Anfield yuragidagi qizil sehr: gʻalabalar va mehr oʻrtasidagi abadiy aloqa

Aytmay qoldim, o'sha payt men Xorazmda edim, asrab oluvchi oilam bilan yashar edim... Mayli, 1989-yil aprel oyi, boshlang'ich maktabning 2-sinfida o'qir edim-da, kunlarning birida darsdan keyin uyga qaytganimda radio tinglab edim. Dehqonchilik radiomizda "Hillsborough" so'zi eshitildi-da, onam darhol eshikni ochib yubordi: "Bolam, mening yuragimdan chiqma!". Qora insonlar va oq liboslar kiygan ayollar ko'cha bo'ylab yig'lab o'tib ketishdi. Ularning orasidagi bir oqsoqolning qo'liga "You'll Never Walk Alone" yozuvi tushirilgan ko'ylak ko'tarib yurardi... Menichdek qiz bola bo'lganimda bularning hammasi hayotimdagi birinchi katta g'am edi.

qani, o'sha 1989-yilning may oyida Toshkentdan Anfieldga ilk bor kelgan do'stim bilan birga "You'll Never Walk Alone"ni tinglab qoygandik-da, qizig'i shundaki, u shunchaki futbolga o'tmagan, balki yurakdan ko'chaga chiqayotgan bir sehrdek tuyulgan edi. tunda kengroq maydonlarga, olov yoqib, qo'shiqlar aytib yurardik — bir vaqtda futbol zali ham, hayot maktabi ham bo'lardik. mening yigitligimdagi shu lahzalardan keyinroqda birinchi marta tushungan edim: Liverpul faqat jamoamiz emas, balki qandaydir ulug'vorlikka erishganlarning umumiy ruhidir.

Bugun kechasi qiziq bo'ladi, eshitguncha! Surxonmuxlisning hikoyasi eshitilganda darrov yodimga shunday narsa tushdi: o'sha 1989-yil may oyida Toshkentdan Anfieldga birinchi bor kelgan do'stim bilan birga "You'll Never Walk Alone"ni tinglab chiqsak, uyga qaytib borganimda, uyatchan yo'ldoshimimiz — yopiq eshiklarning birida bitta sehrgar o'ynamoqchi edi! O'zi "sizlar bilan kubokni olib kelamiz" deya qofiya o'ylaganini aytib yurardi. Men esa ichkariga kirganimda, bu safar Anfieldning o'zi uning bagajiga sig'maganligini va uni qaytafurish bilan olib ketganlarini o'ylab qoldim! 🤣🍿