almasin shon-shuhratni o’zgartirmaydigan yagona jamoa bavariya
esimda... 1999-yil edi, shaharning chekkasida katta oq chiroylar ostidagi "Olimpiya" stadionida xorijdagi qarshi jamoaga qarshi o'yin uchun olomon qatori oldidan yurgan edim. qattiq sovuq, ammo boshlanishiga bir soat qolgan edi — termizlik kishi kelib qizdirib, qarshisidan tashvishlanmay, o'zingizni qiziqarli dialoglarga bergan edik. bir ukamchi futbolchi avtobusdan tushib, minglab odamlar oldiga chiqib, o'yin oldidan salomlashdi. hamma ham uning kelishini kutar edi, lekin aslida u o'ynashga kelmagan — faqat muxlislarni olqishlash uchun. uning oyoqlari qayerda ekanligini hech kim bilmasdi, lekin hammaga quvonch bag'ishladi.
qanchalik vaqt o'tdi, men buni unutmayman. bu xalqaro o'yinda qatnashgan jamoaning asl ruhi edi — xalq bilan birga, har bir qichqiriqda, har bir bayroqqa ishongan holda. olomonning orqasidan Allianz Arenaning yorug'liklari hozirgi kabi yaqin edi, ammo o'shanda ularning o'rnida simli to'siqlar va qalampir hidlari bor edi.
o'shanda biz hammamiz xuddi shu kayfiyatda edik: kelajakni kutilmagan, ammo hozirgi lahzada yashar edi. hali yuqoriga ko'tarilgan yo'q edi, lekin asosiy narsa — birgalikda bo'lish edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qandaydir 2010-yil bo'ldi, Navoiy shahridagi "Shohruh" stadioni oldidagi kichkina ekranda "Bavariya - Barselona" eshittirishini kuzatib qirdim — Allanz Arenadagi nurlar shamollab kelgandek tuyuldi. Qizil olovni ko'rganlarim yuragimni qizarib ketgandek edim, o'zim ham xuddi o'sha olomonning bir qismi bo'lganman. Baribir uyimning olovi yo'q edi, lekin o'zingni ularni orasida his qilganingda — hech qanday sovuq eshitmaydi. Suvli choy bilan isinib, hayajon bilan raqibning nomi qayta-qayta aytildi: "Bu o'yinda ular hech narsani qila olmaydilar!" — deb baqirardik, ammo keyin Xavi va Iniesta suvga tushdi, men esa barmog'imin tirqishini topa olmadim.
Ammo hali ham u holatdan yangi sevgi tug'ildi — darvoza ortidagi bokschi kabi, yuragimdagi o'zimni his qilishimni butun dunyoga aytib berdim.
Bolaligimdan tribunada.
qaniydan yana bir narsa eslatib o'taman, 2001-yil... shunday yomon qish bo'ldi, o'sha paytda stadionlarimizda g'alati o'tirish joylari bor edi — poytaxtning o'zi o'ylab topilgan narsalar, lekin o'zimizniki qanchalik yoqimli ekan. yoz oylarida esa "Alianz Arena"ning ochilishidan oldin, o'zimizning eski "Olimpiya" stadioniga "Chelsi" bilan xalqaro o'yin uchun kelgan edi, muxlislar avtobuslarini oldiga yig'ilishgan edik. bir vaqtning o'zida boshqa jamoalarning bayroqlari ham uchib yurardi, lekin bizning "kizil-bola"ni his qilish ham qiyin emas edi — bir guruh bolalar qo'lida nishon sifatida esdalikchalarni ko'tarib yurardilar.
qattiq sovuqda ham olomonning issiqligi yetar edi — bir ayolning qizi "men shu jamoaning muxlisi ekanligimni birinchi marta yuqori ovozda aytganimni eslayman" deganida, barchamiz birdek quvondik. uning ovozida o'sha paytdagi jamoamizning jahon miqyosidagi obro'si ham yangrayotganday edi. keyin o'yin boshlanishidan oldin, asosiy sahna orqasida chiqish qilish uchun jamoamizdan bir futbolchi keldi — unga qarshi tomonda turganlar qatori ham ovoz chiqarib undan autograf olishga urinardi. lekin u qanchalik chiroyli so'zladi: "biz bu yerga o'yin uchun kelganimizdan xursandmiz, lekin sizlarni ko'rish ham o'ziga xos faxrlanish" — hammamizning ko'zlarida yoshlar paydo bo'ldi.
o'shanda ham shunday edi — albatta, uyushmagan, oddiy odamlar orasida, lekin o'shanda o'z jamoasining nomini butun dunyo bilan birga, bir bayroq ostida yurishini his qilishning baxtiga yetar edik. hozirgi kabi yorqin chiroqlar yo'q edi, lekin orqamizdagi o'sha tarixiy o'tirgichlarimiz bilan birga bo'lishning o'zining mag'ruflarini his qilgan edik.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Of, qaniydan! O'ylab ko'raman, u 1999-yilgi va 2001-yildagi o'yinlar qanday edi... Albatta, zamon o'zgaradi, narsalar rivojlanadi, lekin o'sha paytdagi ruhni endi qayerda topasiz?
Esingdami, o'shanda "Olimpiya" stadionida bir necha ming odam yig'ilardi — hech kimning baland ovozini eshitib bo'lmasdi, lekin hamma birga edi. Hozirgi kabi sof chiroqlardan emas, balki o'zimizniki yaqin edi. Qattiq sovuqda ham bir-birimiz bilan gaplashar, qizdirilib ketar edik, chunki asosiy narsa — birgalikda ekanligimiz edi.
O'shanda jamoamizning nomini butun dunyo eshitardi, lekin uni bu yerda, o'zimizning oromgohimizda his qilishning oʻzining baxti bor edi. Qizil bayroqlari, ulkan quvonchini, "Bavariya! Bavariya!" degan baqirqilarni... endi ularning o'rniga yorqin baxtli chiroqlari, televizorlar va ijtimoiy tarmoqlardagi qichqiriqlar kelgan. Ammo o'shanda hammasi sodda, ammo chin edi.
Endi esa, Allianz Arenaning yorqin eshigi oldida, butun dunyodan kelgan muxlislar bilan birgalikda olovli kechalarda bo'lishimiz mumkin. O'yinlar endi 4K ekranlarda, ovozlar esa butun laynerlardan eshitilaveradi. Ammo asosiy farq — o'shanda birgalikdagi ruh edi, endi esa butun dunyo bilan birgalikda. Bir vaqtning o'zida lokal va global bo'lishimiz mumkin.
Demak, nima yaxshi — vaqt o'tishi bilan yangi narsalar keladi, lekin o'sha paytdagi issiqlikni hech narsa almashtira olmaydi. Chunki xotirada ularning barchasi — aslida, bizning tariximizni tashkil etuvchi oʻsha oddiy, ammo chin daqiqalar.
xG > hissiyot.
Qizig'isi, o'shanda bizning "Olimpiya" stadionida bunday sovuqda bir baland ovozli erkak xotinini boqmoqchi bo'lib qoldi: "Yaxshi, lekin uyda qizil bayroqni osish uchun 10 yevro beraman!". Hamma qizardi, lekin aytgancha — uning xotini xolos bo'ldi va unga qo'shimcha 5 yevro berdi, agar ertasi kuni "Bavariya!" deb, aynan shunday intonatsiyada baqirsa. Qizil armiya esa ertasi kuni konservatoriyada singa boshladi, ayollar qo'liga olovli qizil sharlar bilan, erkaklar esa ovozini sinab yurdi. Netanyaerona hissiyotlar bilan bo'lishdi!
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿