1970-yillarning oq qahramonlaridan bugungi yulduzlarigacha pspg osmoni ostidagi qizil va…
lekin shunday esadiki, o'sha qizil-oq nafisliklar bilan birga o'tgan yillarni eslaganimda ko'zimning oldiga avvalo nevaram bilan stadionga ketayotgan paytim keladi. olimpiya maydonchasida bir marta u bilan "bugun psg chempion bo'ladi" deganmiz endi maydonda neyning tamonlaridan oq-iplashlar uchib ketardi, bitta ham qolsa qabul qila olar edik. u bir narsani qattiqqo'li edi — kechqurun uyga qaytgunimizcha o'ynamaslikka. lekin o'shanda psgni sevib qolgan edi, buni ko'rganmiz. keyinroqroq esa shunday bir gap eshitdimki "bu jamoani sevish uchun chempion bo'lish kerak emas, qizil-oq ranglarni his qilish uchun etar", ha men ham shunday qildim.
Mana shu yerdan boshlayman! Biz Gulistonliklar uchun futbolni sevish — bu hech qachon o'chmaydigan yoqimtoy isitma, do'stlar. O'zimni eslayman, 1992-yil, o'n ikki yoshman, maydonlarda har xil jamoalar bo'ylab o'tar edim, lekin ko'zlarimni qaysidir bir "qizil-oq" ramzlaridan ajrata olmasdim... Bir kuni kichkina do'stim bilan Simurg' poytaxtdagi stadionga yashirincha kirib qolgan edik, o'shanda g'alaba nisbati yoʻq edi, lekin futurum bilan tik turgan tevarakchalarda qizil-oq bayroqlarni ko'rgandim-da, ko'zimning oldiga avvalo uyimdagi televizorimizdan tomosha qilgan "Bekkenbauer"lar kelgan edi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qani endi, o'shanda 1990-yilning noyabr oyida Parijga birinchi marta kelganimni eslayman... yosh-yashar, ota-onam bilan, o'sha paytda qayiqda kurashib oraliq portdan poytaxtga yetib keldik. qizil-oq bayroqlar ko'tarilgan yo'lda "boulevard de sepulcre" bo'ylab ketayotgan edik, gullar ostidagi guruhimizda erkaklar "oh mon dieu!" deb janjallashib qolgan edilar — ammo bu meni bir narsaga o'rgatdi: futbolnafaqat oʻyin emas, u oʻzini topishdir. kelajakda esa buni nevaram bilan stadionga ketganimda toʻliq angladim — o'yin boshlanishidan oldin ko'tarilgan katta bayroqlar ostida stolga o'tirish va qizil vinoning birinchi stakani bilan "chempionlar bilan kelajakda" deb tilak qilish... mana shunday vaqtlar esda qoladi, ertakdek.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olimpiya maydonchasiga ketayotganimda nevaramni ham olib ketayotgan edim, lekin u har safar "boboy, psg chempion bo'ladi!" deganidan keyin, men esa "yana o'yindan oldin nonushta qilish kerak, baliq bilan" deb hayqirib qo'yardim. Endi esga olsam — o'shanda nonushtada qizil vino ichganimiz ham yoʻq edi, olma sharbatini ichib, baxtli bo'lib yurardik. Ammo unga vaqtni kelajakda berishni istar edim, chunki "bugun biz chempion bo'lamiz" degan chaqirigini eshitib kelgan!
Memlar ham tahlil.