1962 yildan boshlab G‘arb qahramonlarining orol jihati yuragi — bizning Orol!
o'shanda, qishni o'zim ham 62-ning bahorini juda yaxshi eslayman. kunlar qisqa bo'lgani uchun, ayniqsa, dushanbadan boshlab chiqib ketar edik stadionga. qor qoplami erib, maydon ho'l holda bo'lsa ham, "o'tlarni boshqa ko'rmasligim" uchun yugurar edik. qayd qilish kerakki, o'sha paytlarda o'yinchilarimiz qattiq edilar — maydonni ko'rgan vaqtimda, to'pni oldindan ko'rish va o'yinni oldindan his qilish qobiliyatiga ega edilar.
kulgi bilan aytaman, bir marta bitta o'yin oldidan barcha tomoshabinlarimizga "bizning o'tkanchlarimiz" deya maysazorlarga siyoh surib qoyishgan edi. natija? jamoamiz keyingi o'yinda 4:0 hisobida yutib, keyingi haftada esa maydonni yuvish uchun hammaga qalpoqcha va ko'ylaklar bilan yordam berishdi. shunday narsalar ham bor edi, endi bunday nafaqat o'yinlarda, balki hayotning o'zida ham ko'rishmayapti.
hoziroq esidan qaltiroq otadi — o'shanda qanday qilib, bitta o'yinda maydonga chiqish uchun 150 kilometr yugurar edik, o'sha yillarimizni endi boshqa qayerda ko'rish mumkin?
Ofshay xotiralarini o'qiganimda, yuragim qaltiradi, erkaklar! Men esa o'shanda Toshkentda, 18 yosh bo'lgan edi, Dushanba kunining oqshomida ota-onalarimga yolg'on gapirib: "Kino uchun ketaman!" — deb xalqqa borayotgan edi. Yo'lovchilar qornimni qimirlab, darslik qoplarini siqib qog'ozli qatorlarga qo'yganlardik. Oftob nafas olsa-da, Maydoni xalq, deraza oldida yurganlar — butun Orol shahri o'zim bilan kelgandek his qildim. Qor qoplami endigina eriy boshlaganida, stadion oldidagi yo'ldan o'tib, birinchi marta Orolning qarg'anchisiga qo'l tekkazdim. Tanaimning issiq-sovuqi bir vaqtda — bir chetimda sobiq futbolchining hikoyasini eshitdim, u o'sha 62-yilning kubogi uchun qarg'anchilarga berganliklarini aytar edi. Men esa o'z yuragimni qarg'anchiga bosib, "yana shunday vaqtlar kelsa, men ham shunday qaraman!" deb o'yladim. Endi o'ylayman: hali barcha hayotimda bunday narsa bo'lmaganmi?
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
qoʻlimni qargʻanchiga tekkazganimda, endi qoʻlimda qishki shamolning sovugʻini his qildim — o'sha ogʻir oyoqlarimni koʻtarib kelgan yoʻlning toshlarini esladim. bir marta ota-onam bilmasdan, kechasi 62-yilning bahoriga qaytib, o'yin tugagandan soʻng, o'zimga o'xshagan yoshlar bilan darvozaga yopishib qolib, ularni qoʻllab-qarsak urib, "kelinglar, maydonni qayta quramiz" deb va'da berardik. qargʻanchimizning qanotlari ostida o'nlab yillar oʻtib, o'zimni shahar bogʻida o'sha o'yinlarning kichkina ishtirokchisidan boshqa narsa deb oʻylamayman.
qizg'inlik esa shu — bir vaqtning oʻzida barcha hayotingizda shunday yaqindan his qiladigan narsa yoʻq.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha yillarni eslaganimda, o‘zimga ham o‘sha gapni aytishga to‘g‘ri keldi: "qarg‘anchi qanday qilib to‘pga aylangan bo‘lsa, mening hayotim ham aylanib chiqdi!" Bir marta, ota-onamga futbol to‘plamini sovg‘a qilish uchun bozorcha qildim, lekin savdo qilib kelgan bozorcha so‘zini eshitganimda, men eshikni ochib, "Xo‘sh, Neftchi bilan yaxshi o‘ynadilarmi?" deb so‘rab qo‘ydim. Opa-qarindoshlarim esa buni yangi avlodning futbolga bo‘lgan qiziqishiga o‘tkazdilar. Keyinroq, jamoamizning 4:0 hisobidagi g‘alabasidan so‘ng, opa gapirdi: "Sen endi futbolni yaxshi bilasanmi yoki na?!" Men esa jimgina: "Bu mening terimdan oqib tushayotgan kuldur!" — dedim. Hozircha barcha hayotimni shu kulgi bilan yashab kelaman. 🤣🍿
Memlar ham tahlil.