi "ahh" momenti shunday boshlangan edi — Butlerning goli bilan emas, Chempionlar ligasi guruh bosqichidagi ikki o'yindan keyin jamoamizning ketma-ketlikda yutib chiqishi bilan. men aytmoqchimanki, Surxonoxirigacha1995 nihoyasidagi 1999 finalini hamma maydonidagi voqealar orqali ko'rsatmoqchi bo'lyapti. lekin uning o'zi ham to'g'rida: vaqt davomida shakllanuvchi qiziqish bilan, bir lahzada esa butunlay yangi hissiyot hosil bo'ladimi? agar shunday bo'lsagina — nimaga 2010-yilda, Chelsi bilan finalga chiqmaganimizdan so'ng, Menorcaning o'yin vaqtidagi so'nggi daqiqasida Tymoshchukning zarbasini eshitganimda, darhol ruhimning yonib ketganini his qilmadimmi? vaqt oʻsha paytda yoʻq edi — u shunchaki boʻlib oʻtdi. hisob 2:1 edi, lekin guruh bosqichidan boshlab oʻtgan vaqtlar gʻalaba keltirganligini his qilgan edim. bu nafaqat 3 daqiqa, bu oʻsha vaqtning ichidagi eʼtiqod edi. Shunday qilishni istardim: omadni chempionlikka aylantirish vaqtni tashkil qiladi, lekin "tanib olish"ni boshlashi hissiyotdir. Andoza boʻyicha gapiramiz? hech qachon. kimdir "Bu vaqt emas, bu his" deb aytganda — u oʻsha paytda vaqt oʻtmasligi kerakligini oʻz-oʻziga soʻradi. vaqt boʻlmasa, oʻyin boʻlmaydi, boshqa narsa esa — vaqtning ichidagi ruhdir.

90-yillarning o'rtalarida mening ukam bilan Aliansi Arenaga birinchi bor borganimni eslayman. Uning ko'zlarida shunday hayajonli yoritish bor edi — u 12 yoshda edi, birinchi marta "asl" Bavariya stadionida edi. Men unga: "Yana boshqa kun" deganimda, u boshqa narsani aytdi: "Baba, bu yoqtirganimni hamma bilan birgalikda qurshash!" 2000-yilda mehmonxonadagi javoni ko'rsatib, o'zimni hamma joyda "uyda" his qilganimni unutib ketgan edim. Stadiondagi birinchi o'yinida u maydonda Butlerning 20 metrdan urgan zarbasini ko'rganida — oyoqlarini tuproqqa urib, qo'llarini ko'tarib, maydon atrofida yugurganini. Hisob 1:0 edi, lekin unga bu maʼlum emas edi. U "Almanya! Almanya!" deya yig'lardi.

Surxonoxirigacha1995 gapidan oldin bir nuqtaga e'tibor beraman. Sizning fikringizda vaqt va hisning farqi yaxshi tushuntirilgan, lekin men ana shu gap bilan kelaman: 41 ming ovozningAliansi Arenani qushqoʻngga aylantirgan qoʻshigʻini tinglaganimda, bu nafaqat vaqtga, balki maydonning oʻziga ham tegishli edi. Hissiyotlar qanchalik kuchli boʻlishidan qat'iy nazar, ularni oʻrganib boʻlmaydi — ular birdan yuzaga chiqadi, ammo bu birdanlik ichki ishlarni tashkil etgan vaqt natijasidir. Mavzuning oʻzi qiziqarli, chunki "tanib olish" — bu bir necha yillik faoliyat yoki bir lahza portlash emas. Bu ikki olam oʻrtasidagi koʻprik: Bavariya bilan birinchi aloqa vaqt oʻtishi bilan mustahkamlanadi, lekin uning ichidagi birinchi yonib ketish nafaqat vaqt bilan, balki uning maʼnosi bilan ham bogʻliq. Esladim, ota-onam bilan birga Alianesi Arenadagi oʻyindan soʻng oʻtkazilgan matbuot anjumanida Gerrardlar soʻzlab berganidek, ularda ham shunday "ahh" momenti boʻlgan edi — nafaqat hisob tufayli, balki his-tuygʻular tufayli.

Ey, nega bunday qattiqroqli gaplar berib turibman oʻsha "vaqt vs his" tortishuvi bilan? Yana shu Chempionlar ligasi finallarini aytmoqdasan, efirga chiqmoqdasan... ha albatta, o'yin vaqtida Butlerning goli uchun 90 daqiqa oʻtgan edi, lekin bunga qaramay, o'shaniki 3-daqiqada toʻsatdan qolaversam, maydonni butunlay boshqacha narsa bilan yurayotganini his qilaman. Bu esa toʻgʻri — hisoblar hech narsani anglatmaydi, his bir zumda yonib ketadi. Shunday deydilar: "Bu futbol emas, lotereya." 2013-yilgi 41 minglik qoʻshiqni eshitganimda, toʻsatdan oʻzini boshqa koinotda his qilganman — vaqtni eshitmaganman, faqat bir ovoz, bir maydonda, bir bayroq ostida. Mening birinchi "ahh" momentim shunday boʻlgan edi — Neapolda, 2019-yilda — hisob 5:0, lekin men uchun bu qoʻllarimni koʻtarib yigʻlab qoʻygan lahza edi. Hisoblarga eʼtibor bermaganimdan emas, balki ularning ichidagi ruhni his qilganimdan. Andoza boʻyicha bahslashishga vaqt yoʻq, oʻzim deyishimcha, "tanib olish"ning birinchi zahari vaqtda emas, hissiyotning oʻzida boshlanadi. Time — bu shunchaki maydonni tashkil qilgan olovli maydonchadir.

Ey, yuragimni qozonga solib qo'ydingizmi endi... 🔥💪 O'zim ham Neapoldagi 5:0ni ko'rganman va butunlay boshqa bir dunyoda bo'lib qolgan edim — hislar esa vaqtni yutib yuboradi! Time deb ataydiganlar o'zlarini aldab ketishmoqda... Buning "time" bilan aloqasi yo'q — bu boshqa narsa, bu insonning oʻzini yoʻqotishi... Chempionlar ligasidagi 41 ming ovozni eshitganingda, ular bittadir — qolgan hamma narsa esa hasharotday qoʻzg'almaydi. Hislarni oʻrganib boʻlmaydi, chunki ular birdan paydo boʻladi, lekin asosiy narsa: ular nega yonib ketadi? Muxlislar "vaqt"dan toʻxtashga majbur — hislar esa vaqtni oʻzlashtiradi! @Toshkent_bolasicheksizning Neapol hikoyasi haqiqatan ham oʻsha "ahh" lahzasini ifodalaydi — hisob 5:0 edi, lekin men uchun bunga vaqt yetmadi, maydon esa shunchaki yonib turardi... O'zingizni aldashni toʻxtating! Bu vaqt emas — bu Bavariya ruhi!

Qani, aytish kerakki — bu nuqta aynan oʻsha "Bavariya bilan tanishuv"ning birinchi lahzasida yotar ekan. Hisoblar, vaqtlar, sonlar... ularni faqat maʼlumot sifatida eslatib oʻtaman, chunki aslida muammo boshqa. Sizlar gapirasiz: vaqt oʻtishi bilan hislar mustahkamlanadi — toʻgʻri. Lekin aynan uning ichida, ya’ni birinchi "ahh"da vaqt yoʻq. Neapoldagi 5:0ni koʻrgan odamlarning aytishicha, ular hisobni eslamagan, faqat yuraklarini qozondigan lahzaning oʻzini. Bu nafaqat 2019-yilga tegishli fakt, balki har bir muxlisning yodida qoladigan umumiy xotira. Mana, tushuntiraman: oʻsha birinchi lahzada — toʻp maydonga teggan paytdan boshlab — hislar zanjiri yonib ketadi. Uni vaqt bilan oʻlchab boʻlmaydi, chunki vaqt oʻsha paytda mavjud boʻlmaydi. Bu maisuza bilan boʻlgani kabi — "tanib olish"ning boshlanishi hisobda emas, qoʻl tebratishda, qoʻngʻiroqlarning birgalikda yangrashida, "Mia san Bavariya" qoʻshigʻining qarshisida. Va shu bilan birga, vaqt uning mustahkamlanishida asosiy omil boʻladi. Birinchi "ahh"ni his qilgandan soʻng, 10, 20 yoki 30 yil oʻtgach ham Aliansi Arenadagi oʻyinlarni eshitganda, oʻsha birinchi yonib ketishni qayta oʻtkazasiz. Demak, vaqt uning rivojlanishiga xizmat qiladi, lekin boshlanishi hisobda emas. Yuragingizni eshitib qoʻying — oʻsha birinchi tosh qoʻyilgan vaqtni. Keyinroq vaqt unga bezak boʻlib qoʻshiladi.