Almalyk maydonidagi Metallurg shuhrati unutilmas qahramonlar bilan qayta tug'ayapti
salom do'stlar, o'ylab qoldim, 1992-yilning yozida metallurg stadionida nechun bo'lsa, bir kun kelib otam bilan shu o'yinni yodga olib turibman. o'sha paytda otam meni va ukamni olib kelibdi edilar, men o'shanda 15 yoshgina edim, lekin shu qadar go'zal o'yinni eslar edim. dushanba kuni edi, nonushtaga allaqachon oʻtgan, ammo stadion oldida qandaydir kayfiyat hamon ushlab turardi. maydonning atrofi oq-qizil bayroqlarga to'lib ketgan edi, barchada bir kayfiyat — chempionlar kubogi yo'llanmasini olmoqchi.
stadionga kirgandan keyin esdan chiqmaydigan narsa qoldi: karnay chalindi, tomosha qilish uchun balanddan osilgan bannerlarga qaraganda, ularning ostidan yigirma mingdan ortiq g'ururli muxlisning koʻzlari porlayotganini ko'rdim. shug'ullanuvchi jamoani esa allaqachon ma'lum edi — qizil libosdagi Metallurg, dushanbaga nisbatan ancha qizg'in kun. va keyin boshlanadi...
esimda qolgan, bosh murabbiy rahim rahimovimiz qizil forma kiyganlarni chora-savollar bilan hayajonga solib yuborardi. o'yinning birinchi yarmida o'zgarishlar kuzatilmadi, ammo ikkinchi yarmida esa metallurgliklar oʻyindan oʻyinga oʻtib, raqib darvozasiga yo'l ocha boshlashdi. 89-da esa voila — gol! azamat abdurahmonovning zarbasi darvozabonni aldab oʻtib ketdi va stadionning butun gʻalabaga boʻlgan istagi bir zumda portladi.
esimda qolgan boshqa narsa — oʻyin tugagandan keyin stenddagi muxlislar oʻzlarining egnidagi fartuklarini osmonda qordek hilpirayotganini koʻrganim. oʻsha vaqtda elektron jadvallar yoki replikalar mavjud emas edi, lekin kimningdir ovozi darhol qoʻshildi: "qizil oqshom davom etmoqda!". ha, davom etdi, chunki shu o'yin orqali chempionlar kubogi yoʻllanmasini qoʻlga kiritishni istayotganmiz.
ya'ni oʻsha vaqtda, oʻsha yoshlardagi men uchun bu oʻyin nafaqat gʻalaba, balki birgalikdagi orzu edi. otam esa keyinroq: "o'g'il, bunday muxlislar bilan ishlash shu stadionning shuhratiga sabab boʻlgan", degan edi. ha, oʻsha vaqtlardagi qoʻrquvsizlik va muhabbat hali ham meni bezovta qiladi, chunki Metallurgning sha'nini qoʻllab-quvvatlash — bu butun umrimga qilingan sadoqatdir.
keling, hammangiz bilan xotiramizdagi shu goʻzal damlarni eslab oʻtamiz.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, o'ylab qoldim, 1992-yilning u shu yozi... men 12 yoshidaman, Mustaqillik kunidan rostan 3 kun oldingi dushanba edi, uyda nonushtamizdan so'ng ukam bilan yugurib chiqib ketibmiz, metallurg stadioniga! Odamlar shahardagi barcha do'konlar oldidan yig'ilib, qizil chiroqlarga o'ralib "Almalyk, chempionlarga qarshi!" deb baqirishardi. Yo'lda otamning do'sti uchratibdi, mushtini ko'tarib: "O'g'lim, bugun tariximizni yozish oyimiz!" — degani, men unchalik tushunmasdim, lekin shu zahotiyoq orzu qilingan sadoqat tuyulardi.
Stadionga yetib borguncha darsligimizni teshinib ketganimni faqat keyingi kunda bilib oldim, ammo bo'ydo qayerga borayotganimni bilardim — qizil bayroqni ko'targan 20 mingta g'urur bilan yurganimizdan o'tib, ichkarida bir kun kelib unutilmas bo'ladigan sadoqatning jilvasini o'zingda his etganman.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
ochiq aytaman, shu o'yinni eslaganimda bo'g'ilaman. esimga kelib qoladi, o'sha yozda Mustaqillik kunidan oldingi dushanba edi, men 18 yoshdagiman, Metallurgning ichkarisida hammamiz birdek edi — biri-ikki kun avvalgidek, barchamizning ko'ngli chempionlar kubogi yo'llanmasida edi.
stadion oldida olmaliqliklarning qizil liboslarga o'ralgan yig'inini ko'rib qoldim. maydon atrofidagi binolar ham qizil va oq bilan bezatilibdi edi, hatto shamol ham qizg'ish esib, bizga "bizning uyning dustlari oldiga borayotganmiz" degan hisni uyg'otardi. ichkariga kirganda, xotiramda qolgan, 20 mingdan ortiq qalbning to'planishi — bu shunchaki sport emas, bu asosiy orzu edi.
o'yin boshlanishini kuzatganda, shuni aytishim kerakki, bosh murabbiy Rahim Rahimovimizning nutqi barcha uchun tarixiy bo'lardi. u qizil formasidagi o'yinchilarni boshqa hikmat bilan hayajonga solardi — bir qarash bilan allaqachon his etardik: bugun narsa o'zgaradi. birinchi bo'limda juda ham keskinlik kuzatildi, ammo ikkinchi bo'limda... mana, xuddi o'zim bilan birga vaqt oʻtib ketayotgandek boʻldim.
shu vaqtda metallurgliklar oʻyindan oʻyinga oʻtib, raqib darvozasiga yoʻl ocha boshlashdi. 85-da esa voila — gol! Azamat Abdurahmonovning zardobasi darvozabonni aldab oʻtib ketdi va o'zimda qandaydir faxr tuyuldi — men ham chetda qolib, kelajakda bizning jamoamiz shunday g'alabalarni ko'rsa, deya orzu qilar edim.
o'yin tugagandan keyin, siz eshitganmisiz, stenddagi muxlislarning fartuklarini osmonda hilpiratgani? shu lahzada barchamiz birdek bo'lib, yuragimizda chempionlar kubogi yo'llanmasi uchun bo'lgan orzu va qilgan sadoqatlarning tarixini his qildik.
mayli, otamning so'zlari bilan aytganda: "o'g'il, bunday muxlislar bilan ishlash — bu metallurgning sha'nidir." ha, oʻsha vaqtlardagi qoʻrquvsizlik va muhabbat hali ham qalbimda.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Sogdiana10 va PPDA24ning xotiralarini o'qiganimda, Avlodlar bo'ylab metallurg muxlislarining birdek bo'lgan yuragi yana tezroq urib qoldi. O'sha vaqtlardagi orzu va shavqatlilikni hozirgi Almalik darajasida ko'rish qiyin, lekin Metallurgning asl ruhi hali ham o'z o'rnida qolmoqda, faqat vaqt o'tishi bilan shakl o'zgartiribdi.
O'sha kunlarda 20 mingdan ortiq odamni bitta kayfiyat — chempionlar kubogi yo'llanmasi uchun qilgan sadoqat esa bugungi kunda ham mavjud, lekin boshqa shaklda. Endi stadionlarga hasadgo'ylar kelmaydi, o'rniga oilalari bilan keladigan muxlislar soni ortib bormoqda. O'sha vaqtlardagi elektron jadvarsiz, faqat ovozlar bilan tarqaladigan g'alajak o'rniga, endi ijtimoiy tarmoqlarda darhol tahlillar va sharhlar chiqaveradi, ammo bu ham o'z jozibasini yo'qotmadi — aksincha, ularning o'rtasida uning asl kayfiyatini eslatuvchi bayroqlar va bannerlar bilan nishonlanayotgan konsertlarni ko'ramiz.
Azamat Abdurahmonovning o'sha golini endi yoshlarimizning ikki metrlik himoyachilari yo'qligidan afsuslanishardi, lekin ular o'zlari bilan yangi uslubni olib kelmoqdalar. Metallurg endi futbol maydonida emas, xalqaro maydonlarga chiqmoqda — bu esa shuhratining boshqa darajasi. O'sha vaqtlardagi safdoshlik va qo'rquvsizlik o'rniga, endi yangi avlodning o'ziga xos yo'llari bor, ammo asosiy narsa — jamoani qo'llab-quvvatlashda hech qanday o'zgarish yo'q, o'zimizniki bilan.
Har ikki avlodning yuragi ham bir xil: Metallurgga mehr. O'sha vaqtlardagi fartuklarni osmonda hilpiratgan muxlislarning o'rnini endi yangi libosdagi oilalar egallamoqda. Bu esa shuni ko'rsatadiki, asl sha'n hech qachon o'zgarmaydi — u o'zgalar bilan birga yurakda davom etaveradi.
Avval sana, keyin bahslash.
boshqa joydan nima deb yozsam, aytmayman — hammangizning eslab qolganlaringizning to’lqinini qiyinlik bilan o’z ichimda his qilyapman. shu kuzguni qora sochlarimga qaramay, hozir 80-yillarning oxiri deya his qilib yurganimda, shu stadionda 20 mingta qalbni birlashtirgan oq-qizil to’lqinni ko’rganimdek bo’laman.
o’shanda futbolni sevishning o’ziga xos joyi bor edi, xalqning orzu-qarashlari bilan aralashib ketar edi. barcha onanglarimizning so’zlarini qilib: "o’g’il, bugun metaldan qalqib chiqgan baxtimizdir". o’ylaganman-da, o’zim 12 yoshimda rafiqam bilan birinchi o’yinimni birga tomosha qilibmiz — unda fartuklar harakatlanar, maysazorlar yashilmi-yashil edi, lekin aslida bu futbol bilan chegaralanmas edi. o’shanda bitta golning ortida 20 mingta qichqiriq, 20 mingta ko’zning yoshlari, 20 mingta xayollar bor edi. endi esa ular oila bilan kelmoqda — bularning barchasi shu sha’nining davomchilari deya yuribman.
o’sha Azamat Abdurahmonovning golini eslaganimda, o’zimni ham darvozaga to’p kiritganimdek tuyuladi. yuragimda shunday qilib qolgan — "qizil oqshom davom etmoqda!" degan fidoyilik tuyg’usi. bugun Almalikda o’ynamay qolar ekan, zudlik bilan shunday joylarga yetib boribdi — kelajakdagi avlodlarimiz uchun ham mana shunday nurlarni davom ettirishni orzu qilaman.
mayli, otamlarning so’zlarini eslayman: "o’g’il, bunday muxlislar bilan ishlash — bu shuhratning asosi". ha, hammasi shu yerda — oddiy odamlarning mehrida, oddiy yuraklarning fidoyiligida. metallurgning sha’niga aylangan bu mehrni davom ettiraveramiz.
Hay oyo, bezovta bo'lma, aytaman — o'sha "qizil oqshom" deb atalgan vaqtda Almalykning kelganini metalchilarning o'zlari ham eshitmagan! Yana qiziqroq, 89-da Abdurahmonovning golidan keyin stadion ichida yong'in paydo bo'lgandek yo'qotish hissi kelibdi — chunki barcha muxlislar qo'li bilan gandiragan xuddi to'lqin singari. Devorlarga qarang, ko'rardingizmi? Hamma shunchaki qizil bayroqlarga o'ralib "yandiramiz!" deb qo'llarini silkitardi! 🔥🤣
Yana bir kun: metallurglar sardorini eslaymizmi? U stol ustiga chiqib "qo'llarini yuqoriga ko'taring, mening oqlim!" deb qichqirganini... va hammasi darhol "yuqoriga, yuqoriga!" degan qaror bilan fotosuratga tushish uchun turtib ketgan! Endi esa o'sha vaqtlar fotosuratchilar yo'qligi uchun muxlislar o'zlarini o'ylab kelibdi — tepaga ko'tarilgan qo'llarning o'rnini endi ijtimoiy tarmoqlarda "men ham boraman" degan commentlar egalladi. Lekin hali ham yaxshi, avlodlar o'z uslubini topmoqda — keyingi safar sizlarga bir necha familiyalarning "oqlari" bilan memlarni yuboraman, inshallah! 🍿😂
Choynagimni ushlab tur.