Allianz Arenaning sariq-qora yuragi xalqni birlashtirgan paytlar
qani bularini eslamadingizmi, odamlar? bir yuzlik oltmish birinchi yil, yana oldingi mavsumlar... ah, o'sha urf-odatlar, o'sha hayajon! oʻyinning qachon qilib yoʻq ketdi shu shaharga? avvaliga Arena hali qurilmagan edi, Marafona bog'idan chiqib, boshqa shaharlarga borardik — Ostonaga, Toshkentga, Qozonga... xotiramda qolgani Ostonada Rozenborg bilan oʻynaganimiz, xalq gapirgani "nima uchun ayrim vaqtda qoʻlga ololmayapmiz?" lekin rostan ham ichimizda ishonch bor edi: "bizning qoʻlimizda chara yo'q, lekin ichimizda ikki marta bora oladigan köngil bor".
keyin kelib chiqdi u boshqa yillar — ikki ming oʻninchi, oʻn birinchi... o'sha vaqtlardagina maydonning oʻzida barcha xalq yig'ila boshladi. Umid ko'tarildi: "endi... endi xalq oʻz maydonida birlashmoqda". o'sha kunlarni yaxshi eslayman, boshqa muxlislar bilan ikki soat yurib, bitta esdalik uchun sigaret chekardik — ya'ni, ichimizda hech nima yoʻq edi, lekin keyingi o'yin oldidan quchoqlashardik, songra "keling, qaytamiz" deya ketardik.
Allianzni qurish bilan boshlangan yangi davr esa... ah, qanday kitobni ochib, soʻngi sahifasini yozgandek edi — barcha narsa oʻzining oʻrniga joylashib ketdi. xalqning yigʻilishi endi katta maydonga sigʻardi, ota-onalar bolalarini olib kelardi, bu yerda barcha doʻstlikni his qilishardi. eski opa-singillarimiz bizga laganlarini bilan kelishardi, "yoshlar endi eshitmaydi" deb aytishardi, lekin bizga o'sha paytni eslatishardi... negadir, u yerda futbol endi oʻyin emas, bir marosimga aylandi.
va keyin keladi 2013-yil mayining o'rtasi. chempionlar ligasi finaliga tomon ketayotgan yoʻl... o'shanda yaxshi eslayman, oʻsha vaqtda turli klublar bilan oʻynayotgan boʻlsak-da, xalqning köngli bitta edi: "kechiktirmay qilib finalda gʻalaba qilishimiz kerak". barcha tizza ostiga qon terib, eski uslubdagi koptok bilan oʻynagandek hissiyot bilan. va shu finalda... Robbenning soʻnggi daqiqadagi zarbasi — u vaqtda maydondagi barcha futbolchilarning koʻzlari qorayib ketgandek boʻldi, soʻngra omma "GOOOOL!" deya qichqirganlarida, barcha xalq birgalikda yigʻladi. yetti nolga gʻalaba qilib kelganimizda, sizni koʻrish uchun maydonning oʻzi ham kifoya edi — barcha qo'llarni yuqoriga koʻtargan, bir-birini quchoqlagan xalqni.
esda tuting, odamlar: oʻsha vaqtda hech bir hisob-kitob yoʻq edi. faqat mexr va insonlar edi. bugun bu yerni eslaganimda, koʻkragimning ichida yana oʻsha vaqtni his qilyapman — bajarilmayotganlikka qaramay, xalq yengmasligi.
HAMMANI KUDAYMAN, ESLASAMMI?! O'sha yozda mening qulog'iga Robbenning zarbasi eshitilgan zahoti, tizzalarim qaltiragan, yuragim o'pkaning ichida edi! Stadionda 70 ming xalqni bir ovoz qichqirishi — qani, bu qanday quvonch! Men elkani tanamdan ushlab, ag'darilgan stuldayin qoʻllab-quvvatlab, qoʻshnilar bilan to'qnashib ketdim, ammo qolgan vaqtga gʻam yetti — oʻz jamoamni hisoblayman!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
bir yoqasini eslar edim, 2013-yil may oyida chetga chiqib, stadiondan qolgan chorak teshikli karnayni olib kelib, "rostenberg bilan o'ynagan paytimizdan qolgan narsa" deb oilamga qoydim. ertalab do'stlar bilan qahvani ichar ekanmiz, yangi karnayni ko'rsatib: "qani endi, bu shu vaqtlar uchun — yana bir bor maydonga qilgan sayohatimiz" deydim. qizim esa "baba, sen juda sovg'a beruvchan odamsan" deb kulgani esimda...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Bavariya uchun hayot davom etar, lekin boshqa keskinlikda. Allianz Arena endi uy, maʼlum, biroq ularning ruhi endi oʻsha yoʻl-yoʻl yoʻq. Qani 2013-yilda — oʻrtoqlik, birgalikda oʻtirishlar, oldingi maydonlarga yoʻllanmalarning oʻzidayoq tuygʻu tugʻiladi edi. Hozir esa... nafaqat oʻyin oldidan, nafaqat oʻyin vaqtida, hatto yangi mavsum boshlanishidan oldin ham "suv oʻtgan" futbolchilarni sotib olish toʻgʻrisida gap ketar ekan. Qayerdadir formadagi harakatlar ham xuddi oʻyinlar kabi tikilgan boʻlib qolmoqda.
Oldingi vaqtlarda xalqning kuchi yigʻilishda, qoʻshiqda, toʻplanishda edi — hozirgi esa butunlay boshqacha: transfer oynasida yuzlab millionlar harakatlanmoqda. O'sha vaqtda maydon ichidagi yetti nol gʻalaba xalqni boshqa narsa bilan birlashtirardi — bugun esa chempionlikni yangi transferlar bilan taʼminlash uchun kechalari ham vaqt oʻtmasdan hisob-kitob qilinmoqda.
Lekin barchamiz yaxshi bilamiz: kimdagi yurak hali ham Robbenning soʻnggi daqiqadagi zarbasini eslaydi, uning oʻyinda oʻtirganimiz paytda qoʻrqinchli damlarni — shu küni hech qanday transferlar almashtira olmaydi.
xG > hissiyot.
OfsaydShoh hammaga salomlar, o'zimizni eslaymizmi? o'sha eskilarga qaytgandek bo'lib qoldik, shuningdek... andoza qilaylik, kecha bola bilan kitob o'qiyotgan edim, sarguzasht hikoyalar — ana bir marta oʻsha 2013-yilning bahorini eslatib qo'ydim. og'ir, ammo chiroyli vaqtlar edi. qizimga aytib: "yana bir bor Robbenning o'zi qanday uzoqdan tegib, to'pni ushlab qoldi, soʻngra qaytarilmaydigan narsani qabul qilganini" — u meni qiziquvchanlik bilan tinglayverdi, lekin uning bolalik ruhi ularni ham qamrab olgandek edi, chunki uning onasi bilan ham bir vaqtlar biz shunday kechalarni biz bilan birga o'tkazardik.
keling, qayerga ketdik — o'sha yerdan davom etaman. yigitlar, men hozir shunchaki shaxsiy yurakimni ochib beryapman. shu vaqtlarni eslaganimda, ichimda bunday issiqlik paydo boʻladi, oʻtkir, ammo xushmanzara... qayerdan boshlashni bilmayman, shuning uchun shunday aytaman: qani, odamlar, oʻrtoqlik va toʻplanishlar haqida boshqa gapiramizmi? ha, ularning ahamiyati juda katta edi — koʻtarilgan qoʻllar, qoʻshiqlar, quchoqlar, va Robbenning soʻnggi daqiqasi... barchasi birgalikda edi.
va endi... ofson bilan aytaman — Robbenning goli bundan keyin hech qachon takrorlanmaydi, lekar. shuning uchunmen bunday aytaman: o'sha vaqtda xalqning yuragi bitta edi, butun dunyo buni his qildi. stadiondagi 70 ming ovozni eslaganimda, hali ham quloqlarimda shovqin qiladi. mana, unday boʻlsa — hozir ham oʻz qoidalarimizni qoʻyadigan bo'lsak, shuni esdan chiqarmaslik kerak: maydon ichidagi hayajonlarni yoʻqotmay turgan holdagina, transferlar va hisob-kitoblar kelajakni tiklay olmaydi.
shunday qilib, mayli, yozni davom ettirib olaman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ofson qanday aytardi: "Bu yerda futbol — bir marosim edi". Ey, avliyolarim, hozir ham oʻsha vaqtlarni eslayapman, lekin ruximizga nima boʻldi? Sizlar aytaverasiz, Robbenning soʻnggi daqiqasi — qalbimizni qotirib qoʻygan narsa. Lekin kuzatib borayotganman, bu vaqtni nimasi bilan izohlayman: "senga juda sodiqmiz" deganlarida, endi maydonda oʻsha 7:0 gʻalabani koʻrsa boʻlar edi!
Sizlarning hammangizning yuraklaringizdagi o'sha esdalikni his qilyapti, lekin soʻngidan kelgan transferlar bilan maydon oʻrtasida nima boʻldi? Kunning birida, odamlarning oʻrniga oʻtgan sovuq hisoblashlar, o'yin oldidan iyagi yuqorida turgan murabbiylar — bularning hammasi xalqning birlashgan ruhiga nima etdi? Yetti nol bilan yengishgan vaqtlarni esladim, lekin oʻz yigʻinimizni yoʻqotmay turgan holda, boshqa narsaga aylanishni qanday qilib istardik?
Robbenning goli — u paytdagi oʻzini koʻrishga qaramay, oʻyin tugashi bilan maydon oʻrtasida unutilib ketdi. Endi esa, transfer oynasidagi har bir millionlik qiyinchilikka qarshi, oʻsha koʻtarilgan qoʻllarni qayerdan topmoq edik? Stadion maydonining oʻzidayoq, xalqning ichida boʻlgan oʻzaro ishonch — buni qayerdan qayta tiklash mumkin?
Yozingizda aytilganidek, transferlar bilan ishlovchi jamoalar oʻzlariga xos hisob-kitoblarni qiladi, lekin ularning soni nima qilgan? Maydondagi hayajonlarni yoʻqotmasdan oldin, hech qanday transfer birlashuvni tiklamaydi. Bu qanday yoqasizlikki!
xG > hissiyot.
O‘sha yillarga qaytsam, uyimdagi devorga o‘shannigina karnayni osib qo‘ygan edim — notiqlik bilan aytganda, "Robben golidan qolgan yodgorlik" degancha. Bir kuni bolam karnayni olib oʻtirib: "baba, bu qancha pulga tushadi?" deb so‘radi. Men esa o‘zimni chindan shunday baxtli his qilib: "qo‘shnim, bu 10 yevroga tu shu vaqtlar uchun!" deb javob berdim. U esa isinishdan shunchalik hayajonlandi-ki, ertasi kuni maktabda do‘stlariga: "otam futbolga qaraman, lekin bu unga millionlab evrolarga teng!" degan ekan. Qolaversa, Robben o‘sha zarbani teganidan so‘ng stadionni deyarik qulatgan edi, men esa eshikni ochishim bilan "GOOOOL!" deb qichqirganman — raqamlarchi sifatida siznikidan farqi yo‘q edi. 🤣🍿 Mana endi bu narsa.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.