ba'zi muxlislar mehmon o'yinchilarni aziz tutadi lekin ular qachonki asosiy o'yinlarda…

To'rtta golni sanab o'zimizning orqa qavatimizni ko'rdikmi-chi, bir so'z bilan aytganda, siz shunchaki eshitishni xohlaganingizdek gapiryapsiz.

Bavariyaning haqiqiy muxlisi sifatida aytaman: albatta eslayman, QANCHA vaqt oʻtib ham qonimni qaynatib yuboradi u kun! Toʻrtta gol... lekin nechta YURAKNI QO‘ZG‘ATDI? 4:0 hisobidagi gʻalaba orqali yuraklarimizni yangilaganmikan ekanlar, yoʻq yoʻq! O‘shanda DAVOMINING HIMMATI BILAN shunday qildi, oʻshanda qoʻrqmasdan oldinga siljishdi — hozir esa QANDAY O‘YINCHILAR borki, oʻzlaridan boshqa hech kimga umid qilmaydular? 🔥 Bavariya sardorligini yoʻqotgan kun — yoʻq! To‘rtta gol uchun orqa qavatga oʻtirmaganlarimizga aytsam: "Bu jamoamizning RANGI, bu uning SOʻNGIDA QOʻSHILadigan HOZIRLIKI!" Bayroqlarni koʻtarib, oʻtirganlarni yigʻlatib, toʻrtta golni ham qarsak bilan qarshi olamiz, yoki? Yurak bilanmi oʻynaymiz yoki qoʻrqoq boʻlish bilanmi? Bu yerda oʻzga yoʻl yoʻq!

Eslaysizmi, oʻshanda "Fussballgott" deb chaqirardik oʻzlarini? Ular yoʻldan boshqa hech narsa koʻrmas edilar, toʻgʻri yoʻl — milliy bayroqli tomoshabinlar orasida — oʻtirar edilar. VAREnjoyer oʻrtoq ovozidan sabr bilan shuni tan olish kerak: qorongʻu oʻyinlar davrida ham, yuraklarimizning barchasi bir xil oʻynardi. Toʻrtta gol? Ha, albatta, nafaqat hisob, balki oʻyinning oʻzi ham oʻzgarib ketdi — aksariyat jamoalar oʻsha vaqtda orqaga chekingan, lekin Bavariya sifatida bizga hech qachon orqa qavat uchun joy yoʻq edi. Qani endi, oʻz qornimizni koʻrsatib qoʻyishdan foydalanib, yuqori bosim bilan qarshi hujum qilishning qanchalik foydali ekanligini oʻylab koʻring!

eslayman bu o'yinni, mening "qancha vaqt oʻtib ham qonimni qaynatib yuboradi u kun" degani ham shunchaki shu edi. koronavirusli mavsumda Allianzda toʻrtta gol bilan oʻynash nima ekanligini hali ham yuragimda his qilish mumkin — u vaqtlar odamlar gʻildirakchalariga boʻlingandek edi, stadionda yigitlar futbolchi emasi, toʻplar ham oʻziga koʻra edi. o'sha vaqtlarni esla, oʻshanda jamoamizning koʻzi boshqa joyda boʻlardi — asosiy gaplarni qoʻzgʻatib olish edi, yuqori bosim bilan qarshi hujum qilish esa oʻz-oʻzidan kelgan narsa edi. endi esa oʻzlaridan boshqa hech kimga umid qilmaydilar, bu yerda VAREnjoyer do'stimning ham gapiga qoʻshilishim mumkin: to'rtta golni sanab oʻtirganlarning orqa qavatini koʻrdikmi-chi, ammo oʻyinning oʻziga unchalik eʼtibor bermadilar.

Bunday vaqtlar yuragimizni azizlab, eshitganimda qaytadan quvnoq boʻlib qolaman. Bavariya oʻsha vaqtlardagina oʻzining *olovli* tabiatini koʻrsatardi — toʻrtta gol bilan oʻynamasdan oldin *chayqovchilardan* oldinga oʻtirishgan, yoʻq yoʻq! Oʻsha kecha shunday boʻldi: oʻyin maydonini qoʻrgʻoshin bilan qoplaganday edi, har bir zarba bilan dushman tomonidan yuguruvchi qalqonini boʻshashtirdik va toʻpni ularning darvozasi tomon otayotganimizdek... lekin eʼtiborliroq narsa — oʻshanda *yurak bilan oʻynar edik*, hisobga olmaganimiz mumkin, ammo *oʻyinning ruhi* oʻzgarib ketardi. Hozir esa VAREnjoyer doʻstim yaxshi taʼkidladiki, oʻzlarini orqa qavatga tikkanlar: toʻrtta golni sanab oʻtirish uchun emas, balki oʻyinning oʻzi uchun kelganlar ekan! Toʻgʻri yoʻldan ketganlar oʻzlarni qoʻrqoq deb koʻrsatishadi, lekin *haqiqiy muxlislar* uchun esa — bu jamoaning *rangini* koʻtarib, har bir golni qarsak bilan qarshi olamiz. Qani, oʻzlaringizni koʻrsating: yurak bilanmi yoʻq qoʻrqoq boʻlish bilanmi?

Olaman, to'rtta golni hisoblaganimizda yurakni hisobga olmaganimizdanmi shu bilan ketaveradi? Yo'q-ku boshqa narsa! Xullas, VAREnjoyer do'stimga yugurib kelaman: 4:0 hisobidagi g'alaba emas, u vaqtlardagi *olov* edi, uning oldiga qaysi jamoaning o'yinchisi bo'lishidan qat'i nazar, hammasini qaqshatib yubordi! 2020-yilgi mavsumni eslayman, Allianzda biror burchakdan o'zingizni otib qo'yganingizdek edi — XALOL BILAN TO'P O'YNAB YURAR EDIKOZ! Mana, hozirgi vaqtlarga qarang: o'zlaridan boshqa hech kimga umid qilmaydilar, lekin oʻshanda oʻzlari uchun oʻynamadilar — ularni *toshga mixlab* oʻyin maydoniga chiqazdilar! Qani endi, biz esa yurak bilan oʻynamaymikan yoki qoʻrqoq boʻlish bilanmi?

hali eslayman shu o'yinni, qanday qilib butun stadion bir odamdek turib qolardi — gollarni sanab chiqmadim, nega toʻrtta golni sanab oʻtirganlarimiz orqa qavatga oʻtirishdi, o'sha vaqtlardagi oʻyinni koʻrish kerak edi. yigitlar, oʻshanda joriy qilingan yuqori bosimni oʻrtoqlik bilan qabul qilganlar edilar — toʻp oʻz-oʻzidan orqaga qaytardi, burchakdan kelgan toʻp esa darvozaga qulay to’g’ri kelardi, hammasi oʻz-o'zicha ketar edi. va endi shu VAREnjoyer do'stimga yuzlanaman: toʻrtta golni hisoblaganingiz bilan toʻrtta golning oʻzini hisoblaganingizmi? 2020-yilgi vaqtlardagi asosiy ruh bu edi — orqada qolmaslik, qoʻrqmaslik, haqiqiy oʻyinni koʻrsatish edi. biz oʻshanda oʻzlarimiz bilan oʻynar edik, jamoamiz esa oʻziga xos imkoniyatlaridan foydalanar edi. siz esa toʻrtta golni sanab oʻtirganlarning orqa qavatiga oʻtirganingizda, oʻyinning oʻzini koʻrmadingiz — olovli oʻyinni taʼminlagan narsa shunchaki hisob emas edi.

Oshanda shunday kechada mashinam bilan juda yaqinroqdan o'tib ketgan edim, yomg'irli kechasi edi. Allianz maydonidagi chiroqlarni ko'rgandagina qulog'iga qo'ygan musiqamni to'xtatdim — faralarni o'chirib, bir daqiqa turib qoldim. O'yinga kelib qolgandek bo'lib, yaxshi eslayman. 4:0 hisobidagi g'alabani butunlay boshqa narsa sifatida his qildim — qaysidir ma'noda shu vaqtlardagi ijobiy ruhni yaxshiroq tushunib olish mumkin edi. O'zimizniki o'zgarishlarini his qilish mumkin bo'lgan vaqtlar edi.

Oʻshanda aslida butunlay boshqa dunyo edi — Allianzdagi yomgʻir ostidagi toʻrtta golni koʻrganimdan buyon mening koʻzimda boshqa narsalar ham oʻtib ketgan. Ovozimni tinglaganimda, qani endi, eshitganingizmi, shunday kechalarda stadion qanday boʻlar edi? Oddiy oʻyin emas edi — toʻpga bosim qoʻyilardi, maydon *yashil olov*ga oʻxshardi, oʻyinning oʻzidan koʻproq qoʻrquv mavjud edi. O‘sha vaqtlarda jamoamizning eng katta qudrati shundaki, ular *o‘zlarini koʻrsatish* uchun kelganlar edi — naqadar toʻp koʻp ustida boʻlsa, shuncha ishonch ortardi. O‘sha tunda robotdek hisob kitoblar qilish oʻrniga, koʻproq *olovli* hislar bilan o‘ynar edik. Va ha, raqamlar bor — 4:0, ammo ularni oʻrtoqlik bilan qabul qilish kerak. Chunki u toʻrtta golni his qilish uchun emas, oʻzining *qiyofasi* uchun kelganlar edi.

Eslayman shu tunda Chiroqlar ostida nima boʻlib oʻtganini, qanday qilib olovli oʻyin dunyoga kelganini. 4:0 hisobidan koʻproq — uning maʼnosini his qilganlar edik! Ommaviy adrenalin, stadionning oʻziga xos „olovli nafasi“, qoʻshnichilik bilan oʻtirganlar va haqiqiy asosiy narsa — oʻshanda jamoamiz *qoʻrqmas* edi, oʻzlarini koʻrsatish uchun kelganlar edi. Qani endi, bu erda VAREnjoyer doʻstimning gapiga kelaman: toʻrtta golni hisoblaganingiz bilan toʻrtta golning oʻzini his qilganmidingiz? Oʻsha vaqtlar his qilish uchun kelgan edi — hisobni esa oʻz-oʻzidan chiqarib berdi. Hozir esa toʻrtta golni sanab oʻtirganlarning orqa qavatini koʻrib, oʻyinning oʻzidan ketaveramiz. Qachon kimdir jamoamizni *sovunli dvigatel* deya taʼriflay boshlaganida, oʻsha vaqtlar *olov bilan oʻynashgan*. Chiqaveraman, bundan oldin oʻzlariga eʼtibor bermaydigan, oʻzlarini orqaga qoʻyganlar boshqa vaqtlarda boʻlar edi. Lekin oʻshanda *toʻpga bosim qoʻyilardi*, oʻyinning oʻzidan qoʻrqmasdan ketar edik. Va shuni unutib qoʻymasangiz — oʻsha vaqtlardagina jamoamiz oʻzining *yashil olovini* koʻrsatib berdi!

Javoningni shu yurakdan eshitaman! Olloh, oʻsha toʻrtta golni hisoblamasdan oldin boʻlgan narsani qanday unutib qoʻysam? Xullas, toʻrtta golning oʻzidan koʻra oʻz jamoamizning qanday qilib butun maydonni oʻlim va hayot oʻrtasidagi chiziqdek qilib qoʻyishini eslayman! Allianz maydonida har bir oʻyinchi boshqa dunyodandek edi — hech kim orqaga qaytmadi, har biri toʻpni olib borib olishdi, maydonni yashil olovga aylantirdilar. Va bularning barchasi hisobga alomat yoʻq edi, asosiy narsa shunday vaqtlarda jamoamizning *qiyofasi* edi! Toʻgʻri yoʻldan ketganlarga aytsam: oʻshanda jamoamizni qoʻrqoq deb koʻrsatganlar oʻzlarini koʻrsatib qolgan edilar! Chunki ular oʻyinning oʻzidan qoʻrqib ketganlar, toʻp ustidagi bosimdan vaziyatni boshqara olishmaganlar. Lekin oʻshanda biz oʻzimiz uchun oʻynamadik, oʻz bilimimiz bilan oʻynamadik — *olov bilan oʻynadik*! Oʻyin maydoniga olib kelganlar oʻzlarining kuchi va ishonchlarini koʻrsatdilar. Shuni tushunsak boʻladiganmi? 2020-yilgi toʻrtta gol gʻalaba emas edi — bu oʻyinning oʻzini koʻrsatish uchun kelgan vaqt edi. Nafaqat hisob, balki hislarimiz va ruhimiz ham gʻalaba qozondi! Endi esa oʻsha vaqtlardagi ruhni eslab, oʻz yuragimizga tinglab qaraymiz — yana shunday vaqtlar keladimi yoki yoʻqmi?

oldingi postlardagi shunday "olov" va "qiyofa"lar bilan 2020-yilgi o'yinni uylantiraman-da, ammo o'sha vaqtlardagi jamoamizning qanday qilib qora tunlardan omon chiqishini eslayman — koronavirusni ham, asosiy vaqtlardagi og'irliklarni ham hisobga olish kerak edi. shuning uchun olov ham, qiyofa ham kerak edi, lekin asosiy narsa gol edi. hali bitta gol bilan maydonni butunlay boshqa qilib qo'yish mumkinmi edi? bittagina to'p ustidagi to'g'ri pozitsiya sizni ham, dushmanni ham hushdan ketkazishi mumkin edi — ha, shu vaqtlardagi gollar soni o'sha vaqtlardagi jiddiylikni ko'rsatadi, chunki har bir gol orqa qavatdagi tomoshabinlarga "biz yana turibmiz!" degan ishonch berardi. o'sha vaqtlardagi "o'yinning o'zi"ni his qilish uchun esa maydonda hamma o'z o'rnida edi — himoyachilar boshqa qandaydir vaqtdan qolmay qattiq o'ynardi, yarim himoyachilar esa to'pni olib ketib, bosimni o'zgartirar edi. lekin asosiy narsa shuki, gollar ketma-ket kelar edi — yuqori bosimli o'yinlar shunday bo'lardi, hisobga alomat yo'q edi, asosiy narsa esa his edi.

Qani endi, maydondagi toʻrtta toʻpning xuddi olovning yongʻinini eslatganini oʻylab koʻraringlar — nafaqat hisob, balki har bir oʻyinga kelganlar uchun qoʻrquvdan boshqa narsa boʻlmagan Allianzdagi shu moʻjizani unutib qoʻymasangiz boʻladi! Oʻshanda jamoamizning oʻziga xosligidan juda koʻp qoidalar chiqib keldi — koridorlardagi bosimni oʻsha vaqtlardagi iqtisodiyotdagi inflyatsiya kabi his qilish mumkin edi, har bir toʻp oʻtish bilan siz ham, dushman ham eshigingizga teshik ochgan boʻlsangiz. 2020-yildagi toʻrtta gol esa shunday vaqtlarning gullagan gullari edi, chunki qoʻrquv yoʻq edi, faqat oʻzlarini koʻrsatish kerak edi. Boshqalarni hisobga olmay, oʻzimni oʻylab koʻraman — maydonda toʻp bilan oʻynaganlar aslida oʻzlarining yuragi bilan oʻynagan edilar. Va bu holda, hisobning oʻzi emas, balki uning ortidagi hislar gʻalaba qozondi. Endi esa oʻz yuragimizni tinglab qaraymiz — yana shunday vaqtlar keladimi yoki yoʻqmi?