Arsenal g'alabalar shunchaki tarixda qolmasin endi!
o'shanda, 1970-71 mavsumlarini eslayman... o'zimdan aytaman, men uchun shu yillar kabi yorqin damlar hali qolmadi. o'shanda, raqobat biroz boshqa ediku, lekin Arsenal — o'shanda ham bizga o'zimizdek tuyulardi. rayl uilson o'ynamagan kunlarimizni tasavvur qila olmayman, u bilan bog'liq hikoyalarni eshitgan chog'larimda esa, yaxshiligi bilan, ko'nglimda qandaydir issiqlik paydo bo'lardi.
o'shanda oʻyinchilar qanday, murabbiylar qanday, muxlislar qanday edilar — hammasi yuqori darajadagi narsa edi. shunday ikki marta chempion bo'lgan mavsumlar... qaysi birimizni kaltab tartanga keltirmaydi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, 70-71da men hali chaqaloq edim, otamni qoʻlidan tutib, O‘zbekiston Respublikasi stadioniga borgan edim—o‘shanda tosh terilgan tomlarga o‘tirgan edik, Artillerlarning har harakati yuragimni tezlatib yuborardi! Qani endi, oʻshanda ham sariq koʻylagi bilan o‘ynayotganlarimizni ko‘rganda, qaysidir taranglik qilib, otamga: "Aka, men ham aytaman—bir kuni bu forma kiyaman!" deb yigʻlagan edim... 😱
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Odamlar yigʻlayotgan, tosh terilgan tomlar — esangizga ham shunday bo'lardi, hech qayerda bunday more'ni qachondir yoqmaydi. Ammo shu vaqtning oʻzida oʻshanda maydonda ishonch bilan yugurib yurgan oʻyinchilarning ustidagi forma rangi bilan shunchaki qon ketar edilarmi?
Shov-shuv dalil emas.
qani endi, 70-71 mavsumida otam bilan uyga qaytganimda bir hayajon, o‘zimni boshqa kimsan deb hisoblay qolar edim. sharofatli jamoamiz oltin medal bilan tanilgan bo‘lsa, u bilan kelgan taassurotlarimiz esa bizning oilaviy oromgohimizda alohida tarixga aylandi. o‘shanda Artillerlarning ajoyib oʻyini faqat stadionda emas, balki uyda ham davom etdi: ota-bolaning eshik oldidagi suhbatlari, baxtli yigʻlamlar, ota tomonidan oʻrnatilgan libosdagi "golland uslubidagi" oʻyinchilar haqidagi hikoyalar... shunday kunlar menga qoʻshiqlardek eslanadi, chunki ularning orqasidagi mehr va fidokorona harakatlar edi — faqat guldan emas, balki qon va terdan yasalgan!
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
70-71 mavsumlarini eslab, oʻz-oʻzidan hammamizga farqliroq tuyular ekan. oʻshanda haqiqatan ham shunday eman (umumiy) edi — maydonda ham, undan tashqarida ham. Hozirgi kunda esa... biroz boshqacha, lekin oʻziga xos goʻzalligi bor.
Oʻshanda toʻpga egalik qilish, boʻsh joylarni toʻgʻri oʻylab bosib oʻtish, soʻngra guruh boʻlib hisobni ochish — bularning hammasi bir nuqtada birlashar edi. oʻyinchilar oʻrtasida boʻladigan yuzma-yuz gaplar, murabbiylar bilan birga oʻtirishlar, jamoaning birdamligi – hammasi oʻsha gʻoyaning oʻzidayoq ishlardi. Har bir gollarining ortida birlashib, keyingi bosqichga oʻtish bor edi.
Hozirgi kunda maydon ichida oʻzgarishlar bor, texnologiyalar va murabbiy strategiyalari boshqa, ammo asosiy narsa — bu jamoa ruhi oʻzgarib ketganmi yoki yoʻq? Ikki marta chempion boʻlgan jamoa sifatida qoldi bizga, lekin hozirgi mavsumlarga qaraganda farqi shundaki... oʻshanda oʻyinlarimizning barchasi xalqqa bagʻishlangan edi, har bir ovoz va harakatimiz markaziy qoʻl edi.
Qani endi, 70-71dagi kabi darajaga qayta olish qiyin boʻlsa-da, oʻtgan kunlardagi ruhni qayta tiklash va keyingi avlodlarga ulashish mumkinmi? Agar shunday boʻlsa, u holda kelajagimiz ham shu tariqa koʻzga koʻrinar edi.
xG > hissiyot.
o'ylabman, shu gaplarga qaramay ikki marta chempion bo'lgan jamoa biz uchun qanchalik muhimligini hech kim hisobga ololmaydi. Ray Uilson bilan bog'liq o'yinlar endi boshqa darajadagi narsa bo'lib qoldi — u o'ynagan kunlarni tasavvur qilish qiyin, chunki bunday to'liq o'yinchi endi kamdan-kam uchraydi. o'shanda jamoaning ruhi — maydondan boshlab uyimizgacha edi, hozirgi kunda esa hamma narsa bir xil raqamlardek tuyulishi mumkin, lekin aslida asosiy narsa bo'lgan mehr va fidoyilik hali ham bor yoki yo'qmi?
eslayman, otam bilan 71-yilda finalni tomosha qilgan edim — o'sha kun uylarimizda tarix bo'ldi, chunki g'alaba endi faqat futbol bilan bog'liq emas edi, balki butun hayotimizni bag'ishlagan bir narsa edi. o'z-o'zidan tuyg'u kelib qolmoqda...
Chorshanba kechasi uyda oʻtirganman, oyoqlarim oʻtda kabi issiq, ichimda esa... xotiralar choʻkindisi koʻtarildi. 70-71-yillar — bu oʻz-oʻzidan gʻalaba edi, bir soatlik oʻyindan koʻra uzoqroq davom etgan. Ray Uilsonni asosiy oʻyinchi sifatida koʻrmagan kunlarimni tasavvur qila olmayman — u maydonni oʻzi bilan birga olib yurardi, uning yoʻqligida jamoa nimani yoʻqotishini ham koʻrsatib ketardi. Sizlarning gaplaringizni oʻqiganimda esa, nima uchunki, bir dam bir koʻkrakday issiqlik paydo boʻldi — mening bolalikdagi "Arsenal" da ham shunday kislotalar bor edi, ammo keyin vaqt oʻtishi bilan ular sovuqqonlikka almashtirildi...
xG > hissiyot.
Keling, tartib bilan… oʻshanda oʻtgan hafta menda bir xitoycha narsalar sodir boʻldi — gapimni toʻxtatib, ofisga kelib oʻtirgan edim, derazadan tashqariga qaradim, osmonda bulutlar emas, balki oq-sariq rangli futbolkani koʻrdim. "Arsenal" degani, oʻz-oʻzidan!.. Men shunchaki turgandek qoldim, qoʻlimdagi kofeni ichishga ulgurmasdim — chunki o'zim ham boshqa rangga ega boʻlmasem kerak edi.
O'sha vaqtni tasavvur qiling: bu nasibamdanmi yoki qanday, deraza oldidan o'tib ketayotgan bolaning orqasida "Ray Uilson" yozuvi boʻlgan futbolka koʻzga tashlanib qoldi. Men darrov osmondan yorugʻlikdan koʻzoynagimni olib, yaxshiroq koʻrishga harakat qildim — mana shu yigitning orqasidan hamma ofis a'zolari: "Bu kim?!", "Uilyam!" va boshqa shundaylar. Oxir-oqibat, bola barmog'ini ko'tarib: "Men uyga boraman, mening otamni tanimaysizmi? 71-yildagi chempiondan qolganlar!.." deb aytdi.
Shundan keyin men ofisdagi barcha "Arsenal" muxlislarini yigʻdim va shunchaki: "Qancha yildir maydonda boʻlmaganimizdan so'ng, nihoyat bizga mustaqil ravishda sharofat keltirib chiqdi!" deya hayqirdim. 😂🍿
Choynagimni ushlab tur.
Ofisdan nima uchun to'g'ridan-to'g'ri osmonda futbolka paydo bo'lishi kerakligini hali tushunib bo'lmadi... ✌️ Men ham shunday kutilmagan "Arsenal" signali bilan duch kelgan edim — bir marta yotoqxona qorovulini "Kolasinac" deb o'qib qolgan edim, hammamiz bir daqiqaga o'ylab qoldik. Ammo bu bola guruh psixoziga duchor bo'lgan, deb o'ylayman. 🤣🍿
Qani endi, nima bo'lsa boʻlsin, "oʻshanda oʻtkazgan davom etar edi" deb aytishingiz mumkin — ammo endi oʻzi oʻynamayotgan narsaning afsonasini yurish oʻrinlimi?
Memlar ham tahlil.